[Bossman]

Zastanawiam się czy jest coś takiego, wszystkie wnętrzności trzęsą się ciągle, jest to niezwykle niemiłe uczucie jedynym wyjściem z sytuacji jest być ciągle "naprężonym".
Spotkał się ktoś z tym ?

[Gika]

Robiłeś badanie na poziom elektrolitów?
Miewam takie trzęsawki, uczucie galarety w brzuchu gdy mam niedobór potasu.

[skolopendra]

myślę ze to normalne objawy .ja mam podobnie od 5 lat

[potargana]

w nerwicy to chyba "normalne" te trzesienie w srodku..od takiego trzesienia zaczela mi sie nerwica,potem z uplywem czasu doszly nowe gorsze obajwy

[Bossman]

Gika nie robiłem, jak się dokładnie nazywa to badanie ?

[Gika]

Boss.
Jest to badanie krwi na oznaczenie poziomu elektrolitów.
Robię je co pół roku i na razie mam kontrolę nad tymi sensacjami.

[Kasik]

macie też tak że w miare im dluzej trwa nerwica i w dodatku nieleczona to objawy sa coraz gorsze? bo mi czasem tak ciezko uwierzyc w to ze to tylko nerwica i mecze sie juz tak 2 lata...a co najgorsze w ten sposob sie uzaleznilam od robienia badan

[Audrey]

Nerwicę się leczy. Nie testuj siebie "ile jeszcze wytrzymam?". Życie masz jedno. Nie czekaj, nie zastanawiaj się, idź się leczyć.

[ivan]

Kasik,ja bym zrobił tak jak radzi Audrey.2 lata wytrzymałaś z tym sama,teraz pozwól sobie pomóc.Zacznij może od psychologa i on niech Ci podpowie,czy konieczny jest psychiatra i jakieś leki.To się da wyleczyć,naprawdę.

[bargla]

warto się leczyć, nawet nie zdajemy sobie sprawę ile spraw z przeszłości może dawać wielkie przeżycia teraz. Bo nerwica to przecież nasze wspomnienia, które chcieliśmy jak najszybciej dać w niepamięć-one jednak zostają w podświadomości i przy podobnych sytuacjach nerwy dają nam znaki. To mogą być dobre jak i złe wspomnienia, ale kiedyś ich do końca nieodreagowaliśmy i po nawet paru latach one przychodzą. Terapia jest najlepsza, tabletki pomagają na czas ataku. A to przecież musimy sami dotrzeć do tego, dlaczego tak się dzieje. Najważniejsze to mówić o wszystkim co w danej chwili przychodzi na myśl, bo nawet co nam się wydaje błachego np. podczas ataku przyjdzie na myśl: "ktoś kopnął mojego psa" to trzeba to powiedzieć na głos. Nawet takie rzeczzy mogą siedzieć w nas, uważamy je za nic, że to może nie być przyczyną ataku. Chodziłam na terapię i wiem, że psycholog kazała mi mówić wszystko. To zaczęłam opowiadać i nawet nie zdawałam sobie sprawy, że na pewne wątki z przeszłości zareaguje płaczem. Mam długi czas spokoju od ataków, czasami chcą się pojawić, ale wyczuwam to i zwalczam i albo komuś o tym ględzę albo wypisuję wszystko w zeszycie. Wczoraj po raz pierwszy od chyba roku miałam wieczorem atak, oczywiście moja nerwica somatyczna, to była masakra, ale podałam radę. Są jakies przemyślenia na ten temat, co mogło się stać, że atak się pojawił. Zaczełam wymieniać wszystko, zrobiło się lżej i czuwająco, ale spałam. Także jeśli mogę komuś pomóc to proszę do mnie pisać. Nie tylko na forum. Czekam i pozdrawiam

[Masza]

słuchajcie jak to sie leczy...nerwica somatyczna...wiem ze musze do lekarza...ale wprowadzcie mnie w temat proszę

Jestem leczona w tej chwili na depresję , ale mam co raz czesciej objawy somatyczne w momencie duzego stresu.
Jakby ktoś mógł cos więcej napisac o chorobie , objawach i leczeniu to będę wdzięczna

[michal87]

