Forum psychologiczne - Związki, Ludzie, Rodzina Kanał RSS dla wątku miłość, ludzie, rodzina http://www.psychocafe.pl/index.php Tue, 17 Jan 2012 23:14:38 +0000 60 Zachowania kontrproduktywne w pracy http://www.psychocafe.pl/topic/9570-zachowania-kontrproduktywne-w-pracy/ ]]> Tue, 17 Jan 2012 23:14:38 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/9570-zachowania-kontrproduktywne-w-pracy/ Pierwsza miłość http://www.psychocafe.pl/topic/9552-pierwsza-milosc/ Po 24 latach znaleźliśmy się w internecie, napisaliśmy, raz, drugi, potem rozmowa na czacie,w końcu telefon, no i te słowa, ze on też myśli, że tęskni, że zawsze mam miejsce w jego sercu, że jestem tą pierwszą i najważniejszą kobietą w jego życiu. Zaproponował spotkanie, w święta odwiedzał rodziców. Znalazłam pół godziny czasu. To było niesamowite, zareagowalismy na siebie tak, że nie potrafię tego opisać. Pocałunki były. I wspomnienia i tęsknota. Postanowiliśmy się spotkać i iść na całość, zrobić to, czego brakło wtedy. Dwa tygodnie później znowu byliśmy razem. Przeżylismy rozkoszne chwile, poczuliśmy, że nasze uczucia nie przeminęły, że jest nam razem dobrze, że się rozumiemy, znowu powtarzał, że jestem najważniejszą pierwszą kobietą w jego życiu, tylko nie wiem co dalej. Oszalałam na jego punkcie,mimo, że mam 43 lata, czuję, że znowu kocham, jak nastolatka.
W jego małżeństwie też źle się dzieje, myśli o rozwodzie, ale czuję, bo on wprost mi tego nie chce powiedzieć, że jeśli by doszło u niego do rozwodu, to i tak nie mamy szansy być razem. I nie wiem, czy on się boi, czy jednak kłamie, czy jest jeszcze jakaś inna, czy po prostu on nie chce się angażować. Kiedy zaczynam o tym mówić sprytnie wywija sie od odpowiedzi.
Chciałabym być w życiu szczęśliwa,czuję, że przy nim bym mogła, ale nie wiem jak szczęściu pomóc. Wiem, że on będzie jeszcze chciał sie spotkać, bo seks był rzeczywiście super, ale czy mi to wystarczy,czy w tym wieku seks ma mi przysłonić wszystko? Czekam na niego, na telefon, list, cały czas myślę o nim. A on? Nie wiem.
Potrzebuję rady, wsparcia, a może po prostu potrzebowałam sie wygadać.]]> Mon, 16 Jan 2012 17:36:15 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/9552-pierwsza-milosc/ Muszę z kimś o tym pogadać http://www.psychocafe.pl/topic/9419-musze-z-kims-o-tym-pogadac/
Mam 21 lat. Studiuję i wiodę całkiem spokojne życie. Zawsze niezależna i sama dla siebie, choć nie czując się z tym tak do końca dobrze. Generalnie nie lubię chyba siebie. Nie znoszę swojego ciała i kilku wad. Ale przejdę do sedna....

Mając 9 lat byłam na weselu u swojej kuzynki, gdzie poznałam jej przyszłego męża siostrzeńca. On rok starszy ode mnie nie opuszczał mnie wtedy na krok. Ciągle razem mimo, że nie mieszkaliśmy w tych samych miejscowościach. On przyjeżdżał rowerem (ok.5 km) sam, aby się wspólnie pobawić czy najczęściej wtedy w coś zagrać z naszymi wspólnymi znajomymi. Pierwsza walentynka oczywiście od niego. Każdy się śmiał i przyglądał jak to miłość 10-latków kwitnie. :zafascynowanie:

Potem nasz kontakt się urwał. Ja prawie o nim zapomniałam wracałam tylko czasem pamięcią do tamtych wydarzeń. Nie byłam z nikim w związku, tylko jakieś przelotne znajomości się zdarzały. Też z tego powodu popadałam w jakąś skrajność bez wytłumaczenia samej sobie czemu się tak dzieje.
Podczas pewnej wakacyjnej imprezy w mojej miejscowości podszedł do mnie chłopak i zapytał z imienia nazwiska czy to ja. Zupełnie go nie poznałam. Okazał się nim właśnie ten chłopak sprzed 11 laty. Wymieniliśmy się numerami telefonu od razu zaczęły się smsy. On przyjechał do swoich rodziców tylko na urlop bo pracował i mieszkał z dziewczyną w Warszawie. Absolutnie nie miałam na celu niszczyć jego życia i nasze relacje były w koleżeńskich stosunkach, ale jak się okazało on miał problemy w związku więc z czasem nasz kontakt zaczął narastać, aż do spotkania z nią i z nim zupełnie przypadkiem.
Postanowiłam, że nie będę mu mieszała w życiu i samej sobie. Nie udało się. Rozstał się z nią, zostawił tam pracę i wrócił do swojego rodzinnego domu. Spotykaliśmy się, pisaliśmy niemalże bez przerwy, dzwoniliśmy. Super się dogadywaliśmy. Był koniec wakacji więc ja musiałam wracać na studia. Z utęsknieniem czekałam na moment aż wrócę w piątek i się spotkamy. On też... Sami nie wiedzieliśmy kiedy zostaliśmy parą.

Poszliśmy razem na wesele do jego znajomych i podczas 2 dnia nagle wszystko wymknęło się spod kontroli. Koledzy, alkohol itp. jego zachowanie dla mnie nie do zniesienia w końcu utrata prawka przez niego i to wszystko spowodowały, że ja praktycznie go skreśliłam. Nie dawałam mu żadnej szansy, że wrócimy do siebie. Nawet nie wiedziałam co do niego czuje. Ale jednak znów wróciliśmy do siebie. Stałam się mega podejrzliwa. Miałam wrażenie, że mnie okłamuje, że coś kombinuje, że ja o czymś nie wiem. Wynikało to tak samo z siebie, choć nigdy nie złapałam go na niczym.

Raz było dobrze, raz było źle. Najczęściej kiedy przyjeżdżałam do domu i był obok było bardzo dobrze. Zawsze znajdywał dla mnie czas, ciągle mówił jak bardzo kocha i kim dla niego jestem ( a mnie czasem to wręcz denerwowało ) Ale ujawniały się też różne problemy w jego domu- ojciec alkoholik maltretujący rodzinę i bezkarny do tego. Mówił czego on sam doświadczał w życiu. Starałam się go namówić na terapie DDA niestety na razie bezskutecznie.

Na ostatniej naszej wspólnej imprezie znów (jak dla mnie) wypił trochę za dużo. Krzyczał do mnie chciał pogadać i w ogóle nie reagował gdy mówiłam mu że nie chce. W nerwach powiedziałam, że ma mnie zostawić i oddać mi moje rzeczy. Kolejnego dnia przyjechał i się "rozliczyliśmy" z naszych rzeczy. Chwilę pogadaliśmy, mówił że nie jestem mu obojętna, że mnie kocha, ale to wszystko jego wina itp. Po mnie spływało to jak po kaczce. Myślałam, że jestem silna i że sobie poradzę. A tymczasem siedzę w domu i wszystko mi jego przypomina. Brak mi jego bliskości i opieki. Tym bardziej teraz kiedy jestem chora i niemalże żadne leki mi nie pomagają czując się fatalnie nie tylko psychicznie ale i fizycznie :gorąco:

Nie mogę poradzić sobie sama ze sobą. Nie wiem czy dobrze zrobiłam. Może schowałam głowę w piasek po raz kolejny. Strasznie mi ciężko w ostatnich dniach. Rozum kłóci się z sercem.....]]> Sun, 01 Jan 2012 15:13:26 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/9419-musze-z-kims-o-tym-pogadac/ Nieznajomy - dojrzewanie, pierwsze miłości. http://www.psychocafe.pl/topic/9411-nieznajomy-dojrzewanie-pierwsze-milosci/ Mam pewien problem z moją 13letnią córką, która ostatnio oznajmiła mi, że pewien chłopiec w wieku 15 lat zainteresował się nią. Nie znają się, nie zamienili ze sobą ani jednego słowa, jedynie znali się z widzenia. Podoba się on mojemu dziecku. Zakomunikowała mi ona, iż jej koleżanka zna tego chłopaka, który się nią interesuje. Wypytywał ją (koleżankę córki) o jej numer telefonu, rodzinę, zamieszkanie i ogólnie rzecz biorąc - dane osobowe. Ale pomimo tego wciąż nie skontaktował się z nią ani przez telefon, ani w szkole, ani w jakikolwiek inny sposób. Ostatnio moja córcia dowiedziała się od koleżanki, że chłopiec kazał przekazać jej prezent od niego na który składały się duże czekoladki i bransoletka. Poinformował on także tę koleżankę o tym, że zamierza ją odwiedzić w środę w domu. Czy powinnam się godzić na jego odwiedziny i kontynuowanie znajomości mojej córeczki z tym chłopcem? To trochę nietypowe, iż praktycznie się nie znają i nie zamienili ze sobą ani jednego słowa, a on przesłał jej prezent przez koleżankę i wypytuję tę koleżankę o nią, a do tego chce ją nagle odwiedzić. Moja córka też jest zagubiona. Poradźcie, co ja i ona powinnyśmy zrobić?

Jeżeli umieściłam mój problem w złym dziale, to bardzo przepraszam, ale nie wiedziałam, gdzie powinnam to zrobić. :(]]> Fri, 30 Dec 2011 17:12:24 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/9411-nieznajomy-dojrzewanie-pierwsze-milosci/ Moje wyżalenie się (straszna dłużyzna) http://www.psychocafe.pl/topic/9405-moje-wyzalenie-sie-straszna-dluzyzna/ swoje myśli na czymś innym.//

Witam wszystkich.
Chciałbym opisać swój problem, nie wiem czy to cokolwiek zmieni ale może poczuję się chociaż w minimalnym stopniu lepiej...

Mam 26 lat. Moja sytuacja wygląda tak (trochę utopijnie to pewnie wygląda ale tak mi się poszczęściło) że utrzymuję się ze
zleceń za pieniądze które starczą mi na miesięczne wyżycie, nad którymi pracuję parę dni w miesiącu i mam dużo czasu wolnego
(tv, media).

Mam dobry kontakt z ludźmi z którymi współpracuję (często to stale te same osoby), dobrze nam się rozmawia czy opowiada
żarty. Kiedy jestem w pracy czuję się komfortowo.

Jednak kiedy kończy się robota wracam do domu i nikt tam na mnie nie czeka. Pomimo że jestem charyzmatyczną osobą i
sprawdzam się dobrze w pracy czy przemawiając do grupy ludzi, nigdy nie miałem żadnej partnerki. Nie piję w ogóle alkoholu,
nie lubię imprez więc ciężko mi znajdować kontatky. Jednak szeroko interesuję się sztuką, teatrem, filmem gdyż to z czego
się utrzymuję to jest moja pasja.

I w efekcie nie mam co robić. Od jakiegoś czasu (tak od dwóch lat, od kiedy trochę się wybiłem w branży i łapię zlecenia za
większą kasę a wymagające mniej roboty) mój dzień wolny wygląda tak, że przeglądam internet, gram w jakieś gry ale szybko
się tym nudzę i leżę na kanapie albo śpię większość dnia. I mam strasznie złe samopoczucie, taki wewnętrzny ból.
Utraciłem też wolę szukania dodatkowych zleceń niż te które mi wystarczają na wyżycie, praktycznie nie chce mi się robić
niczego. Dlatego też postanowiłem też zasilić szeregi pewnej amatorskiej grupy filmowej gdzie w sumie robię to co przywykłem
robić za pieniądze, lecz nie dostaję żadnej kasy ani nie mam terminów czy zobowiązań, ale o tym za chwilę.

Kiedyś byłem zauroczony pewną dziewczyną którą poznałem w branży, utrzymywałem z nią koleżeńskie kontakty ale nie
wyglądało na to, że przedstawiała ona jakąś wolę większego zbliżenia się. Nawet jeżeli dawałem jej coś do zrozumienia, to
zdawała się to ignorować. Miała wielu znajomych, dużo ludzi utrzymywało z nią takie kontakty. Przez prawie dwa lata miałem
do niej uczucie, ale w końcu znalazła sobie partnera i przestałem o niej myśleć. Większość ludzi w tej branży ma wielu
znajomych i ciężko o bliższe kontakty, będąc nieśmiałym.

Około dwóch lat temu zaangażowałem się w niezależną/amatorską grupę filmową, jakiś czas już funkcjonującą, która robi filmy
dla zabawy, ja mam duże doświadczenie w tym zakresie oraz dostęp do profesjonalnego sprzętu i jako że mam czas wolny
postanowiłem pomóc. Są tutaj osoby w podobnym do mojego wieku jak i tacy w średnim i starszym wieku, wszyscy traktują to
jako coś co mogą robić po 8-godzinnym dniu pracy. Młodzieży tutaj nie ma. Uczęszczając do tego typu grupy próbuję nadrabiać chyba braki normalnych relacji z czasów szkolnych. Dla innych jest to po prostu okazja do zwykłego spotkania się, ale dla mnie to jest jedyna
forma w ogóle jakichkolwiek spotkań, poza tymi rzadkimi przy zleceniach. Ta grupa to jest chyba jedna z rzeczy, które
utrzymują mnie przy zdrowiu psychicznym.


Poznałem tam pewną dziewczynę, dwa lata młodsza ode mnie. Kończy studia zaoczne, ale jest ciągle na utrzymaniu rodziców, nie pracuje i większość czasu ma wolnego. Ma podobne zainteresowania do moich, nie ma nałogów, nie chodzi na imprezy, w wolnym czasie jedynie czyta
książki. Podobnie ma mało znajomych.Taka sytuacja może być dlatego, że za jej plecami sporo osób mówi że jest nieatrakcyjna,
ale dla mnie jest w niej coś naprawdę wyjątkowego.

Kiedy z nią rozmawiam, ona się patrzy na mnie w taki sposób który ciężko mi opisać. Kiedy na przykład stoję z grupą kilku
osób i ktoś opowiada nam swoją wizję jakiejś sceny, to ona się nie patrzy na niego tylko na mnie. Ja długi czas udawałem że
tego nie widzę. Mimo że ona od początku mi się podobała, wydawała mi się być taka wyjątkowa.

Bo boję się zaangażować. Boję się, że skończą się kiedyś tematy do rozmowy i nie będę wiedział, co dalej robić. Z jednej
strony bardzo pragnę związku, ale z drugiej nie wiem jak to zacząć.

Jakiś miesiąc temu postanowiłem odwzajemniać jej te spojrzenia, które dalej nie ustawały. Takie niesamowicie silne uczucie
mam teraz do niej. Próbuję z nią częściej rozmawiać i udaje się to, lecz nie wiem co dalej zrobić. Mam bardzo silne uczucia
związane z nią, cały czas o niej myślę. Ale ona jest chyba tak samo nieśmiała jak ja, bo nawet kiedy ze sobą rozmawiamy
i schodzimy na temat uczuć jako takich, rozmowa po pewnym czasie ustaje, kiedy kończymy w naszej grupie robić to co mieliśmy
do roboty rozchodzimy się do domów. Ona tak głęboko patrzy mi się w oczy kiedy rozmawiamy. Widzę jak się uśmiecha kiedy do niej
mówię, widzę że nigdy nie odwraca wzroku kiedy na nią patrzę. Ale to wszytko stoi w martwym punkcie.

Boję się jej zaproponować spotkanie poza tymi które mamy w tej grupie filmowej. A wiem że ona sama przecież nie zaproponuje
tego pierwsza. Jednak bardzo mi na niej zależy. Jestem niemal przekonany, że odwzajemniłaby uczucie. Boję się, że kiedy
zakończymy kolejny sezon pracy, ona przestanie przychodzić. Że wyprowadzi się, lub znajdzie sobie taką pracę że nie będzie
miała czasu na takie zajęcia.

Strasznie się boję samotności. Tak bardzo chciałbym jej powiedzieć, co do niej czuję, że chciałbym przy niej być, że jest
dla mnie ważna. Dzielimy wspólne zainteresowania, mamy tematy do rozmowy. Ale ciągle się boję, nie wiem co zrobić żeby to
ruszyło. Moglibyśmy razem chodzić do teatru, do kina, na koncerty. Mielibyśmy na to czas i pieniądze. Ona jest zdolna,
załatwiłbym jej pracę w branży, mielibyśmy takie fajne życie. Moglibyśmy być blisko siebie, przytulać się, całować. Takie
mam wyobrażenia gdy tak sobie leżę i nic nie robię. Jednak nie wiem, jak do tego doprowadzić.

Chciałbym ją poprosić, żebyśmy wyszli na stronę, powiedzieć, że mamy tyle wspólnego, zapytać czy nie chciałaby spróbować
czegoś więcej, spotykać się razem, pisać ze sobą, chodzić razem. Ona też nigdy z nikim jeszcze nie była. A naprawdę wydaje
mi się, że by chciała.

Nie wiem co myśleć o mojej sferze emocjonalnej, nie wiem co dalej robić. Boję się rozstania z osobą, z którą tak naprawdę
nigdy nie byłem. Tak samo pragnę jak i się boję zaangażowania.

Właściwie to nie wiem czy mogę o coś prosić na tym forum. Tego tekstu jest tyle, że nie wiem czy ktoś to przeczyta do końca.
Po prostu mam czas na to, żeby tyle go napisać. Człowiek chyba ma potrzebę pracy do zdrowego funkcjonowania. Pracując
wielokrotnie krócej od typowego człowieka i mając taki nadmiar wolnego czasu jestem cały czas dręczony przez myśli i ciągłe
reflekcje. Nie umiem zaryzykować wykonania jakiejś czynności bez rozmyślania, co się może stać.

Mam pieniądze, gdybym tylko chciał mógłbym zarabiać ich dużo więcej. Ale straciły one dla mnie znaczenie i ograniczam się do
zarabiania tego, co wystarczy na opłaty. Bo zamiast pieniędzy tak bardzo chciałbym szczerą, odwzajemnioną miłość.
Przez tyle lat ile żyję nigdy nie miałem normalnego życia uczuciowego. Tak bardzo mi brakuje miłości.

W tej sferze zawodowej jestem taką poważaną i szanowaną osobą, a prywatnie nie mam do kogo wracać do domu.
Mimo że wydaję się wielu osobom poważny, jestem chyba taki niedojrzały. Nie potrafię poradzić sobie z moimi
emocjami i odczuciami. Nie mam wahań uczuć, wiem, że coś czuję do jednej konkretnej osoby i to nie mija,
ale z taką pozornie prostą rzeczą nie jestem sobie w stanie poradzić.

Tak bardzo chciałbym spróbować z nią być. Tak bardzo mi brakuje miłości.
Mam ciągle problemy, z którymi nie zmagają się dorośli ludzie tylko uczniowie.
Pieniądze naprawdę nie dają szczęścia. Ja nie jestem szczęśliwy.
Czuję się jakbym pogrążał się w depresji.

Tak bardzo mi się przypomina do tej sytuacji refren utwory Lady Pank - "Tacy sami, a ściana między nami".

Kiedy tylko pomyślę o jakiejś wizji, że taki związek mógłby się nie udać, jestem przerażony.
Nie wiedziałbym, co dalej robić. Chyba już nie miałbym po co żyć.

Naprawdę nie wiem co robić, żeby spróbować stworzyć taki prawdziwy związek pomiędzy mną a nią.