Witam wszystkich Jest to mój pierwszy post na tym forum, dlatego proszę o wyrozumiałość, jeżeli mój post nie pasuje w pełni do tego tematu. Dołączyłem do tego forum, bo chciałem spotkać ludzi z podobnymi dolegliwościami do moich; zawsze jest przyjemniej, gdy ktoś kto rozumie problem, wysłucha i powie swoje zdanie :-)
Krótko opowiem moją "historię" i postaram się nie zanudzić Was. Nerwica... pierwszy raz usłyszałem taką diagnozę około 5 lat temu, kiedy poszedłem do lekarza skarżąc się m.in. na chronicznie mokre lub zimne dłonie, duszności, bezsenność, niepokój występujący w zwyczajnych sytuacjach, w których ma się kontakt ludźmi, kołatanie serca itd. Wtedy byłem pewny, że te objawy nie mogą być spowodowane tą chorobą, dlatego robiłem masę badań, żeby znaleźć przyczynę; myślałem...ja i NERWICA? to nie możliwe... po 1,5 może 2 latach kiedy problem był i nie potrafiłem znaleźć pomocy, zdecydowałem się, że pójdę do poleconego psychiatry i coś z tym w końcu zrobię. Tak zaczęło się leczenie antydepresantami i nie tylko. Poprawa samopoczucia była, choć były wzloty i upadki, ale jednak czułem się na tyle dobrze, że mogłem funkcjonować bez większych przeszkód. 3 długie lata leczenia ...W maju tego roku "wyszedłem" zupełnie z leków i znowu wszystko wróciło, może nawet z większą siłą, każdy dzień jest trudny i męczący, w sytuacjach gdzie mam kontakt z ludźmi, czy na uczelni czy w sklepie czuję się napięty, jakbym miał w sobie bombę , która zaraz ma wybuchnąć, myślę tylko o tym, żeby jak najszybciej stamtąd wyjść. Objawy, o których pisałem wcześniej też są, z rąk kapie albo są lodowate, no i te duszności. Przez te kilka miesięcy, kiedy nie jestem na lekach starałem się próbować różnych rzeczy, które mogły by pomóc, chyba najbardziej pomoga dużo ruch albo wysiłek, ale... na krótko, bo góra po kilku godzinach znów wszystko wraca. Tyle o objawach, bo i tak pewnie zanudziłem. Teraz zastanawiam się, czy pójść znów do psychiatry i zacząć branie leków od nowa , z tym że brałem je długi czas, a po odstawieniu to wraca...więc czy to ma sens? jak długo miałbym je brać, może całe życie? Przeraża mnie ta myśl, ale z drugiej strony nie widzę innego wyjścia z sytuacji. Chcę normalnie funkcjonować, a na tą chwilę moje życie to męka, czuję się jak kłębek nerwów a życie ucieka mi przez palce. To by było na tyle, dziękuje wszystkim, którym chciało się to przeczytać i mam nadzieję, że poznam tu osoby z podobnym problemem, z którymi będę mógł zwyczajnie pogadać bez obawy "co ktoś sobie o mnie pomyśli" :-)
pozdrawiam

[Gika]

Objawy somatyczne nerwicy rzeczywiście potrafią uprzykrzyć i komplikować życie.
Sama przez to przechodziłam. Na początku były leki ale skutek był mizerny.
Trafiłam na dwa mies.do Sanatorium w Mosznej (obecnie CTN).
Zero leków, tylko psychoterapia grupowa, trening autogenny, joga, muzyko i artterapia i inne...
Po tej kuracji przez wiele lat nie potrzebowałam żadnych leków (dopóki nie dopadła mnie depresja).
Doradzam raczej sesje z psychologiem
Leki w przypadku nerwicy maskują jedynie objawy ale nie likwidują przyczyny choroby.

Użytkownik Gika edytował ten post 16 październik 2011 - 13:59

[michal87]

Przede wszystkim dzięki za odpowiedź Gika. Mogłabyś napisać coś więcej o dolegliwościach, które miałaś? U psychologa byłem kilka razy, ale nie widziałem żadnego efektu. Jego metoda opierała się na sprecyzowaniu źródła problemu i próbie zaakceptowania wszystkiego co człowieka martwi stresuje. Jak dla mnie mówił on rzeczy oczywiste, nawet łatwo było przewidzieć co powie Gdyby to było tak proste, żeby pokonać problem silną wolą to już dawno bym o tym zapomniał, ale to tak nie działa. Myślę, że każda nerwica jest trochę inna i jednemu pomoże to co na innego nie działa i na odwrót. A co do depresji, pamiętam jak mój psychiatra powiedział mi na jednej z pierwszych wizyt, że ona towarzyszy niemal każdej nerwicy, dlatego że o depresji możemy mówić kiedy występuje chronicznie obniżony nastrój, a prawie nikt kogo męczy nerwica nie ma go dobrego. Właśnie dlatego, oprócz leków uspokojających miałem też antydepresanty. Ciekawi mnie co w szczególności wpłynęło na Ciebie w sanatorium, że poradziłaś sobie z nerwicą. Może zajęłaś sie nią wcześnie, kiedy miałaś lekkie objawy hmm?

[Gika]

Wcześniej to chodziłam po ścianach, bałam się swojego cienia, przechodziłam nerwicę żołądka, potem serca. Nie chodziłam na żadne imprezy, urodziny itp. nawet w najbliższej rodzinie, nie chodziłam ani do sklepu ani do kościoła. Torturą były dojazdy do pracy, w samej pracy zagrzebywałam się po uszy w kolejnych tomiskach komisji aby zagłuszyć niepokój, roztrzęsienie, szalone bicie serca, kluchę w gardle, poczucie że zaraz umrę. Zawsze musiał ktoś być w pobliżu inaczej nieomal dostawałam histerii ze strachu.
Ten koszmar trwał kilka miesięcy zanim trafiłam do Sanatorium.
Z początku przeżyłam szok - mam oddać wszystkie leki które brałam i wyleczyć się samą gadaniną w gronie kilku kuracjuszy i psychologa?!
Okazało się, że można - z początku było ciężko, polało się trochę łez ale zadziałało.
Mam nadzieję, że wiesz na jakiej zasadzie prowadzone są psychoterapie grupowe?
A co wpłynęło na moją poprawę stanu psychicznego?, chyba wszystko to, co wymieniłam w poscie powyżej bo konkretnie sama nie wiem.

[michal87]

Mam jakieś ogólne pojęcie o terpiach grupowych, ale szczerze mówiąc dużo o tym nie wiem. Może dlatego nie interesowałem się tym, bo nigdy nie wierzyłem, że to mi może pomóc. Z tego pisałaś wczoraj, z nerwicą dałaś sobie radę dzięki sanatorium, a później pjawiła się depresja i leczenie farmakologiczne. Zastanawia mnie to co powiedział mi lekarz odnośnie zależności między nerwicą a depresją, w poprzednim poście pisałem. Skoro stwierdził, że mam jedno i drugie to czy leki nie są jedynym rozwiązaniem? Też mi się wydaje, że leki nie zlikwidują problemu. Tylko podczas ich brania będzie dobrze, później tak samo albo gorzej.Teraz mam mnóstwo obowiązków , dlatego jak najszybciej chciałbym stanąć na nogi i sam nie wiem, które rozwiązanie jest najlepsze... Jak Twoja walka z depresją Gika? Jak rozumiem jesteś w trakcie?

[Gika]

Tak, zbiera się jak chmura gradowa
Lekarz pewnie ma rację. Zauważyłam, że z początku w rozpoznaniu była nerwica somatyczna, potem mieszana - depresyjno lękowa.
Sama depresja, umiejętnie leczona, jest uleczalna i tu prym wiedzie leczenie farmakologiczne.
Kiedy mnie dopadła byłam w takim stanie, że mało brakowało abym przeniosła sie na inny świat.
Mama zmobilizowała rodzinę by mi pomóc, jedne leki, drugie, następne nie działały, zmieniłam lekarza, dopiero on z lekiem trafił w dziesiątkę.
Dochodziłam do siebie bardzo szybko, już po tygodniu widać było poprawę.
Byłam niecierpliwa i za krótko brałam lek (kilka mies. a powinnam conajmniej 1-1,5 roku).
Przez trzy lata czułam się wyśmienicie ale potem zdarzył się nawrót choroby, pierwszy, potem drugi.
Teraz przynajmniej wiem jak postępować aby nie wpaść w piewotny stan.
Pełna mobilizacja: robię rzeczy których nie cierpię - generalne porządki w domu, piwnicy, prasowanie, zakupy. Odwiedzam znajomych, spaceruję z psem - to pomaga ale wymaga wysiłk u bo trzeba się do tego zmuszać.
Jeśli to zawiedzie, pozostają leki i niestety, ten cudowny lek który tak pomógł na początku za drugim razem nie zdał egzaminu

[Piorun]

Ja już straciłem nadzieję na jakiekolwiek wyleczenie. Czy chocby na większą poprawę

Z tego też powodu rzuciłem jakiekolwiek leki... i na psychoterapię też już nie chodzę, bo stwierdziłem ze szkoda czasu


Aktualnie jestem na etapie (że pozwolę sobie zacytować Audrey) "sprawdzania ile dam radę wytrzymać".

A że życie mam tylko jedno? I co z tego? I tak jest g... warte, więc nie ma czego żałować

[Gika]

Zdziwisz się Piorun ile i co można wytrzymać...
Gdyby, nie daj Boże, komuś rodzinie, czy zwierzęciu przytrafiło się coś złego, a nawet gdybyś był świadkiem jakiegoś bulwersującego zdarzenia ręczę, że potrafiłbyś się sprężyć do działania - nie myśląc wogóle o sobie, o stanie w jakim się znajdujesz.
Naprawdę stać nas na wiele rzeczy o których boimy się nawet pomyśleć będąc w obecnym stanie - stąd wniosek - możemy wiele, bardzo wiele ale drzemie to w nas gdzieś głęboko, zagłuszone przez strach przed życiem, bezsilnością, beznadzieją...
Dobrze byłoby obudzić te pokłady naszych utajonych możliwości,a przede wszystkim chęci do normalnego życia...

[Piorun]

O, to nie ma dwóch zdań - nigdy nie miałem najmniejszych problemów z działaniem dla KOGOŚ.

Co innego dla siebie samego - uważam że po prostu nie warto.


A że aktualnie nie ma za co ginąć, nie mam w sobie tyle zła by próbować podpalić świat wokół mnie, i nie mam tyle frustracji by samemu z tym skończyć, po prostu zaczekam aż system sam się rozsypie.

Optymistycznie myśląc, jako że ostatnio coraz mniej jem i jeszcze mniej śpię, nie będę czekać długo