To wszystko to są moje przemyślenia, stawiam już kropkę, bo mógłbym tego napisać o wiele więcej,
gdyż mam te myśli cały czas, ale nie mogę tak przedłużać tego w nieskończoność.]]> Fri, 30 Dec 2011 00:47:50 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/9405-moje-wyzalenie-sie-straszna-dluzyzna/ internetowa miłość i zdrada http://www.psychocafe.pl/topic/9371-internetowa-milosc-i-zdrada/ Nie potrafię ogarnąć swoich uczuć i tego jak powinnam postąpić w tej sytuacji.
Proszę o jakiekolwiek sugestię co powinna zrobić.]]> Wed, 21 Dec 2011 23:38:27 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/9371-internetowa-milosc-i-zdrada/ konflikt, katastrofa, wycofanie http://www.psychocafe.pl/topic/9290-konflikt-katastrofa-wycofanie/
Po wakacjach (na skutek tego co stało się wcześniej) wyrzuciła mnie ze swojego pokoju (wręcz zatykając uszy), po czym powiedziała że się mnie boi (uważa, że ją kontroluję). Nie chcę i nie chciałem zwłaszcza jej robić krzywdy (świadomie czy celowo niczego takiego nie robiłem), zagubiłem się tylko w tej zagmatwanej sytuacji (nie wiedząc komu wierzyć jaj czy mojemu byłemu przyjacielowi który znając całą sytuację doprowadził do wybuchu).

Resztę historii opiszę w ramach dyskusji - nie chcę zbyt dużo publicznie napisać.]]> Thu, 08 Dec 2011 21:22:30 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/9290-konflikt-katastrofa-wycofanie/ miłość a przepychanki http://www.psychocafe.pl/topic/9260-milosc-a-przepychanki/ w październiku ubiegłego roku poznałam chłopaka (M). widziałam że mu zależy. byliśmy ze sobą szczęśliwi do sylwestra. w sylwestra zaczęło się miedzy nami coś psuć. pod koniec stycznia napisał mi że nadal kocha byłą i chce dać im szanse. pozbierałam się po tym gdy poznałam kolejnego faceta. jednak w maju odzyskałam z M gdyż wyszło coś związanego z nim. dużo ze sobą wtedy rozmawialiśmy. okazało się że to było kłamstwo bo bał się że go zostawię jak się dowiem że powychodziły mu zęby gdyś dostał odwapnienia. długo myślałam czy po tym do niego wrócić. razem pracowaliśmy przez kilka dni póki nie zwolnili mnie. widziałam jak żałował tego co zrobił. powiedziałam że chce wrócić ucieszył się jednak po kilku dniach milczenia odstawił mi kolejny numer. gdy do niego zadzwoniłam nie chciał ze mną rozmawiać po paru minutach zadzwoniła a raczej zadzwoniła jego dziewczyna bym dała mu spokój. ostatnio znowu rozmawialiśmy chciał bym z nim porozmawiała jednak za jakiś czas wykręcił mi następny numer że się zaręczył. wczoraj do niego zadzwoniłam. on już nie wie co ma zrobić. sam stwierdził że musi ze mną porozmawiać i z osobą trzecią. zaczyna sobie uświadamiać że coś jest z nim nie tak. postawiłam mu ultimatum że jeśli chce ze mną naprawdę być to musi z kimś porozmawiać by ktoś mu pomógł się z tym ogarnąć. zapomniałam dodać że był kiedyś z dziewczyną przez kilka lat i planowali już ślub jednak przyłapał ją na zdradzie i wiem że po tym się załamał. nie chce go zostawiać z tym wszystkim samego chciałabym mu jakoś pomóc i mam nadzieje że mi jakoś pomożecie w tym. czekam na wasze odp.]]> Sun, 04 Dec 2011 14:33:28 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/9260-milosc-a-przepychanki/ zazdrosc.. http://www.psychocafe.pl/topic/9173-zazdrosc/
wiec moj problem polega na tym ze jestem mega zazdrosny o swoje dziewczyny mialem ich w zyciu 4 i o kazda bylem bardzo zazdrosny, do rzeczy..np jestem zazdrosny:
-ze moja dziewczyna idzie na impreze beze mnie
-ze tanczy z innym chlopakiem
-ze np za dlugo z kims rozmawia nie powswieca mi czasu
-ze poswieca czas komus innemu zamiast mi(mowie o sytuacji gdzie dzieli nas sporo km i nie widzimy sie za czesto)
-ze woli ogladac w tv swoj ulubiony program, serial zamiast porobic cos ze mna
-ze rozmawia z innymi chlopakami.itd

jesli chodzi o moja osobowosc to staram sie znac swoja wartosc, wiem ze jestem przystojny, iteligentny, otwarty(nie mam temtow tabu) mam ladna sylwetke, bardzo dbam o siebie i mam poukladane w glowie, szczerze gdyby nie ta zazdrosc to bylbym chyba idealnym kandydatem na meza:d(ponizej moje zdjecie:D) i patrzac z dystansu to te moje dziewczyny powinny byc bardziej zazdrosne o mnie i to one powinny sie obawiac ze moga mnie stracic jednak chyba tak nie bylo bo nigdy nie dawalem podstaw do takiego myslenia(z reguly jestem bardzo oddany), a one wrecz odwrotnie, np taka sytuacja kiedy mowie dziewczynie zeby nie szla beze mnie na impreze a ona idzie to mnie rozwala, probowalem sobie to roznie tlumaczyc jednak nie dawalo rady, ja bym musial miec tak oddana partnerke jak ja, zeby nie widziala swiata beze mnie. Jednak nie spotkalem jeszcze takiej( moze i spotkalem ale nie byly w moim guscie). NO i mam pytanie do kogoss kto sie troche zna na rzeczy gdzie lezy przyczyna tej mojej ogromnej zazdrosci nawet o male rzeczy? Zastanawialem sie nad swoim dziecinstwem i gdybym w mlodym wieku stracil matke lub kogos bliskiego to faktycznie taka zasdrosc(leski ze ta osobe strace tez) mialaby uzasadnienie, jednak moi rodzice zyja, co prawda miesli mnie w dosc poznym wieku bo mama miala 42 lata ale milosc mi okazywala zawsze. Wiec nie rozumiem skad u mnie taka wrazliwosc i zazdrosc..dodam ze np teraz kiedy nie mam dziewczyny o nikogo ani o nic nie jestem zazdrosny i nie ma problemu, jednak jestem mlody i nie chcialbym spedzic zycia sam, nie chcialbym tez sie meczyc w zwiazku.

  • : DSC03972.JPG
]]> Tue, 22 Nov 2011 19:42:28 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/9173-zazdrosc/ Pięć miesięcy później http://www.psychocafe.pl/topic/9171-piec-miesiecy-pozniej/ W trakcie tych pięciu m-cy od zakończenia związku słyszałam, że chce ze mną być, ponieważ bardzo wiele dla Niego znaczę, i że postara się by było lepiej. Ja także bym chciała z Nim być, ale... nie potrafię. Zbyt wiele złego się wydarzyło i do dnia dzisiejszego okropny ból mi to sprawia. Chciałabym, aby ktoś się na mój temat wypowiedział. Nie wiem jak sobie radzić, nie potrafię czuć się swobodnie. Mam wrażenie, że to co robię, udaję, że chcę pokazać innym swoją siłę. Niestety, w głębi mnie to wszystko się zbiera i czuję się potwornie źle.

Z góry dziękuję za odpowiedzi.

Ps. Post znajduje się także w dziale Anonimowa Pomoc, jest mój.]]> Tue, 22 Nov 2011 19:37:23 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/9171-piec-miesiecy-pozniej/ nie moge sobie dac rady przez niego:((( http://www.psychocafe.pl/topic/9151-nie-moge-sobie-dac-rady-przez-niego/ zawsze byl taki kochany, byl tak bardzo za mna..wiem ze powinnam dac sobie spokoj ale nie moge jesc i spac przez niego:( z innymi mi sie nawet gadac nie chce bo kocham jego:( jestem glupia ale nic na to nie poradze:(]]> Mon, 21 Nov 2011 11:45:17 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/9151-nie-moge-sobie-dac-rady-przez-niego/ wybral kolegow:((( http://www.psychocafe.pl/topic/9087-wybral-kolegow/ wybral ich..a tak bylo cudownie..tak cieszylam sie gdy wracal..olal mnie a ja nie wiem co mam robic..moze to moja wina bo nie powinnam mu zakazywac wychodzic z kolegami..no ale nie robilabym tego gdyny oni byli normalni..oni aby pija i dziewczyny i dyskoteki..a ja tak bardzo go kocham i zawsze balam sie ze mnie zostawi..teraz to juz koniec a ja nie wiem co mam robic zeby go odzyskac..czy siedziec w domu czy tak samo wychodzic na dyskoteki z kolezankami..nie wiem:(((]]> Sat, 12 Nov 2011 11:34:10 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/9087-wybral-kolegow/ zauroczenie, obsesja czy coś jeszcze? http://www.psychocafe.pl/topic/9071-zauroczenie-obsesja-czy-cos-jeszcze/ Mam takie małe pytanie, a mianowicie chodzi mi o to, czy moje uczucia i emocje są normalne :D Nie mam dziewczyny i często zdarza się, że zaczyna podobać mi się jakaś panna. Wtedy chcę się o niej jak najwięcej dowiedzieć, myślę o tym jak wyglądałaby nasza przyszłość itp. nawet jeśli jej nie znam. Ostatnio poznałem taką dziewczynę. Byłem z nią i kolegą na mieście i było to dla mnie strasznie wkurzające, bo wydawało mi się, że ona woli rozmawiać z nim. Później znalazłem jej profil na facebooku i z komentarzy dowiedziałem się, że w lutym miała chłopaka (nie wiem jak jest teraz). Trochę źle to odczułem, ponieważ już narobiłem sobie nadziei i może troche wyobrażeń na jej temat (zupełnie bezpodstawnych), np. to że jest wolna - nie wyobrażałem sobie, że może kogoś mieć. Już sam fakt, że dziewczyna, która mi się podoba całowała się kiedyś z innym jest dla mnie przykry. Dodam, że sam nigdy nie miałem dziewczyny, ani żadnych doświadczeń typu całowanie się, ba, nawet nie przytulałem się z żadną inaczej niż czysto przyjacielki uścisk. Czy moje zachowanie jest normalne, biorąc pod uwagę, że nikogo wcześniej nie miałem itp., czy świadczy o tym że mam jakieś kłopoty? Co powinienem zrobić w takiej sytuacji?
Z góry dzięki za pomoc, każda opinia się dla mnie liczy :)]]> Tue, 08 Nov 2011 23:38:12 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/9071-zauroczenie-obsesja-czy-cos-jeszcze/ masakra http://www.psychocafe.pl/topic/8957-masakra/ By zająć się czymś innym zapisuje się na dodatkowe kołka chodzę na wolontariat lecz nie pomaga ciągle o nim myślę...
Co robić??]]> Sat, 22 Oct 2011 18:48:26 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/8957-masakra/ Muszę to z siebie wyrzucić http://www.psychocafe.pl/topic/8777-musze-to-z-siebie-wyrzucic/ Sama pochodzę z dysfunkcyjnej rodziny...uwolniłam się od ich wpływów,nie było mi łatwo ale musiałam chronić siebie.

Poznałam mężczyznę...wspaniałego,wrażliwego człowieka...
Wszystko powoli zaczynało się układać....

Dopóki nie poznałam lepiej jego matki,wtedy zaczęłam lepiej rozumieć jego zachowania i nic mnie już nie dziwi.
Mojej drugiej połówce, nikt nie pozwolił dorosnąć.Całe życie ...funkcjonuje w poczuciu winy,wobec matki,chociaż sam nawet nie chce się do tego przyznać.Jest pozbawiony własnej przestrzeni i intymności.
Matka nie pozwala mu zapomnieć o przeszłości, wciąga go w swoje rozgrywki między nią a jej rodziną.
Traktuje go jak 5 latka,wtedy kiedy jej wygodnie,a czasem jak swojego partnera... wszędzie mu towarzysząc.
Żyruje na tym że on jest w stanie zrobić dla niej wszystko.

Jest jeszcze gorzej kiedy pojawiłam się ja.
Spędziłam z nimi dwa tygodnie.Chcę dodać że mieszkamy od siebie bardzo daleko i widujemy się rzadko.
I jak to wyglądało?
Większość czasu,w zasadzie każdy wieczór spędzaliśmy z jego matką,
Nawet pójście spać było na jej komendę,decydowała o wszystkim.
Kiedy jeden wieczór spędziliśmy bez jej towarzystwa....zaczęło się piekło.Czepiała się,strzelała fochy.
Mój partner latał między mną a nią...nawet nie udało nam się,w przyjemnej atmosferze pobyć razem.

Następny dzień był jeszcze gorszy,czułam się już tak źle w tym trójkącie że postanowiłam wyjechać.
Wtedy jego mamusia żeby zrzuć z siebie odpowiedzialność za tak koszmarną atmosferę,wkroczyła do akcji.
Postanowiła ....porozmawiać.A rozmowa wygląda tak....płacz że ona czuje się niepotrzebna(dlatego że 1 wieczór z jej synem chciałam spędzić bez jej towarzystwa).Wypominała własnemu synowi czego ona w dla niego nie zrobiła i tak dalej...
Próbowała i we mnie zasiać poczucie winy.

Zniszczyła nasz związek...choć mój partner powtarza mi że decyzja należy do nas,niby racja,ale ja nie chce żeby osoba którą kocham,
musiała wybierać między nią a mną bo niestety w tym układzie nie da się żyć,chyba nikogo to nie dziwi.
Kocham go ale mam ochotę zakończyć ten związek :(

Nic tej babie nie zrobiłam,prócz tego że pokochałam jej syna...

Przepraszam za chaotyczną wypowiedz...spieszę się.
Musiałam to z siebie wyrzuć bo jest mi ciężko...]]> Fri, 30 Sep 2011 10:08:08 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/8777-musze-to-z-siebie-wyrzucic/ Zmęczona http://www.psychocafe.pl/topic/8635-zmeczona/ Chodziłam z chłopakiem 4 miesiące przed wakacjami w czasie wakacji nie mogliśmy się spotykać bo in pracował daleko odemnie pisaliśmy tylko SMS i rozmawialiśmy przez fon w czasie wakacji wszystko było w miarę normalne a po wakacjach powiedział ze mnie nie kocha i nie chce ze mną być nie umiem sobie z tym poradzić i nie wiem co robić zgubiłam się nie potrafię mojego życia złożyć w całość często nie słucham ludzi i nie ogarniam co się dzieje ciągle myślę o nim nie wiem co robić... Sat, 10 Sep 2011 17:01:59 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/8635-zmeczona/ Jak się z tego otrząsnąć? http://www.psychocafe.pl/topic/8491-jak-sie-z-tego-otrzasnac/
Kilka miesięcy temu poznałem na czacie pewną dziewczynę, pisało nam się bardzo fajnie i po tygodniu takich rozmów postanowiliśmy się spotkać, spotkanie wyszło bardzo fajnie później były kolejne i kolejne.. Po dwóch miesiącach takiego spotykania się, oboje coś poczuliśmy i postanowiliśmy spróbować być razem, było bardzo fajnie, ona zaczęła mówić mi, że ja jestem dla niej najważniejszym mężczyzną na świecie, że bardzo mnie kocha, i jest pewna, że z każdym miesiącem będzie to uczucie coraz mocniejsze, podobno dzięki mnie uwierzyła, że ma szczęście w miłości..

Ewa bo tak ma na imię ta dziewczyna, studiuje tylko w mojej miejscowości, wiec pod koniec czerwca wyjechała na wakacje do domu rodzinnego, ale utrzymywaliśmy codziennie kontakt telefoniczny i na gg. Nie widzieliśmy się przez 3 tygodnie, i po tym czasie pojechałem do niej, oczywiście na zaproszenie jej mamy, aby ją poznać i odwiedzić dziewczynę, kiedy przyjechałem bardzo się ucieszyła mówiła, że nie chce już więcej tak długich rozłąk, spędziliśmy bardzo miło wieczór, na następny dzień pojechaliśmy do jej matki aby ja odwiedzić w pracy i na małe zakupy, wtedy także bardzo miło spędziliśmy wieczór. Ale na trzeci dzień mojej wizyty stała się zupełnie inna, taka całkiem zimna dla mnie, dwie godziny do mojego wyjazdu a ona siedzi sobie na facebooku i gra, poczułem się wtedy bardzo dziwnie jak taki intruz który nie wiadomo to tutaj chce, zapytałem ją o powód tego zachowania, to powiedziała, że źle się czuje, wiadomo każdy może mieć słabszy dzień, wiec nic już nie mówiłem, dałem jej spokój..

Kiedy wróciłem do domu, i mieliśmy wieczorem porozmawiać, dostałem wiadomość na gg, że to koniec naszego związku, że ona tak naprawdę udawała to wszystko dla własnych korzyści, bo czuła się samotna, znajomi kogoś mają, z kimś się spotykają a ona tak nie miała, i wtedy pojawiłem się ja osoba która dała jej zainteresowanie, czułość, spędzanie razem wolnego czasu, i w tedy liczyło się dla niej tylko to co ona czuje, moje uczucia w tym wszystkim się nie liczyły. Byłem chyba tylko taką zabawką na poprawę humoru, która teraz nie wiedzieć dlaczego coś czuje. W tym momencie czuje się jak taka nie warta nic osoba, bo co ja sobie wyobrażałem że ktoś może mnie pokochać? Proszę powiedzcie mi co sądzicie o taki zachowaniu? Jak się po tym wszystkim podnieść?]]> Thu, 25 Aug 2011 07:01:02 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/8491-jak-sie-z-tego-otrzasnac/ wakacje http://www.psychocafe.pl/topic/8352-wakacje/ Drodzy forumowicze, jak wakacje? Uczniowie, studenci, co w czasie słodkiej laby robią inni ludzie z zaburzeniami psychicznymi? A urlopy w pracy? Ciekawa jestem jak to u was wygląda. Wed, 10 Aug 2011 19:11:59 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/8352-wakacje/ Miłość. Jak to jest? http://www.psychocafe.pl/topic/8170-milosc-jak-to-jest/ Jak to jest?
Czy przynosi to wiele radości, czy raczej wymaga trudów i wyrzeczeń?A możne szczęście i troski mieszają się, tak jak w innych aspektach życia?


Kilka razy próbowałam być w związkach. Lecz nigdy nie były one poważne tzn. bez planowania wspólnej przyszłości. Takie tam, "licealne", krótkotrwałe miłości, nie trwające dłużej niż pół roku. Aktualnie nie mam siły na wiązanie się z kimś, nie potrafię zaufać. Ale jestem ciekawa, jak to jest kiedy dwie osoby czuja do siebie miłość :rolować:]]> Sun, 24 Jul 2011 11:04:19 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/8170-milosc-jak-to-jest/ kochanie - seks - rozstanie http://www.psychocafe.pl/topic/8039-kochanie-seks-rozstanie/ Proszę o pomoc, czy zdarzyło się Wam coś podobnego, co myślicie, jak sobie poradzić. On 44 lat, po rozwodzie, długo sam, ja 24 lata. Znaliśmy się kilka miesięcy, pokochałam go, czułam się kochana. Z jego strony pożądanie, wyznania, planowanie wspólnej przyszłości, założenia rodziny. Jednocześnie (jego) obawy. Że jest za stary, że boi się że go zostawię, co na to moja rodzina. Potem pierwszy seks, byliśmy bardzo podnieceni, ale w trakcie zbliżenia nie mógł utrzymać wzwodu. Nie uznałam tego za problem, bo to dla mnie problem nie był, zdarza się i to wszystko, potem pieściliśmy się, pieściłam go dłonią i szczytował, a on mnie pieścił oralnie i też miałam orgazmy, dla mnie to było przepiękne kochanie się, nie odczułam, że „coś się złego stało”, ani tym bardziej nie dałam jemu tego odczuć, zadzwonił na drugi dzień i przez cały czas byliśmy w kontakcie telefonicznym. Mieszka w innym mieście, dotąd widywaliśmy się mniej więcej dwa razy w miesiącu, teraz zaczął mówić o mojej przeprowadzce do niego i pierwszy raz powiedział po prostu „kocham cię”. I w tym samym czasie zaczęło coś mu być nie po drodze, kilka razy umówiliśmy się i za każdym razem „nie mógł” się spotkać, potem przestał dzwonić, potem odbierać telefony ode mnie, odpowiadać na smsy, nic, bez jednego słowa, wyjaśnienia, pożegnania, choćby głupiego smsa. Nie, nic złego mu się nie stało. I to jest stan od pół roku, a mnie jest coraz gorzej z tym się czuć, tęsknię za nim strasznie, co jest już akurat jemu na nic, bo nie po to zniknął, żeby chcieć wrócić, teraz to już tylko chciałabym umieć zrozumieć – dlaczego. Sat, 02 Jul 2011 19:32:38 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/8039-kochanie-seks-rozstanie/ notorycznie niemiła http://www.psychocafe.pl/topic/7949-notorycznie-niemila/ Mianowicie miałem problem z obecnie, od kilku dni byłą partnerką. Była notorycznie nie miła i opryskliwa ale zacznę od początku opisując nasz związek w miarę krótko i węzwłowato żeby dało się przeczytać.

Poznaliśmy się przez internet. Randka, następna i się zaczęło. Na początku oczywiście było obłędnie i zaryzykowałbym nawet stwierdzenie, że inaczej niż niż zwykle, a mam kilka związków za sobą ( miałem wtedy 36 lat). Subtelna, zrównoważona, z normalną pracą i rodziną dziewczyna ( 30 lat). Ponieważ mieszkaliśmy od siebie ok 50 km, niby niewiele ale ponieważ nie mogliśmy się sobą nasycić, szybko praktycznie zamieszkaliśmy razem. Po około kilku tygodniach, okazało się, że zaliczyliśmy wpadkę. Ginekolog poinformowała ją wcześniej, że nie będzie mogła długo mieć dzieci po tabletkach więc się nie zabezpieczaliśmy no i stało się. Po chwilowym osłupieniu zaczęliśmy się cieszyć i czekać na dziecko. Do tego wsparcie wszystkich wokół. Faktem jest, że nie korzystaliśmy za bardzo z życia bo wiadomo ciąża do tego jesień i zaraz zaczynająca się zima więc szybko przeszliśmy do wspólnego życia zamiast się wyszaleć. I od tego czasu było już tylko gorzej. Zaczęła być dla mnie coraz bardziej niemiła i opryskliwa. Każda moja wypowiedź była kwitowana reprymendą a pytanie traktowane jak zarzut i odpowiedź pytaniem z wyrzutem na pytanie. Nie trzeba wznosić się zbytnio na wyżyny intelektu żeby zrzucić to na ciążę, tym bardziej niespodziewaną, więc mówię wytrzymam tym bardziej, że myśl o pierwszym dziecku przesłaniała mi wszystko. Z czasem delikatnie zacząłem jej zwracać uwagę. Poród nieco przedwczesny ( 37 tydzień cesarskie cięcie) i urodziła się nasza perełka i oczywiście teraz dopiero odmieniło się nasze życie. Wiadomo nieprzespane noce, pieluchy itd. Oczywiście z sexu nici w zasadzie od jakiegoś czasu ale trzeba by być gówniarzem żeby tego nie zrozumieć. Wiadomo ciąża a teraz połóg, silny instynkt macierzyński itd. Sytuacja ze stosunkiem do mojej osoby nieco stonowana bo zacząłem już nieco dobitniej upominać się o swoje tzn nie pozwalałem sobie wchodzić na głowę, ale zaczęły się już wymiany zdań i argumentów. Przyznała czasem z płaczem że tak bardzo jej się zmieniło życie a ja już miałem rodzinę ( jestem po rozwodzie i miałem pasierbicę) i dla mnie takie życie to normalka. Mówię OK ale musisz nad sobą pracować. I wiem, że pracowała bo , to nawet było śmieszne czasem, zaczynała zdanie "z sykiem" w połowie się orientowała i kończyła już łagodnie z uśmiechem oczywiście sztucznym. Nie kładę tego wszystkiego nas karb jej charakteru bo do innych ludzi odnosi się normalnie ( nawet jej to wypomniałem) , sympatycznie, ma dużo przyjaciół, kochającą bezkonfliktową w zasadzie rodzinę itd. Nie przypominam sobie żeby przy okazji moich "reklamacji" odpierała zarzuty i próbowała mi mówić, że nie mam racji. Raczej chyba wiedziała, że coś jest na rzeczy. Mówiłem jej też że zachowuje się tak jakby była na mnie skazana i ze żyjemy jak nielubiące się rodzeństwo, które coś niby łączy ale w gruncie rzeczy się nie cierpią... Niestety powiem szczerze, że mi już odeszła ochota na układanie sobie z nią życia. Ciągła opryskliwość, syczenie i spojrzenia jakbym jej zabił pół rodziny doprowadziły do tego że raczej przestałem ją kochać. Ukoronowaniem całego stanu było trzaśnięcie drzwiami od samochodu przez nią. TO była kropla, która przelała czarę. Powiedziałem dość. Tłumaczyła się ze to przez przypadek ale raczej ciężko mi w to uwierzyć, chwilę wcześniej widziałem jej wzrok... Chciałem żebyśmy byli rodziną, kocham naszą córcię nad życie ale się poddałem bo mam jej dość. Byliśmy ze sobą niecałe dwa lata, nasza malutka ma 11 miesięcy... Zastanawiam się tylko czy wytrwam w tym bo powiem szczerze, że mam doła. Kolejny długi zakończony związek i trzeba zaczynać życie od początku... Interesuje mnie też czy jej zachowanie można jakoś zakwalifikować? Jakoś to wszystko naprawić? Wiem że mnie kocha i cierpi i martwię się o nią i o nasza córcię, która nie będzie miała teraz na co dzień obojga rodziców...]]> Sun, 19 Jun 2011 18:00:16 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/7949-notorycznie-niemila/ Nie daje rady już Rodzicami:( co robić? http://www.psychocafe.pl/topic/7930-nie-daje-rady-juz-rodzicami-co-robic/ już raz pisałam na tym forum o własnych problemach.
Mam już blisko 30 lat teoretycznie jestem na swoim, pracuje mam mieszkanie, ale emocjonalnie jestem związana z rodzicami.

Problem tkwi w ich kłótniach, nie daje rady, nie jestem w stanie ich słuchać wzajemnych oskarżeń, wyzywania się. Pracujemy razem i w takich sytuacjach moje/nasze sfery(prywatna i służbowa) momentalnie są zagrożone.

Zdaje sobie sprawę z tego, ze to ich problem, który ja nie jestem w stanie rozwiązać za nich.
Staram się być z boku, nie wtrącać się bo jeszcze bardziej zaogniam, ale tak naprawdę sami mnie w to wciągają... szantaże psychiczne że się zabiją, telefony pożegnalne w środku nocy, później nie odbieranie ich, więc dla mnie świetna okazja do martwienia się. Czasami sama nie wiem czy mam wierzyć w te groźby, czy nie, ale boję się że jednego dnia się sprawdzą.

Jestem strasznie rozdarta pomiędzy tym co powinnam robić (choćby to żeby myśleć o sobie), a tym co bym chciała...Kiedy wszystko jest ok mojego mieszkanie u siebie ( nie mam jeszcze swojej rodziny) nie stanowi żadnego problemu. Kiedy są kłótnie momentalnie są zarzuty że się wypinam na rodziną, że tak lepiej osobno wszyscy żyjmy, po co jeden dom, itd

Tato mnie w tym wszystkim dobija mówiąc, że jeżeli nic nie zrobię z matką to będzie moja wina za rozpad naszej rodziny, i jeżeli sama do siebie nie chcę mieć żadnych pretensji to mam coś zrobić, wysłać Matkę na leczenie itd.

Z jednej strony nie mam siły się mieszać, moje słowa i tak nie mają dla nich znaczenia, bo przecież nie mam żadnej wiedzy życiowej, jeszcze nic nie przeżyłam w życiu, więc lepiej żebym nie doradzała, a i tak dla każdego z nich jestem w tym przeciwnym obozie.

Nie wiem co mam robić, jak sie zachowywać, jestem bardzo związana z mama, ale nie umiem teraz z nią rozmawiać spokojnie, bo ona jest nastawiona na nie, więc automatycznie nie mam ochoty siedziec u nich w domu, co mam trzymać ich za ręcę żeby sobie czegoś nie zrobili, być świadkiem ich kolejnych kłotni?

Za chwilę mam jechać na swoje wakacje z chłopakiem i wgłębi siebie boję się ich zostawić samych, że coś głupiego zrobią a z drugiej strony dlaczego sobie i mojemu chłopakowi mam marnowac cały wyjazd planowany dużo wcześniej.

Co robić? nie mam rodzeństwa z którym moglibyśmy coś zaplanować, rodzina też raczej się nie będzie mieszać i nic mądrego nie zdziała bo i tak staną po stronie Taty, bo inaczej by zbyt dużo stracili (częsta pomoc finansowa).
Czuje, że jakoś jeszcze wewnętrznie daje rady, wypłaczę się, wykrzyczę, ale w środku powoli się zmieniam, nie życzę nikomu takich chwil jakie przechodzę teraz...niby normalna rodzina a wszystko postawione na głowie, nie ma alkoholizmu, czy innych patologii, ale tym wszystkim wykańczamy siebie psychicznie.
NIe poznaję mojej Mamy, sama z sobą nie daje rady, wpada w furie a wtedy wszystko fruwa po domu. Padaja z jej ust gorzkie słowa takie ze strony Taty. Wiem, że są siebie warci ale nie mogę patrzeć na to jak siebie niszczą.

Czy rzeczywiście ja jako córka mogę coś pomóc? jeśli tak to jak? czy zlewać i starac się żyć własnym życiem?
Boże jakie to wszystko jest skomplikowane, pogubiłam się i proszę o pomoc !!!]]> Fri, 17 Jun 2011 11:39:17 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/7930-nie-daje-rady-juz-rodzicami-co-robic/ Nerwica i ja http://www.psychocafe.pl/topic/7912-nerwica-i-ja/ moje objawy wygladaja w ten sposob ze mam taki nagły atak paniki czuje tak jakby nerwy zaczeły mna wykrzywiac i albo zawładna mna cała i dostane silnego napadu z utrata przytomnosci podobnego do napadu padaczki albo sie uspokoje wezme lak i mi przejdzie ale to tylko chwilowe .Mam nauczanie inwidualne i w ogóle najchetniej bym została w domu io nie wychodziła z łózka zapisałam sie na prawo jazdy nie jestem w stanie jego skończyć mam paniczny lek ze za karownica MI SIE TOP ZDARZY NIE MA W POBLIZU ZADNYCH DOBRYCH LEKARZY nie wiem sama co robic chwilami mam silne napady depresji i ataki paniki przed smiercią.
jakies 7 lat temu miałam operacje gdyz miałam napady padaczki które były spowodowane gózem mózgu byla duża możliwość ze moge byc po niej sparalizowana jednak wszystko było ok myslalam ze choroba wróciła jednak neurolodzy mówią ze wszystko ok . pierwszy taki napad nerwicy miałam po smierci ojca ,egzaminem trzecioklasisty potem było jeszcze gorzej w pierwszej klasie technikum zaczeły sie na de mna znecać dwie dziewczyny z klasy brałam tylko psychotropy chodziłam jak nacpana nie wiedziałam co sie ze mna dzieje nadchodza wakacje a ja znowu w takim stanie koszmar . Prosze pomóżcie mi co mogę zrobic]]> Wed, 15 Jun 2011 09:57:10 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/7912-nerwica-i-ja/ Problem z dziewczyną http://www.psychocafe.pl/topic/7735-problem-z-dziewczyna/ Czy myślicie że taki związek wypali? Cały czas mam te myśli że ona chodzi na jakieś ogniska, upija sie. Częstym tematem w rozmowach z nią jest alkohol. Jeszcze opowiada mi jak sie upija tak że nic nie pamięta i odwala jakieś cyrki :/
Napisałem na tym forum, bo liczę że ktoś przeczyta to i powie co o tym sądzi]]> Wed, 01 Jun 2011 15:02:19 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/7735-problem-z-dziewczyna/ Miłość nie istnieje http://www.psychocafe.pl/topic/7712-milosc-nie-istnieje/ Sun, 29 May 2011 19:47:54 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/7712-milosc-nie-istnieje/ Czy to koniec? jak myślicie?:( http://www.psychocafe.pl/topic/7553-czy-to-koniec-jak-myslicie/ Thu, 05 May 2011 12:02:07 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/7553-czy-to-koniec-jak-myslicie/ Nie wiem co myśleć:( czy on mnie jeszcze kocha? http://www.psychocafe.pl/topic/7551-nie-wiem-co-myslec-czy-on-mnie-jeszcze-kocha/ Thu, 05 May 2011 07:14:28 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/7551-nie-wiem-co-myslec-czy-on-mnie-jeszcze-kocha/ młodość a stały związek http://www.psychocafe.pl/topic/7150-mlodosc-a-staly-zwiazek/ Mam pytanie czy dziewczyna, która nie wybawiła się w młodości, a w wieku 20 lat zaczęła stały związek z mężczyzną starszym o 10 lat, czy nie przeszkodzi to w jej przyszłości, w tworzeniu szczęśliwej rodziny mimo, że jest to bardzo udany związek. Bo są przypadki gdzie kobiety około 40stki zaczynają się bawić a skutki tego są czasem tragiczne dla dzieci czy jej związku. Pytam bo właśnie ja jestem w takiej sytuacji, a mój facet już niechętnie raczej chodzi na dyskoteki i muszę bawić się z innymi. Czy nie będę żałować tego, że zaczęłam tak wcześnie tak poważny związek? Sun, 10 Apr 2011 13:27:21 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/7150-mlodosc-a-staly-zwiazek/ Ja. on, jego dziewczyna, odległość, internet.Co z tym zrobić? http://www.psychocafe.pl/topic/7143-ja-on-jego-dziewczyna-odleglosc-internetco-z-tym-zrobic/
Mam pewien problem i byłabym wdzięczna za wszelkie rady i sugestie. Uprzedzam, że "trochę" się rozpisałam ;)

Otóż chodzi o to, że rok temu w styczniu poznałam w internecie świetnego faceta-starszego ode mnie o 7 lat ( ja mam 20 lat, on 27). Świetnie sie dogadujemy i rozumiemy. Ja mieszkam w Polsce, a on w Anglii, w dodatku mieszka ze swoją dziewczyną, z którą był/jest w związku od 4,5 roku. Od samego początku o tym mówił, więc wszystko było jasne. Ja jestem cały czas wolna. Do tej pory z różnych powodów losowych nie udało nam się jeszcze spotkać, mimo iż już wiele razy było to planowane. Z jednej strony jesteśmy dobrymi przyjaciółmi, z drugiej strony zaś oboje wiemy o co nam, a właściwie jemu chodzi. (Z jego wypowiedzi i aluzji domyślam się, że chodzi mu o jakąś przygodę ze mną jeżeli doszłoby do spotkania). On mnie bardzo szanuje, lubi i chyba jestem jedną z ważniejszych osób w jego życiu. Albo tak mi sie przynajmniej wydaje.
Jeśli chodzi o mnie, jestem do niego bardzo przywiązana, to jak do tej pory to mój ideał chłopaka zarówno pod względem wyglądu jak i charakteru (charakteru najbardziej). Mogę mu się zwierzyć ze wszystkich swoich problemów, zawsze mnie pocieszy, znajdzie jakieś rozwiązanie itp. Na samym początku mailowaliśmy codziennie i rozmawialiśmy na komunikatorze. Po jakichś 2 miesiącach nasze kontakty się trochę ograniczyły. Kiedy w końcu po jakichś 3 miesiącach znajomości podałam mu swój numer tel. bo cały czas o to prosił, mieliśmy ze sobą kontakt głównie telefoniczny. Jako że nie chcę mu sie narzucać i np. dzwonić w nieodpowiednim momencie (w obecności jego dziewczyny), mamy kontakt tylko i wyłacznie z jego inicjatywy.
Jednakże wygląda to tak, że on zadzwoni raz, potem za tydzień znowu, a potem jest cisza przez jakieś 2 tyg. Ok, nie może często tego robić z uwagi na koszty. Ale, były takie momenty, że nie odzywał się 2-2,5 mies, a potem przepraszał i było jak dawniej. Bywało też tak, że raz zadzwonił, wtedy obiecał że odezwie się za kilka dni i wcale tego nie robił.
2 mies. temu rozstał się ze swoją dziewczyną, trochę załamał, przestał chodzić do pracy przez jakiś czas. W tym okresie po jakimś miesiącu od rozstania i miesiącu ciszy odezwał się. Ledwie powiedział o co chodzi, potem martwiłam się o niego. Od tego momentu minęło już 33 dni ciszy. Ostatnio dowiedziałam się, że znów jest w kontakcie ze swoją byłą, lecz nie wiem na jakim poziomie są to kontakty.
Najgorsze jest to, że coraz częściej zaczynam się czuć jak ktoś, o kim pamięta kiedy nie ma koło niego nikogo innego do rozmowy itp. Jak ma problemy-nie pisze, nie dzwoni, dopiero potem jak ma chwilę czasu. Za każdym razem domaga się bycia w kontakcie, a wcale tak nie jest. Czasami też wydaje mi się, że jest dla mnie taki "świetny" głównie ze względu na to, żeby tylko doszło do tego spotkania. Jak się okazuje, potrzebuję tych rozmów z nim i kontaktu.
Dziewczyna rzuciła go dlatego, że własnie za bardzo interesował sie innymi. To, że bardzo ją kocha,a może i kocha nadal, mimo iż tak robił też jest pewne i sprawdzone.
Teraz, gdy oboje są w kontakcie, istnieje prawdopodobieństwo, że będzie o nią walczył by znów być razem i jeżeli w końcu mu się to uda, to zrozumiawszy swój błąd już go nie popełni, czyli ograniczy swoje kontakty z innymi dziewczynami.
Boję się, że któregoś "pięknego" dnia zadzwoni do mnie i oznajmi mi, że to koniec. Że nie możemy być znajomymi i się kontaktować, bo ostatnio za dużo go to kosztowało. (Tymbardziej, że nigdy się nie spotkaliśmy jeszcze i mieszkamy daleko od siebie). Tego bym nie przeżyła z uwagi na to, iż w najgorszych chwilach mojego życia zawsze "był" przy mnie i tylko on zna największe tajemnice mojego życia i mnie rozumie.
Zresztą już coraz bardziej mam dosyć tych krótkich chwil radości przechodzących z czasem w zwątpienie czy jeszcze kiedykolwiek się odezwie.
Zastanawiam się, czy jest sens to ciągnąć, czy może lepiej samemu to zakończyć i racjonalnie mu wyjaśnić.. Z drugiej strony wiem, że okropnie by mi go brakowało, mogłabym nawet wpaść w depresję z tego powodu. Minął miesiąc, a ja już nie potrafię znaleść sobie miejsca, tęsknię za nim, wyczekuję telefonu od niego i zastanawiam się, czy jeszcze kiedykolwiek się do mnie odezwie, więc wolę nawet nie myślec, co by było, gdybym zerwała ten bardzo ważny dla mnie kontakt. Wiem też, że gdybym mu to ja powiedziała, byłby rozczarowany i nie rozumiałby tego. Gdyby też zerwał ten kontakt, poczułabym się odrzucona.

Co robić? Czy to ma sens? Poradzcie> Z góry dziekuję:)]]> Sat, 09 Apr 2011 15:20:45 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/7143-ja-on-jego-dziewczyna-odleglosc-internetco-z-tym-zrobic/ boję się http://www.psychocafe.pl/topic/6845-boje-sie/ i nie wiem co mam robić, mogłabym się użalać nad sobą tak cały dzień :niewiem:]]> Sun, 03 Apr 2011 11:55:25 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/6845-boje-sie/ Powoli dostaje obłędu http://www.psychocafe.pl/topic/6651-powoli-dostaje-obledu/ Moja historia www.izaikuba.pl]]> Fri, 25 Mar 2011 19:52:51 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/6651-powoli-dostaje-obledu/ miłosc zycia http://www.psychocafe.pl/topic/6648-milosc-zycia/ mam pytanie: czy takie okreslenie , pojecie istnieje? Fri, 25 Mar 2011 15:55:11 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/6648-milosc-zycia/ sposoby by zapomnieć o ex ? http://www.psychocafe.pl/topic/6438-sposoby-by-zapomniec-o-ex/ potrzebuje porady, jak zapomnieć o ex , byłem z nią poł roku
W każdym razie dobrze sie dogadywalismy widziałem jak się cieszyła z każdego spotkania. mimo ze mieszkalismy 250 km od siebie. W sylwestra była pierwsza kłótnia , pogodziliśmy się , lecz ona pózniej stopniowo zaczeła ograniczac kontakt , pozniej zerwała , jak to ujęła , '' nie może zapomnieć o tym jak ją zraniłem ''. Mimo że jeszcze 2 tygodnie wczesniej , obiecywała ze nie chce zerwac i że nigdy tego nie zrobi, bo kocha,
Później dowiedziałem się od jej mamy , z którą mam do teraz bardzo dobry kontakt ,2 dni po tym jak zerwała ze mną u nich w domu była awantura , bo ona chciała iść spać na noc do jakiegos chłopaka, Nawet nie zdobyła się na odwage żeby mi powiedzieć co było prawdziwym powodem rozstania , wolała żebym myślał ze to moja wina.
Jednak , moze to dziwne ,ale nie potrafie przestać o niej myśleć ,non stop tylko o niej myślę , wszedzie ją widze,Wiem że ostatnio zdarzają jej się ucieczki z domu na kilka dni , jej mama nie śpi po nocach , szuka jej po mieście. A ta dziewczyna przecież ma tylko 16 lat. nie znałem jej z tej strony , nie wiedziałem , że jest do czegos takiego zdolna . Jej mama mi napisała '' że ona nie zasługuje na takiego chłopaka jak Ty '' , wszyscy moi znajomi ,którzy ją znali mieli o niej bardzo złe zdanie. Jednak ja nie potrafie, przestać o niej myśleć,tęsknię i nienawidzę jej jednocześnie.wydaje mi się że stowrzyłem sobie we własnym umyśle syndrom ''tej jedynej'' ,jej fałszywy wyidealizowany obraz]]> Fri, 18 Mar 2011 17:38:36 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/6438-sposoby-by-zapomniec-o-ex/ Bliski załamania... http://www.psychocafe.pl/topic/6251-bliski-zalamania/ Chciałbym opowiedzieć Wam moją trochę długą historię, pogmatfaną jednak prostą w odbiorze.Mam 27 lat i jestem na granicy załamania psychicznego.Najgorsze jest to że niemam się komu wyżalić i niemam się do kogo poradzić,dlatego zapisałem się na te forum z nadzieją że ludzie o podobnych problemach doradzą mi i pomogą mi wyjść z tego dołka psychicznego.
Od 5 lat mieszkam w Anglii w nadzei że moje życie ulegnie zmianie(bynajmniej pod względem finansowym).Po 6 miesiącach poznałem dziewczynę Martę(miała 5 letnią córkę),zaprzyjaźniliśmy się na początku potem było coś więcej zaczeliśmy coś do siebie czuć,uderzyła w Nas fala uczuć,spędzaliśmy każdą minutę ze sobą tak jak w każdym świeżo rozpoczętym związku było poprostu idealnie.8 miesięcy póżniej zaręczyliśmy się mająć tysiące planów na wspólną przyszłość tj ,ściągnięcie jej córki do UK,kupienie mieszkania,założenie rodziny itp.Na początku wszystko szło zgodnie z planem ale po jakimś czasie coś zaczeło iśc nie tak.Ona powoli stawała się pesymistycznie nastawiona do tego wszystkiego,miała problemy w pracy,nie mogła dogadać się z anglikami na dodatek utrudniali Jej życie nasi rodacy.Pracowałem razem z Nią i pomagałem jej we wszystkim, byłem dla Niej wparciem pod każdym względem,wyręczałem Ją z każdych obowiązków tylko po to by czuła się komfortowo ale to nic niepomagało było coraz gorzej,proponowałem nawet wyjazd do Polski,pytałem się czy może w Naszym związku coś jest nie tak ale Ona zapewniała że Mnie bardzo Kocha...Nie znałem skutecznego antidotum by ustabilizować to całą sytuację i spowrotem ukierunkować się na tor naszej wspólnej przyszłośći.
Gdy po jakimś czasie Jej córka była już z Nami sytuacją wyglądała(lecz taka nie była) na ustabilizowaną pomijając ciągłę Jej problemy w pracy.Proponowałem oczywiście zmianę pracy jednak obawiała się tego że może być tak samo w innej.Po 2 latach naszego związku coś pękło we Mnie z natury jestem optymistycznie nastawiony,zawsze dążący do swoich celów a tutaj coś się we Mnie się zmieniło straciłem nadzieję,brak motywacji i ciągła nerwówka i obawy czy oby się znowu Ona nie zdenerwuję i dbanie żeby była w dobrym humorze ale z czasem i to zaniedbywałem mając wszystko gdzieś,zaniedbałem także relacje z przyjaciółmi,znajomymi i rodziną.Poprostu zamknąłem się w sobie koncentrująć się tylko na bieżących i podstawowych sprawach przestałem już być tym kręgosłupem i motorem napędowym rodziny.Nawet i Ona myślała już że to Mnie przerasta ale to nie było to..poprostu inaczej się już czułem,chyba już wtedy potrzebowałem Pomocy,też nie chciałem jej pokazywać że coś ze Mną jest nie tak,żeby nie pogarszać jej kondycji psychicznej i właśnie wtedy też popełniłem ten błąd że za mało o tym rozmawialiśmy.
I tak ciągneliśmy to przez kolejne 2 lata,zero ambicji i nadzieji załamka totalna przy okazji ciagłe kłutnie sam się oszukiwałem że będzie OK próbowałem wymyślać coś innego np.kupienie domu w Polsce i wyprowadzenie się jak najszybciej ale nie było to realne przy Naszych długach jakie porobiliśmy tutaj przez te 4 lata(karty kredytowe,raty itp.)to poprostu Było NIE Realne!
2 miesiące temu Marta wyjechała do Polski na tydzień taki relaksujący tydzień,który miał lekko Ją odstresować.Po powrocie uznała że niema sensu tego dalej ciągnąć że powinniśmy się rozstać w przyjaźni,poukładać tutaj wszystko,podzielić się wspólnym majątkiem i się rozejść w pokoju.Byliśmy spłukani ale Ona chciała zamieszkać jeszce ze Mną by pomóc wyjść ze wspólnych długów i zaoszczędzić jak najwięcej pieniędzy by potem wrócić do Polski.W tym momencie coś we Mnie wybuchło moje ambicje i nadzieję zostały wygrzebane z tego śmietnika emocjonalnego mając nadzieję że może nie jest za późno i chyba popełniłem błąd zacząłem Ją prosić żeby nie odchodziła że powinniśmy dać sobie jeszcze szanse po 4 latach zasługujemy chyba na to!..Po kilku dniach negocjacji postanowiła że damy sobie szanse ale to było bardziej wymuszone niż prawdziwe..
W dalszym ciągu coś mi nie dawało spokoju widziałem jak ukrywa się z telefonem,nie chciała mi nic powiedzieć aż wreście powiedziała mi prawdę!!..Powiedziała że wróciła do swojego byłego.. z którym była 5 lat temu przez kilka miesięcy ale to On ją rzucił.Miała z Nim mailowy kontakt przez conajmniej 6 miesięcy od Naszego rozstania.To zabolało naprawdę.Już nie chciałem żadnej szansy ani ciągnąć tego dalej miałem ochotę poprostu wyjść z domu ale zdrowy rozsądek mówił Mi żeby zostać bo mieliśmy wspólne długi no i tez dla dobra Jej córki.
Teraz widzę codziennie jak piszę Ona z nim na gg,sms czy rozmawia,już się z tym nie ukrywa.Codziennie duszę to w sobie jednocześnie próbująć się niezałamać bo wiem że będzie po Mnie Ona próbuje Mi pomóc pociesza, mówi że tak jest lepiej niż się rozstać w kłótni,że będe szczęśliwy z kimś innym.Może i ma rację ale jesteśmy skazani narazie na Siebie,śpimy razem w jednym łóżku,masuję ją tak jak zawsze robiłem to przed ,nawet kochaliśmy się kilka razy.TO jest CHORE! Wiem!.Ale czy warto to robić?Non Stop zadaję sobie te pytanie..
Jeszcze chciałbym dodać( wstyd mi sie do tego przyznać) ale przeczytałem ostatnio historię Jej GG (wiem że nie powinienem bo tylko pogarszam sam sobie) i wbiłem się w szok w jaki sposób Oni do siebie piszą conajmniej jak by byli ze sobą te 5 lat a Ona była tylko 5 dni z nim na tym urlopie.Dusi Mnie to że ona mu dała szanse po 5 latach będąc z nim te 5 dni,planując z nim przyszłość i to że nie mogą życ bez siebie.Teraz bedą spotykać się conajmniej raz w miesiącu
I teraz nie wiem co mam robić jestem na granicy załamania a staram się jednocześnie sam pocieszać,jestem uwiązany z Nią conajmniej pół roku bo tyle jeszcze potrzebujemy czasu na wyprostowanie wszystkich spraw.Niemam się komu wyżalic,niemam znajomych w poblizu z którymi mógłbym o tym porozmawiać a mało tego tydzień temu straciłem pracę i to jest już chyba dla mnie gwóżdź do trumny.
Także myśle codziennie co Mam robić czy zostać i poukładać te wszystkie sprawy,czy odejść od Niej żeby nie patrzeć na to wszystko(nie patrząc na nic), czy może wykorzystać ten czas i jeszce zawalczyć o ten związek bo w sumie przez te 4 lata było o wiele więcej dobrych chwil a mniej tych złych moze jest i warto.

P.S Wybaczcie za tak długą historię ale nigdy jeszce nie pisałem nic podobnego i tylko w ten sposób mogłem przedstawić moje problemy...]]> Thu, 10 Mar 2011 09:45:46 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/6251-bliski-zalamania/ Pomocy! Toksyczny związek http://www.psychocafe.pl/topic/5556-pomocy-toksyczny-zwiazek/ Moja koleżanka ma poważny problem:( Jej chłopak źle ją traktuje, poniża ją! Jest egoistą jego zainteresowanie nią zaczyna się i kończy na tym co on chce i tylko wtedy kiedy On coś potrzebuje. O spotkanie Ona musi go błagać. Wie, że powinna go zostawić bo będzie coraz gorzej ale nie umie! Doprowadził do sytuacji gdzie Ona nienawidzi i brzydzi się sama sobą Twierdzi, że na nikogo innego nie zasługuje:( On ją niszczy boję się, że za niedługo zacznie ją bić albo gorzej! Ona raz chce go zostawić ale za 5 min usprawiedliwia go i ma nadzieję, że się zmieni;/ Ja niestety nie wierzę w to są już ze sobą 3 lata i robi się coraz gorzej! Twierdzi, że On nie zdaje sobie sprawy z tego co jej robi! Próbowała go zostawić ale wystarcz, że jest na chwile miły i kochany taki jak był na początku i Ona zostaje z nim:( On nie pozwoli jej tak łatwo odejść Niestety jest bardzo słaba psychicznie:( Twierdzi, że z góry jest skazana na taki toksyczny związek i nic nie da się z tym zrobić!

Staram się jej pomóc i wspierać jak potrafię! Myślę jednak, że bez psychologa nie da sobie rady tylko nie bardzo wiem jak ją do tego namówić! Myślę, że powinnam działać delikatnie dlatego proszę was o rade. Jak ją namówić na wizytę i co mogę zrobić żeby jej pomóc bo już nie mam pomysłów:(]]> Fri, 04 Feb 2011 15:57:55 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/5556-pomocy-toksyczny-zwiazek/ praktyki dla studentów psychologii http://www.psychocafe.pl/topic/5500-praktyki-dla-studentow-psychologii/
Pozdrawiam.]]> Sat, 29 Jan 2011 13:12:36 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/5500-praktyki-dla-studentow-psychologii/ Konflikt- wasze spojrzenie na sytuację http://www.psychocafe.pl/topic/5170-konflikt-wasze-spojrzenie-na-sytuacje/
Z góry dziękuję za obiektywną ocenę sytuacji :)

Jestem 25 letnim studentem z poznania, od prawie 10 lat jestem w związku z dziewczyną 24lata, nadal jesteśmy tylko chłopakiem i dziewczyną, gdyż mieszkamy od jakiegoś czasu z dala od siebie, studia w innych miastach, teraz ona pracuje za granicą, mimo to nadal bardzo się kochamy i chcemy być razem.

Sytuacja wygląda tak, 24 grudnia, czyli w wigilię, ona przyjeżdża do domu, przyjeżdża busem z dość daleka więc trzeba pojechać po nią wcześnie rano do większego miasta. Cały czas myślałem że zrobię to ja, jednak już jakiś czas temu wynikło że przyjedzie po nią jej tata, ona tak ustaliła z ojcem. Cała ta sytuacja, doprowadziła do tego że trochę się pokłóciliśmy, gdyż ona nie widzi w tej sytuacji nic złego, ja zaś myślę że po długiej rozłące to ja powinienem ją odebrać. Mimo naszych dyskusji nie możemy dojść do porozumienia, jest to błachy temat, aczkolwiek nie wiem dlaczego ale bardzo mnie denerwujący, ona uważa że nie ma w tym nic złego, ja zaś uważam, że błacha czynność jak powitanie jej i odebranie samochodem jest dla mnie czymś bardzo ważnym, i mam do niej duży żal.... czy słusznie?

mam nadzieję że pomimo tego że sytuacja jet troszkę komiczna, ktoś napisze parę słów o tym co myśli na ten temat ze swojej strony
Dziękuje]]> Sun, 19 Dec 2010 20:57:08 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/5170-konflikt-wasze-spojrzenie-na-sytuacje/ Wiem, ze jestem kompletną zakochaną idiotką i ze znowu popełniłam błąd... pomozcie... nie daje sobie rady http://www.psychocafe.pl/topic/5153-wiem-ze-jestem-kompletna-zakochana-idiotka-i-ze-znowu-popelnilam-blad-pomozcie-nie-daje-sobie-rady/
Nie wiem czy niektorzy z was pamiętaja moj wątek o wykładowcy, ktory miał 46 lat... jesli nie pokrotce opiszę historię z wakacji: otóż był wykładowca, który zapraszał mnie na randki do kawiarni, umawial się ze mną w rżnych miejscach, komplementował, podrywał, a ja się w nim zakochałam... nagle dowiedziałam sie, że w tym samym czasie kręcił z inną, która teraz jest jego dziewczyną i z nią mieszka...
Otóż ciag dalszy tej historii jest dużo gorszy... nie odkochałam się w nim w tym czasie. Do listopada jednak nic do iego nie pisałam... az sam napisal... najpierw wyslal mi zaproszenie na jednym z portali spolecznosciowych a nastepnie napisałnaila, czy mozemy sie spotkac i wyjasnic... a ja bylam głupia, zgodziłam się nawet cieszyłam się z tego... Na pierwszym spotkaniu juz powiedzial, że ma dalej ta dziewczyne... ale ze nie wie czy chce z nią byc, ze może z nią nie będzie, ze umawial siie z nią bo nie wiedzial, że ja jestem zainteresowana... ze myslał, że mi chodzi tylko o przyjazn... ja mu powiedziałam o moich uczuciach. Stwierdził, że teraz nie wie co ma robic, ze moze lepiej sie poznamy, ze byc moze dojdzie do związku... zgodziłam się, bo go kochałam bylam głupia i naiwna. Mówił, ze nie chce jeszcze teraz zrywac z tą dziewczyną (ona ma 27 lat) bo nie wie czy mu się ze mną uda i ze chce mnie poznac i miec pewnosc ze nie odejde od niego... ;(
Tak więc uwierzyłam mu, próbowalam go zrozumiec. Spotykałam się z nim w kawiarniach przez miesiąc, łapał mnie za rękę, przytulał, całował... dawał nadzieję, mowił jeszcze wieksze komplementy, ciagle bylo cos, ze po spotkaniach ze mna ma zawroty głowy, że mysli o mnie ciągle, że nie wie co teraz ma robic... ze jestem cudowna a nawet zbyt cudowna itp. ;( ja byłam głupia, wierzyłam w to wszystko, miałam nadzieję na cos... miałam nadzieję,, że go przekonam do siebie, ze zerwie z tamtą dziewczyną chociaż wprost mowiłam mu, że nie chce byc przez cały czas jego kochanka, że rozumiem, ze musimy sie poznac, ale ze to nie moze tak długo trwac bo mi taka rola nie odpowiada... mowil, ze rozumie ale nie potrafi teraz podjąć decyzji z dnia na dzień ;( Poprosił mnie abym wyjechała z nim do warszawy, strasznie się cieszylam na ten wyjazd. Wynajął hotel, odbywalam z nim stosunek nawet kilka razy... było cudownie, był dla mnie czuły, miły, opiekunczy, miejscami troche ostrzejszy ale było wspaniale... tak wtedy sądziłam, ze to najpiekniejsze chwile w moim zyciu... ;( sądziłam, ze moze po tych zblizeniach jakos przekonam go do siebie, że może będziemy sie czesciej spotykac, ze moze się lepiej poznamy i będzie dobrze. Przez cały pierwszy dzien był dla mnie cudowny, wspaniały... jednak na drugi dzien rano jak juz mielismy odjezdzac, zrobił się jakis oschły, bardziej obojętny... powiedział, że nie będzie mógł się spotkać ze mną, bo jego dziewczyna (ktora z nim mieszka) bedzie miec wolne dni i oon musi zostac z nią... nie sądzilam, ze tyle czasu musi jej poswięcac... wczesniej mowil mi, ze chce z nią zerwac, że ona nie jest ładna ani mądra, ze wziął ją tylko dlatego, bo jest trochę starsza i myslal, ze lepiej posprzata cos czy ugotuje... kiedy powiedział mi, że nie bedzie mógł sie ze mną spotkac bo zostaje teraz z dziewczyną było mi bardzo przykro, prawie się poplaka lam, jednak on był oschły, powiedział tylko zebym się uspokoila bo on nie chce zeby ktos w hotelu pomyslal sobie, ze robie mu krzywde i ze jesli sie poplacze to bedzie znaczylo, ze czegos od niego żądam... to nie miało byc żądanie, po prostu emocje mi pusciły, nie mogłam się pohamowac chociaz i tak się bardzo hamowałam...
Nie wiem czy ja cos zle zrobiłam czy on po prostu od poczatku chciał mnie tylko wykorzystac... ;( jest mi cholernie ciężko, boli dużo bardziej niz w wakacje, bo teraz czuje do niego jeszcze więcej, jestem na lekach na uspokojenie, wczoraj chciałam sie zabic. Jeszcze przed wyjazdem pisal do mnie dlugie maile i smsy ciągle jakies mile rzeczy komplementy. Ciągle cos czułego i jakies wyjasnienia... a teraz napisał tylko wczoraj 2 zdania, ze nie moze sie spotkac do przyszlego cczwartku, tylko w czwartek na godzine zebysmy pogadali i sobie wyjasnili... czuję się cholernie wykrzystana... i głupia niestety... bo wczesniej mu wierzyłam, sądzilam, ze naprawde chce mnie poznac caly czas zapewnial, ze to zbizenie jest srodkiem do poznania mnie a nie celem... a teraz widze, ze chyba jednak jest inaczej i nie moge sie z tym pogodzic. Nie wiem co mam ze sobą robic, byłam u psychologa... psycholożki strasznie go zjechały, nie mam pieniedzy na długą psychoterapie, chciałam nawet isc do psychiatry po silniejsze leki na uspokojenie, ale wszyscy przyjmują od nowego roku...
Jestem strasznie zrozpaczona, wiem ze mnie zjedziecie naskoczycie, ze ze mnie głupia idiotka, ale postarajcie się mnie zrozumiec, byłam zakochana nie widzialam swiata poza nim... ;( chciałam wierzyc, ze jest nadzieja, ze jest szansa bylam szczesliwa, ze istnieje jakas nadzieja... a teraz znowu spadłam na ziemię i nie wiem co mam robic, dla mnie zycie bez niego nie ma sensu. On jest dla mnie calym swiatem calym zyciem, nie wiem co mam robic, czy powinnam powiedziec o wszystkim jego dziewczynie, zglosic ta sprawe do wydziałowej rady studenckiej, nie chciałabym zeby kiedykolwiek jeszcze robił krzywde innej studentce ;(

On ma dziwny swiatopogląd, np. ostatnio powiedział mi, ze dla niego zdrady w malzenstwie to normalna rzecz ze malzonkowie wyjezdzaja na wakacje oddzielnie zeby przezyc przygody i czuc sie odswiezeni... jednak jego dziewczyna o niczym nie wie...
Wiem, ze jestem beznadziejna, ale nic na to nie poradze, mam problemy z emocjami, za bardzo się zaangażowałam... jestem glupia wiem, ale dajcie mi chociaż jakies rady co robic... ;( proszę o pomoc a nie o ocenianie> Naprawde jestem zalamana, moje uczucia są zbyt silne, zrobilabym chyba dla niego wszystko, nawet zabiłabym się z checia...]]> Fri, 17 Dec 2010 05:55:21 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/5153-wiem-ze-jestem-kompletna-zakochana-idiotka-i-ze-znowu-popelnilam-blad-pomozcie-nie-daje-sobie-rady/ Jak zagadać jak sie już kogoś pozna http://www.psychocafe.pl/topic/5151-jak-zagadac-jak-sie-juz-kogos-pozna/ . Chciałbym sie was zapytać jak poznajecie nowych ludzi ? Czy przed zadaniem pytania nie blokuje was w głowie myśl że jesteście może za bardzo dociekliwi , wścibscy . Ja często rezygnuje z jakiegokolwiek pytania bo wydaje mi sie że posunąłem sie za daleko i mam takie uczucie . Wolicie zadawać pytania czy odpowiadać na pytania ?]]> Thu, 16 Dec 2010 20:49:57 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/5151-jak-zagadac-jak-sie-juz-kogos-pozna/ Problem zakochanego... http://www.psychocafe.pl/topic/5124-problem-zakochanego/
Mam dziwny problem, strasznie emocjonalny. Ciężko to wytłumaczyć ale postaram się to napisać.

Problem polega na tym, że jestem horrendalnie zazdrosny o poprzedni związek. Mam dziewczynę, którą strasznie kocham, dzięki której wspaniale się czuję i która się o mnie troszczy. Ja zrobiłbym dla niej wszystko co stosowne, staram się by miała jak najlepiej a także by czuła się bezpieczna oraz szczęśliwa.
Jednak wkrada się coś mi do serca co pojawia się od czasu do czasu i nie potrafię sobie z tym poradzić. Otóż - jej były, z którym swego czasu miałem dobre kontakty, bo był to mój kolega ze szkoły.

Odkąd zacząłem się z nią spotykać myślałem, że to tylko był jej sąsiad, który na wakacje przyjeżdżał do babci do domu. Okazało się, że to był jej pierwszy chłopak. Nie wiedziałem o tym. Pewnego dnia rozmawiałem ze swoją lubą o różnych rzeczach, i temat zszedł na związki. Powiedziała mi że to była jej pierwsza miłość, ale to już minęło jakoś tak.
Niby dobrze, bo powiedziała mi o tym, nawet rozmawiałem z tym moim i jej znajomym. Zatem wiedziałem o wszystkim. Ale po dwóch sytuacjach zacząłem czuć się nieswojo...
1. Gdy pomyliła jego imię z moim na spacerze w nowe miejsce (dla niej pewnie stare gdyż tam z nim chodziła)
2. Gdy spotkaliśmy go w centrum handlowym, ja podałem mu rękę a ona uciekła całkowicie i ode mnie i od całej tej sytuacji.
Sytuacje miały miejsce dawno ale teraz gdy usłyszę jego imię, nazwisko, pseudonim czy coś mi się z nim skojarzy, jestem wściekły, a potem strasznie smutny. Bywa tak i przez parę dni (i właśnie dlatego teraz po długim okresie czasu, postanowiłem napisać). Bardzo jest mi źle.
Ona zapewnia mnie że to było, minęło, że tylko mnie kocha, że teraz ja się dla niej liczę itd. Zawsze mnie to pociesza ale później znowu gdy coś mi się z nim skojarzy jest mi źle i tworzy się błędne koło. Co najlepsze, wcześniej nie miałem o to takich pretensji emocjonalny, aczkolwiek teraz to mnie dobija...

Muszę dodać, że jest to moja pierwsza dziewczyna, do której czuję taką więź. Ona miała właśnie tego pierwszego "znajomego", drugiego (o którego nie mam takich pretensji jednak gdy coś opowiada wyobrażam sobie całą historię [bo wiadomo, mózg nie odróżnia czasów wspomnieniach] i jest mi przykro) a teraz jestem ja.

Czy to może być przez to, że ona jest doświadczona emocjonalnie a ja nie? A może przeszkadza mi to, że nie jestem tym pierwszym? A może to ze względu na to, że u mnie w rodzinie za młodu rozwiedli się rodzice i nie widzę schematu z dzieciństwa na szczęśliwy związek? Czy mam z tym problemem udać się do psychologa?

Rozmawiałem nie raz z nią o tym jednak ona mnie uświadamia, że teraz jestem ja i że mnie kocha. Ona tak na prawdę otworzyła mnie emocjonalnie, gdyż byłem typem człowieka nie uczuciowego (bodajże anhedonistą tak to się nazywa).

Na prawdę, ciężko mi to przeboleć, i nie wiem jak sobie z tym poradzić.
Liczę na radę doświadczonych w życie forumowiczów, a także za wszelakie próby ratowania moich emocji.]]> Sun, 12 Dec 2010 17:23:56 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/5124-problem-zakochanego/ konflikt z teściami - pytanie o poradę http://www.psychocafe.pl/topic/4920-konflikt-z-tesciami-pytanie-o-porade/
Mam problem i chciałabym się dowiedzieć jak postąpić w mojej sytuacji, a raczej w naszej sytuacji.

Sprawa niby prosta. Męża poznałam w mieście, gdzie oboje pracujemy. Związek dziwny ale jakiś bardzo rozwijający i komunikatywny. W efekcie po roku znajomości zaręczyliśmy się i 2 miesiące temu wzięliśmy ślub i pojawił się wielki problem – teściowa (mama mojego męża).

Historia rodziny jest trudna dość – ojciec były wojskowy, potem policjant, który pił i robił awantury w domu. Do tego stopnia, że córka wyszła wcześnie za mąż i nawet, gdy mąż ją bił to wolała być z mężem niż w domu. Obecnie odeszła od męża i nie mieszka z rodzicami, tylko gdzieś kątem, bo nie może z nimi w jednym mieszkaniu wytrzymać. Ona – matka, kochająca bardzo, że tak to ujmę. Opiekuńcza , wyręczała dzieci we wszystkim, a jednocześnie w swoim synie dopatrzyła się emocjonalnego wsparcia i on tym wsparciem był, mimo, że jest i był jej dzieckiem. On, mój mąż, mimo takiego domu skończył studia, pracuje, rozwija się, ale sam ma sporo problemów z tym jak ułożyć sobie i nam codzienność. Nauczony nic-nie-robienia i z skłonnościami do nałogów itp. omal nie doprowadził do rozpadu naszego związku. Ale dzięki wielu rozmowom, pokazywaniu na przykładach, co się dzieje udało nam się dojść do miejsca gdzie jesteśmy – mimo problemów jesteśmy razem, dużo rozmawiamy i uczymy się jak dobrze żyć. Stosunki między nami można ułożyć, i tego właśnie chcemy.
Ale teściowie…. To długa historia. Najważniejsze niech będzie to, że mają manię chwalenia się i przypodobywania reszcie rodziny (w której wódki się pije ponad stan i każdy udaje ‘zajefajnego’). Obmawiają się za plecami, wyśmiewają i nagadują na innych, zazdrość itp…. Żałuję, że oczy mi się wcześniej nie otworzyły. Jednakże dopiero po ślubie wyszły na jaw pewne rzeczy, a dokładniej na WESELU.
Otóż moi teściowie są z daleka (południowy-wschód), moi rodzice również (północny wschód) a my mieszkamy w Krakowie. Przy poznaniu rodziców przyszli moi teściowie pojechali do moich rodziców i zaczął się problem – nic nie można było konkretnego ustalić – ani kto za co płaci, ani kiedy ….. zero konkretów. Moi rodzice się zdenerwowali, ale pomyśleli, że to może jakiś szok. Ale ok., coś tam ustalili, nie bez znaczenia jest to, że teść przymawiał się o jakiś ;posag’ (paranoja w tych czasach, gdy ja zarabiam tyle samo co mąż i też pracuję ciężko). Od tego momentu (ponad rok temu) ja zaczęłam z mężem pracować nad naszymi stosunkami i tym, żeby w końcu uwolnił się od tego by być powiernikiem i podporą matki, gdy tak naprawdę sam potrzebuje wsparcia i pomocy, by żyć w codzienności dobrze i nie ulegać nałogom i poradzić sobie z problemami, które wyrosły w nim jeszcze w domu. Powoli dawaliśmy sobie z tym radę, bez jakichś skoków tylko systematycznie próbując zrozumieć skąd się biorą pewne zachowania. I to się Mamusi (teściowej) nie spodobało – że syn jej powiedział, że musi sama zainterweniować, że musi się uniezależnić od męża który popada w nałogi (karty, gry, hazard), że musi podjąć jakąś decyzję, bo on (mój mąż) nie jest w stanie jej pomóc, póki sama nie będzie chciała sobie pomóc. I to był pierwszy ból, ale tego tak bardzo nie odczułam. Może dlatego, że gdy do nich przyjeżdżaliśmy to byłam bardziej pomocna niż jej własna córka. Kto wie…
Potem były kolejne problemy przedweselne – moja mama dostawała świra, bo całe wesele na jej głowie a teściowa ma kolejne bzdurne żądania – o fryzjerki dla wszystkich gości, o makijażystki itp.. ( i to nawet parę dni przed weselem). Szok… My akurat zgodziliśmy się na wszystko co było (jako przyszłe małżeństwo) nie chcąc komplikować sprawy. Teściowie chcieli się ewidentnie przed rodziną pokazać. Nieszczęście się złożyło, że … dzień przed weselem zmarła mama teściowej, ale to i tak pewnie niewiele zmieniło, bo jakieś parę dni przed weselem przestała się z nami kontaktować i z moimi rodzicami tez, oświadczając, że się dogra coś na miejscu – z tym, że każdy normalny człowiek wie, że już nic do dogrania nie było.
Przyjechali…. I zaraz wymyślać, że mamy się z nimi zabrać i im coś pokazać, że mamy coś ustalić i jakieś bzdety. Ok., rozumiem, stres przedślubny, ale on powinien dotyczyć bardziej organizatorów niż przyjezdnych, nas a nie gości. Ale ok…. i przyszedł dzień ślubu…. Złe było to, że moi rodzice pierwsi nas błogosławili (a taki jest zwyczaj), źle, że moi składali pierwsi życzenia (a taki jest zwyczaj), źle że moi witali chlebem (a taki jest zwyczaj) i cały czas byliśmy obcinani na weselu przez męża rodzinę. I najgorszy zonk……
Wesele było z poprawinami. Wódki zakupiono, że szok (na 126 osób 180 butelek – jakaś paranoja). W noc między weselem a poprawinami zginęły 2 skrzynki wódki (a goście mojego męża nocowali w tym miejscu), potem zaczęły się poprawiny i tu zonk ….. moich gości nie dotarło na poprawiny około 20 osób i były tam przez jakąś godzinę, rodzina męża była cała ( i siedziała dłużej niż przewidywała umowa – bo od 12 do 17). Na wyjazd zaczęli pakować sobie jedzenie i z duuużego wesela nic nie zostało, a nie było to uzgodnione z moimi rodzicami w ogóle. Dodatkowo gdyby moja mama nie zadbała o podzielnie wódki to byłoby to samo. Najgorsze, że moich rodziców tam znają i taki wstyd z tego wyszedł że szok……..
Nic nikomu nie można było dać po weselu w podziękowaniu za przenocowanie części gości.

Mało tego… w samo wesele teść robił mi przytyki, że nie zmieniam nazwiska i powinnam ich o tym poinformować wcześniej. A to przecież decyzja między mną a mężem. Potem dopiekali nam, ze ja niby rządzę – nie wiem skąd niby takie wieści. Teściowa pouczała nas, że kwiat trzeba przepiąć na druga stronę (a się nie dało, bo się mężowi złamał), a przy podziękowaniu dla rodziców – po prostu swój prezent zostawili na oknie i olali. I tu kolejna historia…. Po poprawinach, teściowie zaciągnęli do stołu właściciela Sali…. I pili z nim jego wódkę, bo weselnej nie zostało (?). Ja i mąż pakowaliśmy nasze rzeczy z pokoju dla nowożeńców i wzięłam prezent dla teściów, chcąc im oddać i zapytałam się tylko – dlaczego tego nie chcą, czemu zostawiają na boku i nic ich to nie interesuje. A oni się obrazili, zrobili scenę i zwalili winę na moją siostrę, która była moja świadkową, że to ona to zabrała. Mój tata to kulturalny człowiek, przeprosił za moje zachowanie (w sumie nie dziwię się) , ale teściowa nadal to rozdmuchiwała. Ja tez przeprosiłam (bo już miałam dość) i zakończyło się tak, że odarto nas z honoru na koniec….. Tak to widzę nada i mąż też. Następnego dnia teściowie przyjechali do moich rodziców, i że nas zabiorą na pogrzeb babci, na co my, że mamy inne sprawy i , że nie obiecaliśmy, że jedziemy… i to kolejne obrażenie….. i foch. Poczęstowaliśmy ich u moich rodziców herbata i chlebem obrzędowym (bo więcej w domu nie było) i oni znów foch….. jakaś paranoja… ale ok.
Wyjechaliśmy do Krakowa, a stamtąd do teściów. Atmosfera jak w grobie, obrażeni itp. Siadamy do rozmowy, żeby wyjaśnić i to co usłyszałam to mnie ścięło.
1. że mamy mówić o problemach do nich a nie przez posłów (a przecież nic takiego nie miało miejsca),
2. że poczuli się jak intruzi, bo nikt ich godnie nie przyjął (nie wzięli pod uwagę tego, że nikt nie miał do tego głowy),
3. że mój tata miał pokazać faktury za wodkę, a nie pokazał (bzdet moim zdaniem, bo faktury nadal są do pokazania, tylko wtedy nikt nie miał na to głowy),
4. że teściowie nie mogli przywitać nas chlebem, że tylko kieliszkami,
5. że był problem z noclegami zawiniony przeze mnie i męża (teściowie olali sprawę gości mojego męża i nie załatwili im noclegu i my w popłochu organizowaliśmy im coś na szybko w 2 dni, bo powiedzieli 2 dni przed ślubem że tego nie załatwią a w dniu ślubu , ze załatwią – niekonsekwencja jak fix),
6. że mój mąż wybuchł, jak mu powiedzieli, że nie (a kto by się nie zdenerwował),
7. że kwiat w butonierce był cały czas z lewej strony a nie zmieniony na prawą,
8. że nie siedział więcej z gośćmi (mimo, ze z moimi siedzieliśmy jeszcze mniej), że nie powitano ich jak trzeba (mimo, że na początku zrobiliśmy to przez mikrofon)
9. że jedzenie dla gości podano, że czemu nic nie zostało, że czemu potem nie przywitaliśmy ich czymś u moich rodziców (udawali, że nie wiedzą, że nic nie zostało , k***m***)
10. że niby tesciowa się pytała mojej mamy czy nie ma nic przeciwko żeby goście, którzy wyjeżdżają wzięli sobie cos na kanapki najpierw z ich stołów a potem ze wszystkich (moja mama nic takiego nie pamięta i jej wierzę)
11. że niby moi rodzice rządzili na weselu (jako organizatorzy dopatrzyli wszystkiego a nie rzadzili)
12. że nie pojechaliśmy na pogrzeb (mimo, że nie było jak – przecież są sprawy urzędowe)
13. że jest już inaczej (że bardziej liczą się moi rodzice )
…
Ja sobie te wszystkie punkty spisałam i odpowiedzieliśmy z mężem wtedy na wszystkie, ale to nie koniec….. bo to jak grochem o ścianę. Za jakiś czas znów tam byliśmy, niby lepiej, ale ….. no właśnie.. jakieś teksty o tym, że mamy z Sali jeszcze zaliczkę do odebrania (bo to my ją płaciliśmy), więc zadzwonią tam i załatwią to (normalne wstyd i wioska), że oni nic na temat ten nie wiedzą (mimo, że to oni na spółkę z moimi rodzicami podpisywali umowę i nam jej egzemplarz dali). Że zdjęcia jakie mamy są niedobre , że w innej kolejności powinny być, że mamy im dać wszystkie zdjęcia bez przeglądania ich całej rodzinie (tego nie chcemy robić żeby nikt się z nas nie śmiał, jak coś było nie tak).
Dano nam odczuć, że jesteśmy jak śmieci, ale żaden atak nie był wprost. Teściowa zależnie od humoru zmienia zdanie i gada tak, że mnie krew zalewa, ale jestem zbyt kulturalna by po prostu się kłócić.
Teraz byliśmy u moich rodziców i tuż po tej wizycie dzwoni do męża mojego i pyta się czy rozmawialiśmy o weselu. Gdy dowiedziała się, że nie to była niezadowolona. Nie chcieliśmy ruszać u moich rodziców tego tematu, bo jest on bardzo trudny dla nich i nie tylko.

Wiele złego się wydarzyło, a nie mniej lepiej jest nadal. Siostra męża obmawia mnie, a teściowie przepytują z naszych planów i rozpowiadają na prawo i lewo chwaląc się nami a jednocześnie obgadując nas. Żaden atak nie jest wprost a ja już palpitacji serca dostaję. Po wizycie u teściów kłócimy się i nie dajemy rady sobie z tym. Nie bez znaczenia są teksty, które nastawiają nas przeciwko sobie jak jesteśmy tam…..

Proszę o pomoc….. Święta Bożego Narodzenia tam spędzamy a ja już dostaję trzęsawki na to wspomnienie. Co z tym zrobić? Jak poradzić sobie z teściami, którzy tak nam psują życie – nam i moim rodzicom….

Proszę o pomoc, bo nie chcę skreślić tych stosunków i naszego małżeństwa, nie chcę by nami pomiatano i manipulowano. Pomóżcie proszę….]]> Tue, 09 Nov 2010 22:24:48 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/4920-konflikt-z-tesciami-pytanie-o-porade/ Pomóżcie, zakochałam się. Flirtował ze mną a okazało się, że ma narzeczoną... http://www.psychocafe.pl/topic/4323-pomozcie-zakochalam-sie-flirtowal-ze-mna-a-okazalo-sie-ze-ma-narzeczona/ Moja historia jest taka... poznałam w lutym pewnego wykładowcę z mojej uczelni... jest ode mnie starszy o ponad 20 lat, od samego początku dziwnie zachowywał się w stosunku do mnie... tzn. cały czas się na mnie patrzył, uśmiechał puszczał oczka... kiedy były konsultacje specjalnie mnie spytał się jaki termin mi pasuje, bo chciał, żebym przyszła, w wakacje po zakończeniu semestru pomagał mi, zapraszał mnie do kawiarni, prawił niebanalne komplementy, mówił mi, np. że jak zacznę pracować to on specjalnie będzie do mnoie przyjeżdżał żeby na mnie patrzeć całymi dniami, bo mężczyzźni lubią jak kobiety zakładają różnego rodzaju mundurki... pisał mi prawie codziennie maile, że jestem piękna, inteligentna, że powinnam dostać stypendium za upiększanie otoczenia, kilka razy umówiliśmy się do kawiarni, kiedy mu pisałam coś i pytałam czy nie zawracam głowy odpisywał, że miło by mu było gdybym mu bez przerwy zawracała głowe... po tym wszystkim co mi mówił byłam pewna, że mu się przynajmniej podobam, nie liczyłam od razu na jakiś wielki związek, ale myślałam, że chociaż trochę mu się podobam, w końcu ciągle mi pisał takie rzeczy, zawsze konczyl, ze sciska mocno, umawiał się ze mną do kawiarni, płacił mi za soki... a ostatnio, dowiedziałam się, że jest zaręczony... przeżyłam szok, myślałam, że umrę, wiem, zaraz mi napiszecie, że przesadzam że jestem histeryczką, na każdym forum mi tak piszą... ja zdaję sobie z tego sprawę, że jestem wyjątkowo emocjonalną osobą i zbyt mocno wszystko przeżywam. Kiedy dowiedziałam się, że ma narzeczoną napisałam mu co o nim myślę, napisałam mu, że jak on tak mógł mieć narzeczoną a mnie zapraszać do kawiarni, że ja teraz coś do niego poczułam, że był nie w porządku tez ze swoją narzeczoną... a on mi odpisał, że źle zinterpretował moje zachowanie, że myślał, że chodziło mi tylko o naukę, że był pewny że ja nic nie chcę, że byłam zbyt nieśmiała i że teraz jest pewnie za późno, że liczy na co najmniej przyjaźń... tak dokładnie napisał... ja wiem, że powinnam o nim zapomnieć, ale nie potrafię, jestem w totalnej rozsypce, nie śpię, nie jem, ciągle chce mi się wymiotować, dodam, że miałam ostatnio kilka nieciekawych przeżyć (wypadek sasmochodowy, dowiedziałam się, że jestem chora i biorę leki po których cały czas chce mi się wymiotować). Nachodzą mnie czasem nawet takie mysli, ze szkoda, ze nie zginęłam w tym wypadku... nie wiem co ten facet ode mnie chciał co on sobie myślał... czy liczył na przelotny flirt czy po prostu miał od początku mnie gdzieś... chciałabym otrzymać jakieś porady od psychologa albo od kogokolwiek, tylko nie wrzucajcie mi już się na forach naczytałam różnych rzeczy, że jak mogłam się zakochać w kims, ze moja wina bo mi nic nie obiecywał itp ;-( ale ja mam cały czas ochotę jedynie nałykać się jakichś tabletek i nie wstać, nie wiem czemu jestem aż tak słaba psychicznie...]]> Thu, 02 Sep 2010 10:04:22 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/4323-pomozcie-zakochalam-sie-flirtowal-ze-mna-a-okazalo-sie-ze-ma-narzeczona/ co byście radzili? http://www.psychocafe.pl/topic/4275-co-byscie-radzili/ Mam pytanie własnie jak wychodzic na dwor nie zwracajac na nich uwagi,jak sobie ztym dac radzic bo brzydlo mi patrzenie na nich ,chociarz poprostu kiedys jak zadawałem z nimi sie nie mysłalem o tym przechodzilem obok nich czasem d o nich do grupki ale juz nie przychodze do grupki nie naleze juz do nich i dobrze.Jak zwalczyc,pokonac to wszytskko?Jeszce ze weszłem w złe towarzystwo to mam problem w zyciu nie radze sobie,tj,tzn.,poprostu nie dogaduje sie z rodzicami, nietylko poprostu zludzmi.Czy to normalne?Nie rozumiem tego.Raz dogaduje drugi raz nie albo wale,jak wyjsc ztych sytyuacji jak pokonac to wszytsko czuje sie ztym zle.
Wychodze z domu ale nie wiem jak reagowac,zachowywac sie po kłotni,szarpanin do ktorego nie doszlo do bojki?Po tym jak mi i ja powiedziałem kilka słow obrazalismy sie?Jak pokazac sie i udowodnic ze mi na nich nie nalezy?]]> Sun, 29 Aug 2010 15:00:36 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/4275-co-byscie-radzili/ Czy ktos przechodził pewien problem przyjaciołmi?(Szarpanie,kłotnia),czy przeciwstawili sie kiedys im? http://www.psychocafe.pl/topic/4210-czy-ktos-przechodzil-pewien-problem-przyjaciolmiszarpanieklotniaczy-przeciwstawili-sie-kiedys-im/ Otóż czy kiedys mieliscie pewien problem zludzmi (przyjaciólmi)w gronie przyjaciól ze kolezanka z kolezanka ,dwóch kolezanek i koledzy,dwoje koledzy chcieli miło zachecic do picia i narkotyków?Odmowiliscie i podziekowaliscie ale wkurzaliscie sie i mieliscie przez to przypał,strach lek itp.?Co zrobiliscie wtedy?Wyrzucili was zgrupy i znalelescie innych przyjacioł?Innych przyjacoiol czy znalezliscie Tue, 24 Aug 2010 11:59:57 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/4210-czy-ktos-przechodzil-pewien-problem-przyjaciolmiszarpanieklotniaczy-przeciwstawili-sie-kiedys-im/ Mieliscie taki przypadek? http://www.psychocafe.pl/topic/4186-mieliscie-taki-przypadek/ Narazie nie chca mnie znac ale co dalej mam cos sie obawiac?czy nic nie mam sie obawiac?Bo przez przypadek od kogos uslyszałem ze ktos powiedział w gronie przyjaciól ze obrazil nas powiedział za duzo cpunami jestesmy,alkoholikami itp.,Nie lubia mnie bede przeganany
ale mi nic nie zrobia chyba tylko tyle ze juz nie chca mnie znac?Kto przeszedł przez to tak jak ja?]]> Sat, 21 Aug 2010 23:04:25 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/4186-mieliscie-taki-przypadek/ Jak pokazać nieznajomym ludziom tj dawnych przyjajaciół http://www.psychocafe.pl/topic/4179-jak-pokazac-nieznajomym-ludziom-tj-dawnych-przyjajaciol/ Wychodze z domu głowa do gory ani czesc nie mowie nie witam sie rekoma z nimi.Udaje ze nie znam ich ale ciezko jest mi udawac skoro tyle lat zadawałem sie i az do sierpnia polowe sierpnia po tym jak potraktowali mnie jak opisałem wczesniejszym poscie czyli nawmawiali mnie do picia i brania narkotyków.Ze łapy wyciagali do mnie a ja sie bronilem.Powiedzialem ze nie trzymam sztamy znimi bo sa pijakami i cpunami.Wczoraj na lawce siedzialem i niezauwazylem ze dwaj koledzy ida i mowili prosze odejsc mi stad ?!Na poczatku chcialem znimi pogadac ale nie chcieli skoro nie chcieli powiedzialem im ze nie zaliczam sie juz i mnie nie zaliczajcie do grona przyjaciol bo nie bede z wami sie zadawac skoro nie szujecie,nie macie zdania itp.
Ale jak sie zachowac jak wyjde z bloku na spacer lub na ławce siedze i przeganiaja to nie naturalne przeganiac zplacu z jednego bloku co mieszkamy odp.]]> Fri, 20 Aug 2010 22:27:15 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/4179-jak-pokazac-nieznajomym-ludziom-tj-dawnych-przyjajaciol/ koniec przyjazni wsrod grupie znajomych?Po sytuacji... http://www.psychocafe.pl/topic/4099-koniec-przyjazni-wsrod-grupie-znajomychpo-sytuacji/ Dlaczego tak jest,dzieje sie?
Rozne poglady,sytuacje itj.Trzeba o tym porozmawiac .Czy ja tylko tak mam czy inni tez?]]> Sat, 14 Aug 2010 22:40:26 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/4099-koniec-przyjazni-wsrod-grupie-znajomychpo-sytuacji/ Jak odzyskać zaufanie? http://www.psychocafe.pl/topic/4047-jak-odzyskac-zaufanie/ Zdradziłam mojego chłopaka na początku związku(całując się z innym).Niestety doszlo do zdrady później po roku czasu,ale nie było między nami najlepiej.Jesteśmy ze sobą 7 lat i przez te 7 lat on był chorobliwie zazdrosny wtedy kiedy wychodziłam na piwo z koleżankami bez niego albo jak byłam ze znajomymi na dyskotece.Nigdy więcej go nie zdradziłam i nie mam zamiaru.Ciągle miał do mnie pretensje o to,że wyszłam z koleżanką bez niego chociaż on nie chciał.Teraz jestesmy z separacji, on nie wie czy chce byc ze mną.Mi bardzo na nim zależy,inaczej podchodze do życia,kocham go i chcę byc z nim szczęsliwa tylko jak odbudować zaufanie???Jak mu dać do zrozumienia,że może mi ufać?Tyle lat minęło a w nim ciągle ta zdrada tkwi.Mamy teraz po 25lat.Zdradzając go byłam jeszcze młoda i głupia, żałuje tego,ale nie potrafię go przekonać,że jestem inna,że więcej tego nie zrobię.Czy można w takiej sytuacji odbudować zaufanie??? Proszę o pomoc.
Pozdrawiam-Lenka.]]> Wed, 11 Aug 2010 19:24:11 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/4047-jak-odzyskac-zaufanie/ od strony szwagra i siotry mojej rodzonej? http://www.psychocafe.pl/topic/4046-od-strony-szwagra-i-siotry-mojej-rodzonej/ ze pisze,dzwonie chce sie ustawic itp. takie tam

pytaja soie czy to moje przyjaciele mowie ze jak i moi i twoi znaczy wasi przyjaciele
czy ja cos robie zle chyba nie?
bo niechca abym pisal nie dzwonil pytali sie czy to twoi przyjaciele a ja tak i jak to zrozumiec/
Czy ktos powie mi dlaczego?ja jak poznaje kogos od jakiejs osoby nikt nie mowi mi nie pisz nie dzwon bo to wspolni znajomi?]]> Wed, 11 Aug 2010 19:12:42 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/4046-od-strony-szwagra-i-siotry-mojej-rodzonej/ dogadac sie,porozumiec,dojsc do ładu z ludzmi http://www.psychocafe.pl/topic/4031-dogadac-sieporozumiecdojsc-do-ladu-z-ludzmi/ Ostatnio prubuje dogadac sie zludzmi,rozmawiac znimi o swoich uczyciach,problemach itp.,tylko nie udaje sie ta rozmowa znimi co robic?Nie moge pojac ludzi.]]> Tue, 10 Aug 2010 20:43:02 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/4031-dogadac-sieporozumiecdojsc-do-ladu-z-ludzmi/ znajomi,przyjaciele wysmiewaja sie,wykorzystuja sytuacje? http://www.psychocafe.pl/topic/3980-znajomiprzyjaciele-wysmiewaja-siewykorzystuja-sytuacje/ Odpowiedz
Czy to normalne?]]> Mon, 09 Aug 2010 15:03:01 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/3980-znajomiprzyjaciele-wysmiewaja-siewykorzystuja-sytuacje/ Jak postapic wsrod znajomych którzy namawiaja do niecnych uczynków? http://www.psychocafe.pl/topic/3970-jak-postapic-wsrod-znajomych-ktorzy-namawiaja-do-niecnych-uczynkow/ Czy byscie z takimi zyli co sa debilami,kretynami itp.mozna by tak wymieniac sobie.Czy jakbyscie sie dowiedzieli ze ktos cpa inietylko zadawliscie byscie sie z takimi ludzmi?]]> Mon, 09 Aug 2010 13:21:52 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/3970-jak-postapic-wsrod-znajomych-ktorzy-namawiaja-do-niecnych-uczynkow/ Jak się uwolnić od miłości? http://www.psychocafe.pl/topic/3518-jak-sie-uwolnic-od-milosci/ Mon, 05 Jul 2010 12:50:51 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/3518-jak-sie-uwolnic-od-milosci/ Kompletna rezygnacja http://www.psychocafe.pl/topic/3512-kompletna-rezygnacja/ Od jakiegoś czasu odczuwam kompletną rezygnację z życiowych przyjemności. Owszem lubię swoją pracę, po której natychmiast wracam do domu i w nim spędzam cały czas. Jeśli chodzi o weekendy czy wakacje, nie wyjeżdżam nigdzie i wychodzę gdzieś rzadko, tylko wtedy kiedy muszę. Jestem przed 30-stką, ale nie byłem nigdy w związku, nawet takiego związku nie szukam, kompletnie się nie staram, żeby w nim być. Jestem biseksualistą. Nie uprawiam wcale seksu. Już przywykłem do takiego stanu rzeczy, czasem jednak zastanawiam się, co by było gdybym się jednak z kimś spotykał. Po głębszym zastanowieniu dochodzę jednak do wniosku, że nie warto. Niektórzy mówią, że marnuję życie, lecz co powiedzieć na to jak ktoś skacze z kwiatka na kwiatek, uprawia sex z setkami osób, czy tak ma wyglądać korzystanie z życia? Moim zdaniem nie. Sun, 04 Jul 2010 13:08:30 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/3512-kompletna-rezygnacja/ Powód, powody http://www.psychocafe.pl/topic/3492-powod-powody/ Tak czy siak, powiem szczerze że zszokowało mnie to czego się dowiedziałem.
Fajnie było by poznać powód takiego zachowania, zrozumiał bym wtedy.]]> Wed, 30 Jun 2010 13:15:27 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/3492-powod-powody/ Co robić? http://www.psychocafe.pl/topic/3457-co-robic/
miesiac znajomosci to za szybko na wyznania uczuć

ile powinnam dac mu czas na zastanowienie sie co do mnie rzeczywiście czuje....?]]> Mon, 21 Jun 2010 19:10:33 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/3457-co-robic/ tata- problem http://www.psychocafe.pl/topic/3423-tata-problem/ ), dobra,a le kit z tym dużo ludzi nie dostaje kieszonkowego, niby... Niedość, że jak chcę iść na siłownie to mi żali kasy, że dawał mi rok temu, że sam mam wyłożyć, to jeszcze mi kradnie kase! Mama sprawdzała rok temu, zniknęło mi z konta 6 koła, zbierałem przez wiele lat na samochód, nei tak jak inne dzieci, nie kupowałem plejstejszyn. Najpierw się migał, ale po naciskach przyznał się i powiedział, ze to była pożyczka. Do dzisiejszego dnia nie zobaczyłem ani grosza na koncie spłaty, nadal widnieje 1500 zł zamiast 8000 zł. Takiego właśnie mam tatę, ma mnie w dupie, a żeby jeszcze tego było mało, to mnie okradł, taka prawda, bo jak to nazwać, porzyczka bezzwrotna?]]> Sat, 12 Jun 2010 18:15:26 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/3423-tata-problem/ Co mam począć... z beznadziejną miłością. Z miłością jednostronną http://www.psychocafe.pl/topic/3402-co-mam-poczac-z-beznadziejna-miloscia-z-miloscia-jednostronna/ później umawialiśmy sie przez jakiś czas w tajemnicy po czym on odwidział się od mojej przyjaciółki że go kocham (portal nasza klasa służył przekazywaniu informacji między nimi) po czym powiedział iż nie możemy sie spotykać dla mojego dobra i tak dalej ja oczywiście wyłam przez kilka dni (rodzina nie wiedziała o co chodzi) wzięłam sie w garść otrząsnęłam po tych kilku weekendach, wypadach spędzonych razem lecz nadszedł czas świąt, sylwestra... spotkaliśmy sie... na sylwestra pojechaliśmy razem na dyskotekę on ja mój wujo i kumpel ja wypiłam tyle alkoholu co jeszcze nigdy nie mogłam parzyć jak obmacuje inną... obcą wiem że to żałosne po sylwestrze zaczęło się jakoś dziwnie układać przestał mówić, że nie, że chce mojego dobra, że nie możemy sie spotykać wręcz przeciwnie nasze spotkania nabrały coraz pikantniejszego wymiaru było coraz fajniej i coraz bardziej odradzały sie moje uczucia (zapomniałam wspomnieć że w okresie stycznia lutego spotkałam miłego chłopaka który był we mnie bardzo zakochany miał zaledwie 21 lat ale bardzo miły sympatyczny ale powiedziałam mu że wole go dłużnej nie zwodzić tu cytuje siebie "nie jestem w stanie się w tobie zakochać" on myślał ze mam kogoś dużo lepszego) moja miłość dalej podchodziła do wszystkiego bardzo lekko do naszych spotkań randek ja coraz bardziej sie wczuwałam i cóż pewnego razu uległam mu po wyjeździe do kina romantycznym wieczorze przespałam sie z nim od tego czasu jest już to bardzo regularne nasz "Koleżeński seks" on tak to nazywa widzimy sie codziennie gdyż obiera mnie ze szkoły w weekendy też prawie zawsze się widzimy chyba, że on ma studia wtedy wyłącza sie na dwa dni z życia i prosto z politechniki zostaje w mieszkaniu w Łodzi te dni są najgorsze dla mnie ale on dalej twierdzi że sypia ze mną dla świętego spokoju i swojej przyjemności... mówi, że jest tylko kolegą od łóżka ale zachowuje sie jak mój chłopak jest zazdrosny troskliwy ale czasami dziwny do tego po tak długim czasie obudził sie mój wujo który uważa, że to jest śmieszne bo ja młoda on starszy poza tym to, że ukrywamy wszytko przed znajomymi jest zdaniem wuja głupie, ale to była decyzja mojego lubego teraz sama nie wiem co o tym wszystkim myśleć tak bardzo go kocham... a boje sie zapytać o jego uczucia a gdy myślę o tym, że wszystko mało by być oficjalne to jeszcze bardziej się boje poza tym wszyscy mi mówią, że jestem na tyle piękna że stać mnie na dużo bardziej przystojnego mężczyznę choć moim zdaniem on jest przystojny ma najpiękniejsze oczy na świecie i jego brzuch też mi nie przeszkadza po prostu bardzo go kocham :) poza tym zawsze dziwny robi sie przed sesją wtedy idą z jego ust teksty "szukaj sobie innego", "daj mi spokój" lecz w przeciągu kilku dni potrafi tak sie zmienić raz jest wspaniały chodzi szczęśliwy wykrada mnie z domu aby iść na spacer całuje cały czas i mnie przytula bez słowa lecz w ciągu kilku chwil zmienia sie nie do poznania odbierając telefon robi burę o niewiadome co i robi awanturę o wszytko kończąc "odczep sie" zawsze potrzebowałam stabilności a teraz jestem jak liść na wietrze wiruje między jego słowami płaczę... boję sie że jednak nigdy nie będziemy razem i nie wyobrażam sobie życia swojego z kim kolwiek innym zawsze wiedziałam że chcę aby był moim pierwszy i ostatnim mężczyzną]]> Tue, 08 Jun 2010 10:51:04 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/3402-co-mam-poczac-z-beznadziejna-miloscia-z-miloscia-jednostronna/ głupota? http://www.psychocafe.pl/topic/3386-glupota/ Byłam z facetem 4 lata, nasz związek w ogóle od początku dziwnie się układał.. z perspektywy czasu zastanawiam się na czym on w ogóle był zbudowany.
Nie rozmawialiśmy o ważnych sprawach, żyliśmy razem ale tak jak by osobno. miłość była, nie można powiedzieć, i to ogromna.lecz... jakieś 2,5 roku temu zdradziłam go. nie potrafię sobie powiedzieć dlaczego.. on też nie był dłużny. jakoś to posklejaliśmy, było dobrze. aż do teraz.. zrobiłam to drugi raz. z tym samym facetem.
spotkałam go przypadkiem rozmawialiśmy, wspominaliśmy stare czasy.. i się zaczęło, spotykanie, dzwonienie, tęsknota, zakochałam się.to wspaniały facet, pokazał mi jak powinien wyglądać związek,od tamtego czasu utrzymuję z nim kontakt. zerwałam z tym z którym byłam chociaż chciał mi to wybaczyć i poukładać nasz związek.. nie mogę sobie wybaczyć tego co zrobiłam. mam wyrzuty sumienia. ale wiem jedno, gdybym z nim została wszystko by było tak samo, żadnych rozmów tylko życie razem. chociaż zapewniał,że można wszystko nadrobić.. ale jak można nadrobić 4 lata wspólnego życia?? niestety mieszkam z byłym facetem, cały czas robi mi jazdy, wypomina, chociaż teraz wcale sam nie jest lepszy.. sypia u innych, pisze z jakimiś dziewczynami, boli.. chociaż nie powinno. może robić co mu się chce.ma do tego prawo
Ale ja nie mogę sobie wybaczyć tego co zrobiłam. nie mogę się skupić, myśli mi uciekają, a przede mną ciężki miesiąc, sesja, zaliczenia, boje się ze nie dam rady.]]> Sun, 06 Jun 2010 12:21:03 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/3386-glupota/ jak rozwiązać ten problem ?.......... http://www.psychocafe.pl/topic/3378-jak-rozwiazac-ten-problem/ Mam taki problem,mianowicie taki problem: Z liceum znałem taką dziewczyne ma na imie eliza,za duzo do niej przychodziłem i nie ma ochote ze mna widywac sie 4 lata temu to bylo,a teraz chciałbym odnowic kontakt znia ale boje sie odezwac do niej by cos mi przykrego nie powiedziała lub nie zastanawiala sie czy taki naprawde jestem itp.? Ze szkoły 2 lata temu w 15 mpk poznałem moja nauczycielke ale mniej,rzadziej poprostu widywałem sie czasem tylko bywało ze wiecej ale starałem się by aż nie zaczęsto .Rzadziej bardzo rzadziej widywałem sie z moja panią.To podrugie,po trzecie zauwazyłem ze cos kręca obydwie bo ze 2 lata temu były inne ,pani Grazyna poznała mnie z pania Monika,i wtym roku 2010 2 czerwca zaczeły cos kręcic,kombinować tak jak w psychologi i wterapeucie jak to nazwac jesli da sie nazwac to w psychologi i terapuecie?O czym to rozmyslac,myslec?Skoro tak podchodza do sprawy?Kazdy mówi ze jestem miłym,sympatycznym chłopakiem,nie znajduje sobie odpoowiednie oosby czemu tak jest? Fri, 04 Jun 2010 12:44:22 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/3378-jak-rozwiazac-ten-problem/ potrzebuje porady-odczuwam niepokoj,lek,satysfakce http://www.psychocafe.pl/topic/3374-potrzebuje-porady-odczuwam-niepokojleksatysfakce/ Aspotkałem w roku 2008 w styczniu w 15 mpk.Zaprosiła mnie na kawke i ciasto do kawy.
Załuje ze styknałem sie z nia bo zauwazłylem ze jakas dziwna jest,dziwnie zachowuje sie,a w roku 2009 potrafiła porozmawiac ,mówic prawde mi ..Otóz odczuwałem to w sposb taki ze oszukiwała mnie,kombinowąła ,kłamała mnie.Zamiast mówic w cztery oczy ,czyli prawde.Dlatego podjałem kroki pewne który radził psycholog,terapueta oraz psycholog i terapueta.Czyli powiedziałem dyrektorce o tym by albo ich ustawiła albo porozmawiała z nimi.Nom i 31 maja w poniedzialekzaczałem z dyrektorka i dyrektorem rozmawiac,ze poprostu czuje oklamywany sie,niep[okoj,bo nie mowia prawdy i dlaczego tak jest. bo nie mialem kiedy ogólem bo zajety bylem,bo u psychologa i terapeuty byłem w luty,kwiecien.
A 2 czerwca rozmawiałem z pania grazyna o tym.Powiedziała mi w cztery oczy prawde.
Przez internet poradziłem sie psychologa co i jak ,dlaczego tak czy ja cos zle robie itp.?
Napisal mi ze sa tacy ludzie jak twoja pani Grazyna i pani Monika ze cos ze soba maja problemy ,nieradza sobie i zamiast oni pojsc do terapuety,psychologa kaza komus powiedz im ze by oni sami poszli do terapeuty bo ze mna wszytsko wporzadku.
Chodzi dokładnie o przychodzenie do szkoły podstawowej,bo w szkole licealnej przychodziłem i nikt do mnie nie miał pretensji z zadnych nauczycieli.A do podstawoki poszłem i miał do mnie pretensje pani Monikia i pani Grazyna.Mieli pretensje o to ze mecze ich,gadam do nich sa zmeczeni to jest komforta,ciemnota.
Z kazdym sie spotykam i nikt nie mówi taki sposb jestem zmeczony,niechce mi sie rozmawiac itp.
Przychodziłm do szkoly w roku 2009 w pazdzierniku 10 pzdziernika,20 pazdziernika,pozniej w grudniu 23 grudnia,a w roku 2010 w lutym jeden raz,kwietniu tylko jak mialem potrzeby,w maju mniej to o co im chodzi.Starałem sie mniej przychodzic a nieraz jak mialem cos do zaltwienia to im nic nie przeszkadzało.Rozmawiałem z dyrektorka z mojej szkoly podstawoej to mowila ze nic złego potrzebujesz zkims utrzymywac kontakt,porozmawiac itp. odp.]]> Thu, 03 Jun 2010 11:36:36 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/3374-potrzebuje-porady-odczuwam-niepokojleksatysfakce/ Wczoraj w dniu 29 maja byłem na weselu i wczoraj jakos tak dziwnie bylo,bo jakos z ludzmi mniej gadałem,prócz tego oprocz tego mało poznałaem ludzi ni http://www.psychocafe.pl/topic/3345-wczoraj-w-dniu-29-maja-bylem-na-weselu-i-wczoraj-jakos-tak-dziwnie-bylobo-jakos-z-ludzmi-mniej-gadalemprocz-tego-oprocz-tego-malo-poznalaem-ludzi-ni/ Wczoraj w dniu 29 maja byłem na weselu i wczoraj jakos tak dziwnie bylo,bo jakos z ludzmi mniej gadałem,prócz tego oprocz tego mało poznałaem ludzi nie przedstawiłelem sie ludzie tez sie nie przedstawiali mi to czemu ja mam sie przestawiac skoro oni sie nie przesdtawiali.Na innym,innych weselach jakos poznawałem ludzi i zostalismy przyjaciolmi jak to ztym jest?Czasem mamy wrazenie ze nie potrafimy nawiazac kontaktu wsrod nowych ludzi na weselu albo krepujemy sie i nietylko itp..Jak to jest kto mi wytłumaczy? Sun, 30 May 2010 11:17:01 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/3345-wczoraj-w-dniu-29-maja-bylem-na-weselu-i-wczoraj-jakos-tak-dziwnie-bylobo-jakos-z-ludzmi-mniej-gadalemprocz-tego-oprocz-tego-malo-poznalaem-ludzi-ni/ Chore zachowanie mojego ojca... Co robić? http://www.psychocafe.pl/topic/3328-chore-zachowanie-mojego-ojca-co-robic/ Mam 22 lata i mam problem nie związany do końca ze mną, lecz z moimi rodzicami. Mieszkam na wiosce, rodzice a dokładniej mama prowadzi sklep, ojciec "zajmuje" się gospodarką (jak to na wiosce).
Od kiedy pamiętam ojciec robił awantury matce z byle powodu (czasami mam wrażenie, że tylko po to, żeby pokazać "co potrafi"), nie dał sobie nigdy nic wytłumaczyć bo przecież on ma zawsze racje, swoje "argumenty" opiera zawsze na bardzo niepewnych źródłach (plotkach, które tak naprawdę nie mają nic wspólnego z rzeczywistością), a mama nigdy nie potrafi się wybronić, a raczej nie ma takiej możliwości bo jemu się nie da nic wytłumaczyć, tylko się drze i drze... Kiedyś pomagał mamie w sklepie, lecz po pewnym czasie usłyszał od jakiegoś pijaka, że mama coś na niego nawymyślała (oczywiście fikcja) i stwierdził, że nie będzie już jej pomagał w sklepie, że "poświęci się gospodarce", gdyż ona nie zasługuje na jego pomoc i tak zrobił... Przez ok rok pracował na roli, po czym dowiedział się od pijaka (o dziwo tego samego), że stał się obiektem kpin mojej mamy, pod kątem właśnie owego rolnictwa. Jak zwykle fikcja, ale oczywiście awantura musiała być, w konsekwencji, czego stwierdził, że gospodarką też się nie będzie zajmować, "skoro mama jest taka mądra to niech sama wszystko robi!". Reasumując, na głowie mojej mamy jest teraz sklep, gospodarka, utrzymanie domu (obiady, sprzątanie, itp.), oraz wychowanie mojego brata (5 lat), siostry (16 lat). Według mnie to zbyt dużo jak na prawie 50 letnią kobietę:( nie wiem jak jej pomóc, nie chodzi tutaj o prace fizyczną, bo pomagam jak mogę, ale chodzi o psychikę. Ciężko mi patrzeć jak chodzi zapłakana:(
To historia w wielkim skrócie, awantur było o wiele więcej, często nazwał bym to znęcaniem psychicznym, wielu sam nie znam bo przez ostatnie kilka lat mieszkałem w Rzeszowie.
Było już wmawianie zdrady (po telefonie od psychicznie chorej ciotki), a w konsekwencji zakładanie podsłuchów przy telefonie; "strajk głodowy", a dokładniej nie jedzenie obiadów zrobionych przez mamę.
Zauważyłem, że ojciec szuka tylko pretekstu, żeby zmienić coś co mu przeszkadza. Ostatnio wymyślił, że nie pojedzie w odwiedziny do teściów bo nie dostał oficjalnego zaproszenia, a jak już dostał to i tak nie pojechał. Podobnie było ze sklepem, znudziło mu się więc musiał się jakoś wymigać, teraz to samo z gospodarką...

Naprawdę nie wiem co robić, chciałbym jej jakoś pomóc ale ona się boi podjąć jakikolwiek krok, a tak naprawdę boi się jego. Ja nie mam jeszcze własnego domu, żebym mógł ją stamtąd zabrać, a nie stać mnie jeszcze, żeby wynająć mieszkanie dla całej rodziny (mama + troje rodzeństwa).
Czy jest jakiś sposób, żeby postawić mu jakieś ultimatum??
Proszę o pomoc]]> Wed, 26 May 2010 22:21:25 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/3328-chore-zachowanie-mojego-ojca-co-robic/ ja, on, i jego matka http://www.psychocafe.pl/topic/3306-ja-on-i-jego-matka/


Jestem z chłopakiem rok, mieszkamy w innych miastach, dzieli nas niecałe 200km, i... jego matka... z którą on mieszka.

Ostatnio sytuacja wymknęła się nieco spod kontroli, i powiedziałam mu że nie lubię jego matki, i vice versa, i że nie podoba mi się to jak komentuje niewybrednie moje zachowanie, albo ubiór, w czym on jej wtóruje.


Zachodzę w głowę, czy dobrze postąpiłam mówiąc mu to wszystko. Tym wyznaniem pewnie strzeliłam sobie w stopę, on się nie odzywa, co prawda rozmawialiśmy wczoraj, ale to tylko z mojej inicjatywy, i nie wiem na czym stoję. Nie lubię niejasnych sytuacji, i boli mnie to, że oni mogą mówić mi co im ślina na język przyniesie - bo są według siebie szczerzy.. A ja muszę to wszystko pokornie przyjmować, i nie komentować.

OK, pewnie musi to wszystko przemyśleć, rozumiem to, a to oznacza chyba jedno - że wybrał matkę... :(]]> Mon, 24 May 2010 08:55:57 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/3306-ja-on-i-jego-matka/ Rozpad rodziny http://www.psychocafe.pl/topic/3231-rozpad-rodziny/ Moim zdaniem jest to bardzo kiepski pomysł. Dziecko nigdy nie cementuje związku. Może na moment polepszyć stosunki między dwojgiem ludzi, ale przecież zawsze to będzie takie troszkę wymuszone. "Jestem z Tobą, bo....".
Pytanie drugie: Kiedy warto zgłosić się do terapeuty, gdy w rodzinie dzieje się źle? I czy w ogóle warto? Może ktoś z Was miał podobne przeżycia, wie to z własnego doświadczenia?
Jak dla mnie to jedynie w momencie gdy dwie osoby zdecydowane są na poprawienie relacji między sobą warto udać się do kogoś kompetentnego. Przecież nikt nie jest cudotwórcą i nie zatrzyma drugiej osoby przy kimś na siłę...]]> Thu, 13 May 2010 17:15:53 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/3231-rozpad-rodziny/ Maz pedant http://www.psychocafe.pl/topic/3221-maz-pedant/ Tue, 11 May 2010 19:19:07 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/3221-maz-pedant/ Czy się kochamy? http://www.psychocafe.pl/topic/3172-czy-sie-kochamy/ Fatalnie!!!!
Mój dołek się pogłębia. Co rano budzę się zbyt wcześnie (4.00- 5.00) z nudnościami i drżeniem całego ciała. Co powoduje, że nie trawię psychicznie? Mam wrażenie, że się przejadłam.... Czy natrętna 'miłość' wyznawana kilkanaście razy dziennie (telefony, sms-y) może być przyczyną mojego stanu???

Czuję się osaczona, w klinczu, bo z jednej strony mam już dosyć tych telefonów, a z drugiej .....nikt mnie do tej pory tak nie kochał (mam kompleksy - on akceptuje mnie taką, jaka jestem, był przy mnie w najtrudniejszym momencie, ale sam ten moment sprowokował swoim natręctwem).
Proponowałam chwilowe rozstanie, ograniczenie, ale facio nie da rady... musi słyszeć mój głos, bo jest taki kojący!!!
NIE WIEM CZY RZECZYWIŚCIE JETEM KOCHANA czy PO PROSTU JESTEM MU POTRZEBNA, ŻEBY MÓGŁ WYPEŁNIĆ SWOJĄ SAMOTNOŚĆ (ja w Polsce, On gdzieś w świecie- widzimy się co kilka miesięcy).

BOJĘ SIĘ!!! I... zaraz się zrzygam!
Nie umiem się od Niego uwolnić..., bo nie potrafię jasno określić, że mam na razie tego wszystkiego dosyć , ale nie chcę go urazić, nie chcę sprawić przykrości, nie chcę, żeby czuł się odrzucony, samotny..... NIE RADZĘ SOBIE!!! Czasami wydaje mi się, że jedynym wyjsciem jest unicztożenie siebie, żeby mnie po prostu nie było, wtedy zniknie TEN problem, ale...... mam dzieci (tez problem, bo sie usamodzielniają i akurat teraz straciłam kontakt z 2 córkami, w jednym czasie)

NIE CHCĘ GO SKRZYWDZIĆ, ALE KRZYWDZĘ SIEBIE - 10 maja zaczynam terapię, bo kompletnie wysiadłam psychicznie!!!]]> Thu, 06 May 2010 07:13:09 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/3172-czy-sie-kochamy/ kłotnia http://www.psychocafe.pl/topic/3096-klotnia/ Chciałbym porozmawiac,przeprosic ale boje sie ze beda mowili ze zastanow sie troche wysłuchaj itp.]]> Fri, 23 Apr 2010 11:32:23 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/3096-klotnia/ problem http://www.psychocafe.pl/topic/3089-problem/ moja opiekunka od usamodzielniania zmieniła nr telefonu za każdym razem kiedy jeździłam do domu dziecka mówiła ze stoimy na dobrej drodze żebym
dostała mieszkanie lecz nigdy mi nie pokazała żadnych papierów dotyczących tej sprawy teraz na dniach muszę wyjechać z Holandii bo nie
chcą zebym tu mieszkała myśle na nagłośnieniu tej sprawy wiem ze należy mi się to mieszkanie siostra sama sie starała o mieszkanie w polkowicach i dostała
co byście zrobili na moim miejscu ja tylko chcę mieć dach nad głową bo za niedługo mogę zostać bezdomna i rehabilitację mieć bo z dnia na
dzień mój stan zdrowia sie pogarsza dlatego żadko tu bywam]]> Wed, 21 Apr 2010 15:39:06 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/3089-problem/ Nie wiem co o tym myśleć ? http://www.psychocafe.pl/topic/3078-nie-wiem-co-o-tym-myslec/ Bardzo dziwnie czuje sie.To jest roznie uklada mi sie w zzwiazku z planami i wogle.Jak z kims chce sie umówic,spotkac by pogadac albo o tak by przebyc z kims i wspolnie czas spedzic to czuje sie ze jestem zmeczony,nic mi sie nie chce rozmawiac przebywac znikim,nie wiem o czym rozmawiac jak rozmawiam i rozmawiam to konczy sie temat albo nie wiem jak reagowac na inne sprawy.Kto mi to wyjasni czemu tak jest,czy normalne to?Od czego to zalezy.Ostatnio jeszce ta katastrofa w smolensk elita odeszla nieogladam juz tv o katastrofie zwiazana zuroczystosciami i medi nieogladam.Ale czasem jeszce po katastrofie w smolensk przebity bylem,zmeczony itp. Mon, 19 Apr 2010 16:33:38 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/3078-nie-wiem-co-o-tym-myslec/ Aksjologia i wartości http://www.psychocafe.pl/topic/3072-aksjologia-i-wartosci/
1. Skąd biorą się właściwości nierealne ludzkich wartości i dlaczego niektórzy ludzie muszą je miec?
2. Czy wartośc zmienna sama w sobie jest tak naprawdę wartością?]]> Mon, 19 Apr 2010 04:32:09 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/3072-aksjologia-i-wartosci/ dawni znajomi zklasy-mam takich niektorych i...... http://www.psychocafe.pl/topic/2936-dawni-znajomi-zklasy-mam-takich-niektorych-i/ Chyba odpuszce sobie z klasy lo i podstawowej niektore osoby ktore znam nie sa juz moimi znajomymi nie umieja docenic to jaki bylem jak pomagalem i wogle.Odrzucaja mnie jako kolega z klasy podstawoej i liceum]]> Sat, 03 Apr 2010 02:20:22 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2936-dawni-znajomi-zklasy-mam-takich-niektorych-i/ Dziedziczenie cech osobowowych, dziedziczenie chorób psychicznych http://www.psychocafe.pl/topic/2929-dziedziczenie-cech-osobowowych-dziedziczenie-chorob-psychicznych/
Czy można odziedziczyć cechy osobowe ?]]> Thu, 01 Apr 2010 11:14:29 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2929-dziedziczenie-cech-osobowowych-dziedziczenie-chorob-psychicznych/ pokłociłem sie zmama i nietylko? http://www.psychocafe.pl/topic/2926-poklocilem-sie-zmama-i-nietylko/ Ostatnio narzekam ze mama wtraca sie wmoje zycie,jest naopiekoncza i wogle,polocilem sie zmama,z mama ma zal do mnie ze mowilem mojmu koledze co pomaga i doradza mi i to mame zabolalo ,ma zal do mnie i wogole niedogaduje sie zmama co robic w takim wypadku dalszy ciag gdy ktos mnie sie zapyta co sie dzieje odp. Thu, 01 Apr 2010 00:13:50 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2926-poklocilem-sie-zmama-i-nietylko/ Wsród przyjaciół http://www.psychocafe.pl/topic/2922-wsrod-przyjaciol/ Co jeszce mozna zrobic?Czasem mnie przeprosza ale czasem popisuja sie mam tego dosc mam innych kumpli to sa wporzadku oj wiadomo zarty zartami maja na poziomie wiedza kiedy przystopowac ajak sa zli to mowia ze dzisija zły dzien itp.
Jak im przetłumaczyc ze tego nie zycze sobie i wogle?]]> Wed, 31 Mar 2010 12:46:56 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2922-wsrod-przyjaciol/ Problem kontaktu z innymi osobami http://www.psychocafe.pl/topic/2864-problem-kontaktu-z-innymi-osobami/ Smsuje z bramki internetowej na numer plus gsms,ery,play,dzwonie do oosb przez telefon stacjonarny,czy komorke do sob.Czasem spotykam sie ze odmawiaja bo nie maja czasu moze innym razem lub cos takiego nie wiem czy chce sie nadal kolegowac z toba.Czasem gdy poznam przez kogos nowe osoby nowych ludzi to ztymi sie zadaje niz z podstawowki i liceum.A czasem bywa ze kontakt urywa sie z osbami bliskimi jak zbloku i z podstawowki albo liceum lub na przekór odwrotnie.Albo wogle nie nie mam z osobami zliceum ani z podstawowki tylko zbloku swojego co sie dzieje,w czym popelniam problem?Co robic by ze wszytskimi utrzymywac kontakt?Poprostu urywa mi sie kontakt z ludzmi czasem czy to normalne,wszytsko ze mna wporzadku?Kazdy tak ma,moze jakies problemy maja i niechca mowic mi?]]> Tue, 23 Mar 2010 20:59:55 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2864-problem-kontaktu-z-innymi-osobami/ Przyjaciółka, jej chłopak i ja. http://www.psychocafe.pl/topic/2769-przyjaciolka-jej-chlopak-i-ja/ Cóż, chodzi o moją przyjaciółkę i jej chłopaka. są ze sobą od niedawna, około miesiąca. Gdy go poznałam, nie widziałam w nim nic niezwykłego. Potem zaczęliśmy pisać na gadu-gadu. Moja przyjaciółka jest strasznie zazdrosna, choć mówię jej, że to tylko kolega. Nie jest to moja najbliższa przyjaciółka, chodzimy razem do klasy i trzymamy się razem. Niestety, mimowolnie zaczęłam tego chłopaka lubić coraz bardziej. Czuje się podle, że rozwalam ich związek. Nie wiem czy ten chłopak coś do mnie czuje. Do niej mówi,że ją kocha. To trudna sytuacja, nie umiem się z tym pogodzić. Nie wiem co robić! Mon, 15 Mar 2010 18:33:18 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2769-przyjaciolka-jej-chlopak-i-ja/ Pytania przedszkolaków http://www.psychocafe.pl/topic/2762-pytania-przedszkolakow/ Dobra nie było tematu. Proszę Admina o skasowanie. Mon, 15 Mar 2010 13:49:50 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2762-pytania-przedszkolakow/ Co raz mniejszy kontakt z przyjaciolmi,ludzmi ze swojego kregu http://www.psychocafe.pl/topic/2736-co-raz-mniejszy-kontakt-z-przyjaciolmiludzmi-ze-swojego-kregu/ Poprostu gdy prubuje z mojejego kregu z klasy podstawowej i licealnej ustawic sie z osobami niektorymi oraz poznannymi osobami z dworu.których poznałem i ppznaje doteraz okazuje sie ze niektorzy pracuja,nie maja czasu,czesciowo za granice sie wybiera do pracy.Czy innym tez tak sie dzieje?Co mam robic co raz mniejszy kontakt mam z przyjaciolmi z ktorymi znam sie od dziecinstwa oraz z poznanymi z ulicy.Czemu sie tak dzieje?Czy poprostu ze złego w polsce sie dzieje duzo?Czy coś innego ,a mowie dzwonie,smsuje rozmawiam na gg i ustawiam sie ale co raz mniej sie widujemy lub wcale jedynie zkolega z liceum i tez tak samo ma on ma tylko z emna kontakt. Fri, 12 Mar 2010 17:17:54 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2736-co-raz-mniejszy-kontakt-z-przyjaciolmiludzmi-ze-swojego-kregu/ Gdy spotykam sie zprzyjacielem lub przyjaciolka http://www.psychocafe.pl/topic/2647-gdy-spotykam-sie-zprzyjacielem-lub-przyjaciolka/ Czasem zaczynam rozmowe jak ktos oglada i im przeszkadzam inni mowia ze nie jest to złe tylko czasem zaczynbam jak cos robia,ogladaj a itp.?Ale dobrze ze gadam czasem inni tez maja ze sa zmeczeni niechce im sie itp.]]> Tue, 02 Mar 2010 16:09:14 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2647-gdy-spotykam-sie-zprzyjacielem-lub-przyjaciolka/ Problem ze znalezieniem przyjacioł http://www.psychocafe.pl/topic/2646-problem-ze-znalezieniem-przyjaciol/ Niewychodzi mi cos natrafiam na ludzi, którzy niechca lub obawiaja sie i przeklinaja wypie....,.spie..., ocipiałes itp..
A moje pytanie kieruje sie do was jak poznawac ludzi prócz usmiechnac sie na dworze i zagadac ,chodzi mi o portale internetowe poznaj ludzi swoja miłośc,przyjaciól,przyjaciólek itp jak n-k inne portale internetowe?
Jak pisac do osb by mnie nie posadzali o to ze jakis zboczeniec itp. Bo na dworze mało co poznaje odp.]]> Tue, 02 Mar 2010 16:03:26 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2646-problem-ze-znalezieniem-przyjaciol/ Dla rodziców - Joga duszy http://www.psychocafe.pl/topic/2637-dla-rodzicow-joga-duszy/ Joga Duszy to samodzielne wykonywanie ćwiczeń wspierających zrównoważony rozwój człowieka w aspekcie psychicznym, ale uwzględniającym zarazem duchowy wymiar jego istnienia.

Innymi słowy Joga duszy to cykl ćwiczeń wspomagających ustabilizowanie własnych emocji, sposób na relaks i nie tylko. Pierwsze zadanie 'Nasiona' z Jogi Duszy: http://bit.ly/draVQK

Będę bardzo wdzięczny za opinie pomysłu.]]> Mon, 01 Mar 2010 14:55:17 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2637-dla-rodzicow-joga-duszy/ Mam problem w rodzinie jak to rozwiażac http://www.psychocafe.pl/topic/2635-mam-problem-w-rodzinie-jak-to-rozwiazac/ Mam problem w rodzinie z babcia z dziaidziem nie z dziadziem zyje dobrze.Otóz z babacia dzisiaj sie poklociłem o to ze nie tak postepuje z moja siostra,bo czuje sie nie potrzebna,mówiłem babci ze teraz jest inny swiat niz kiedys niz zyła,babacia wtraca sie wtedy kiedy nie trzeba lubi rzadzic sie bo kiedys zadziła sie we wlasnym domie,póki nie przypisywali domu dla mojej siostry bo siostra ma swojego meza a ja mam szwagra.Czasem wytrzymywalem z babcia ale do tego dnia poklociłem sie znia,mówi ze nie tak mni rodzice ychowywali,nie taki byłem,krzywdze ja postanowiłem ja przeprosic i na spokojnie porozmawiac wytłumaczyc jej i wogle.odp. jak to rozwiazac,oprocz tego kłotnia z w rodzinie ale rozmawiamy normalnie,tylko poprostu krysy przezywamy a moja babcia porady i pomoc otrzymuje jak ja prosze a jak nie to ma zdolnosc wtracac sie czy to normalne?Czy normalnie u mnie wszytsko?Od czego to jest jak z tym walczyc? Mon, 01 Mar 2010 10:58:31 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2635-mam-problem-w-rodzinie-jak-to-rozwiazac/ Prośba o pomoc w pracy mgr http://www.psychocafe.pl/topic/2594-prosba-o-pomoc-w-pracy-mgr/ Nazywam się Magdalena Godek i jestem studentką V roku psychologii Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej.
W ramach pracy magisterskiej piszę pracę porównującą jakość życia osób zdrowych i chorych.
Zastanawia mnie co wpływa na nasz dobrostan, na to jak się czujemy z chorobą, jak reagujemy w sytuacjach stresu i w jaki sposób walczymy z przeciwnościami losu.
Zatem zwracam się z prośbą o pomoc w badaniu.
Badanie jest anonimowe, to znaczy, nie wymagam podawania swoich danych osobowych.
Składa się z czterech kwestionariuszy, kóre badają samopoczucie oraz style naszego zachowania w różnych sytuacjach życiowych.
Po zakończeniu badań z chęcią podzielę się uzyskanymi wynikami.
Wszystkich zainteresowanych proszę o kontakt – magdalena.godek@gmail.com, bądź o zostawienie swojego maila na forum.
Z góry dziękuję za okazaną pomoc,
Magdalena Godek.]]> Thu, 25 Feb 2010 10:39:55 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2594-prosba-o-pomoc-w-pracy-mgr/ Co robić? http://www.psychocafe.pl/topic/2567-co-robic/ Ale dzisiaj w sobote przegiał pałe zaczał w pewien sposb wysmoiewac sie przy innych zartowac cos tam mówic ze głupi jestes,kłamiesz a ja do niego chyba poierdolilo ci cąłkiem nie poklocilismy soie .Wponiedzialek mam znim rozmawiac bo wkurzyl mnie.Wiecie jak to jest rozumiecie?Co dalej mam robic po romzowie jak bedzie ten sam desen sie zachowywał?kolega wysmiewa sie przy innych?Głupieje odpierdala co robic/olac zostawic i pogadac znim/]]> Sat, 20 Feb 2010 19:10:55 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2567-co-robic/ cHCE POZNAC NOWYCH PRZYJACIÓL http://www.psychocafe.pl/topic/2566-chce-poznac-nowych-przyjaciol/ Czego lubisz słuchac lub w inny sposb jak to inni robia.
Boje sie ze ktos powie spiera.... tego lub wypie...tego albo nie chce zawierac znajomosci ,co robic mam jak poznac przyjaciol nowych jak podejsc i zagadac?]]> Sat, 20 Feb 2010 19:07:30 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2566-chce-poznac-nowych-przyjaciol/ Czy mózg mężczyzny różni się od mózgu kobiety? http://www.psychocafe.pl/topic/2558-czy-mozg-mezczyzny-rozni-sie-od-mozgu-kobiety/



Co Wy na to?

Co Wy na ten film?]]> Fri, 19 Feb 2010 21:03:35 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2558-czy-mozg-mezczyzny-rozni-sie-od-mozgu-kobiety/ Szczerość http://www.psychocafe.pl/topic/2555-szczerosc/ Co Ci daje bycie szczerym ?
Co Ci daje bycie nieszczerym ?]]> Thu, 18 Feb 2010 19:08:51 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2555-szczerosc/ Wysportowane ciało a emocje http://www.psychocafe.pl/topic/2553-wysportowane-cialo-a-emocje/ Według mnie jest spora zależność ! może - Czym sprawniejsze ciało tym lżejsze emocje ?

Co sądzicie ?]]> Thu, 18 Feb 2010 18:28:26 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2553-wysportowane-cialo-a-emocje/ Granica świadomości i chęć poznania siebie http://www.psychocafe.pl/topic/2552-granica-swiadomosci-i-chec-poznania-siebie/ Krótka ankieta - Decyzja należy do Ciebie Thu, 18 Feb 2010 17:03:26 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2552-granica-swiadomosci-i-chec-poznania-siebie/ Gdzie jest stara gwardia ? http://www.psychocafe.pl/topic/2506-gdzie-jest-stara-gwardia/ Co się dzieje ?, od 2óch dni jakoś pusto i głucho. Czyżby ciśnienie skoczyło i wszyscy odsypiają, czy po prostu macie złe humorki ? Sun, 14 Feb 2010 19:50:33 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2506-gdzie-jest-stara-gwardia/ Jak oceniacie siebie, jak oceniacie siebie nawzajem http://www.psychocafe.pl/topic/2497-jak-oceniacie-siebie-jak-oceniacie-siebie-nawzajem/ :szczesciewpodskokach:

Cechy, skłonności, pozytywy, nad czym trzeba jeszcze popracować.
No ciekaw jestem czy ktoś ma odwagę, lub czy ktoś chce Poznać o sobie opinie innych.

Może żeby nie było nieprzyjemnie, proponuję w ten sposób:

Siebie widzę tak, siak i owak...., moje cechy, moje skłonności itp...
Poniżej jeśli chcę aby osoby na forum wypowiedziały się o mnie dodam linijkę: "Tak jestem gotowa na konfrontację"]]> Sat, 13 Feb 2010 22:27:16 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2497-jak-oceniacie-siebie-jak-oceniacie-siebie-nawzajem/ Mama i tata kłoca sie http://www.psychocafe.pl/topic/2495-mama-i-tata-kloca-sie/ :znużony: :zestrachany: Nie wtrącam sie do kłotni rodziców ,ale już nie wytrzymuje kłotni miedzy tata i mama.Wkoncu sam cos chciałem zadziałac.Ale nie dogaduja sie i nie moga sie dogadac ,porozumiec od pewnego czasu.
Co moge zrobic?Dalsze szczególy prosze pytac mnie skoro ktos bedzie chciał mi pomoc.]]> Sat, 13 Feb 2010 19:34:27 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2495-mama-i-tata-kloca-sie/ Wybiórcze panowanie nad emocją - emocjami http://www.psychocafe.pl/topic/2480-wybiorcze-panowanie-nad-emocja-emocjami/
Zanim nakreślę mój sposób dla tej konkretnej emocji, dla pełni zrozumienia i lepszej identyfikacji proszę o nakreślenie w jaki sposób odczuwacie emocje, w jakim stopniu są one odczuwalne w ciele ?, i jak je czujecie, co towarzyszy temu zjawisku, ponadto interesuje mnie jak odczuwacie lęk, niechęć, odrazę, zdenerwowanie ?]]> Thu, 11 Feb 2010 19:13:19 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2480-wybiorcze-panowanie-nad-emocja-emocjami/ Przyjażń ze szkoły lo i podstawowki http://www.psychocafe.pl/topic/2474-przyjazn-ze-szkoly-lo-i-podstawowki/ Z podstawowki tylko niektórymi tylko mam kontakt i zliceum to samo ale nie wszytskimi.]]> Wed, 10 Feb 2010 17:14:41 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2474-przyjazn-ze-szkoly-lo-i-podstawowki/ Chcę poznać i zrozumieć innych http://www.psychocafe.pl/topic/2448-chce-poznac-i-zrozumiec-innych/
W tym temacie mogą zadawać pytania wszyscy którzy chcą się dowiedzieć czegoś o innych.


Pierwsze pytanie, na co liczysz, po co, zakładasz np. duży wycięty dekolt lub mini obcisłą spódnicę ?.]]> Mon, 08 Feb 2010 15:47:03 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2448-chce-poznac-i-zrozumiec-innych/ moje zachowanie? http://www.psychocafe.pl/topic/2434-moje-zachowanie/ Drąze w ten temat i rozczylam sie to co bylo i przeminelo.Jak przemineło to cos bylo to zastanawiam sie nadtym by nie bylo fajnie znowu kilka razy spotkac sie ale opanowuje sie jakos i po ilus miesiacach lub tygodniach zalezy od systuacji.Jaka systuacja znowu sie spotykamy.Ale chodzi mi o fakt ze tesknie,zastanawiam sie bo bylo tak fajnie i chce jeszce.]]> Fri, 05 Feb 2010 23:25:22 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2434-moje-zachowanie/ Problem z kolega http://www.psychocafe.pl/topic/2415-problem-z-kolega/ Mój kolega ciagle przychodzi by cos zgrac mu namawiam go by kupil komputer lub laptop bo to jest drecząca ,systuacja krytyczna.Mozna przychodzic by komus cos grac ale robi to nachalnie,mówie mu kur.....a kolego spraw sobie kompa jak sprawiłes dvd z divix i kino domowe ,bys sciagał sobie on mi odpoiwada oj ja i kmoputer.Odpowiadam nauczysz sie sam robic tak jak ja sam sie nauczylem.Ciagle przychodzi i dokucza mi dreczy mnie co mam robic?Juz mam tego dosyc jak postepuje i co w jaki sposb to robi.Nie dociera do niego nic.Zawsze mowie mu sluchaj czlowieku nie mam czasu,jak mam czas zrobie daj mi oddychnac.Albo klne kur...a pierd.....le pozycz sobie muzyke lub wypozycz filmy a nie zawracasz głowe dobrze robie?On dokuczliwy jest i nachalny jakbyscie wy postapili?zamiencie sie we mnie co ja odczuwam owszem spotkam sie znim ale tez chce z kims innym a nie ciagle z nim moze mam prace z innymi ludzmi zyje zpracy i wogle.Owszem pomoge porozmawiac zgram ale nie non stop . Tue, 02 Feb 2010 18:32:29 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2415-problem-z-kolega/ Poznałem i poznaje przyjacieli nowwe osoby http://www.psychocafe.pl/topic/2401-poznalem-i-poznaje-przyjacieli-nowwe-osoby/ Jest to tak urzadzony swiat ze poznaz kogos idac do szkoly,na uczelnie,do pracy lub po ukonczeniu szkoly a zpracy bo masz prace poznajesz ludzi na codzien widujesz sie znimi. urywa ci sie kontakt z ludzmi po szkole ktos nie ma pracy lub ma prace czemu tak jest ze poszkole czasem urywa sie kontakt?Gdzies na studja idziemy poznajemy kogos ukonczymy studia i tez utracimy kontakt nie zawsze ale bywa tak nieprawdaz?Co macie w tym do powiedzenia.Ale nie wtym rzecz mi chodzi,chodzi mi ze jestem po szkole nigdzie nie pracuj tyle ze spotykam sie zniektorymi osobami a nie poznaje ludzi nowych przyajciol a chciałbym poznac nowe osoby nowych przyhjaciol jak to zrobic,jak zagadac do kogos na dworze ? Mon, 01 Feb 2010 02:49:08 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2401-poznalem-i-poznaje-przyjacieli-nowwe-osoby/ Kolega nie zdaje sobie sprawy http://www.psychocafe.pl/topic/2391-kolega-nie-zdaje-sobie-sprawy/ Moj kolega nie zdaje sobie sprawy ze moze kogos krzywdzic,jeszce malolat ma 16 lat poznałem przez drugiego kolege nie moge mu uswiadomic pare spraw bpo on sobie nic nie zdaje sprawy i sa same problemy co mam robic?tłumacze,mówie a on swoje. Sun, 31 Jan 2010 12:10:55 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2391-kolega-nie-zdaje-sobie-sprawy/ nie mam szcześcia do miłosci http://www.psychocafe.pl/topic/2389-nie-mam-szczescia-do-milosci/ Miałem moją miłosc,swoja kobiete chodzilismy przez 4 lata .Porzuciła mnie nie wiem dlaczego.Pozniej znalezałem innna chodziłem dwa miesiace.Az raptem przestałem szukac i tylko szukam przyjaciolki by sie ułozyła zktóras miłosc. Sun, 31 Jan 2010 09:41:33 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2389-nie-mam-szczescia-do-milosci/ miłość http://www.psychocafe.pl/topic/2338-milosc/
Dziewczyna którą pokochałem i niby ona mnie równierz,powiedziała mi ze idzie do Babci się opiekować nią ,bo jest bardzo schorowana,zaufałem puścilem na całą noc:(
okazało sie że zabawiała sie na imprezie z kilkoma facetami,lizała sie i uprawiała orgie:(:(zdradziła mnie,czuje ból i żal :(nie wierze w miłość i nigdy nie uwierze!!!!:(]]> Wed, 27 Jan 2010 10:36:39 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2338-milosc/ <![CDATA[Uwolnić się od "miłości"]]> http://www.psychocafe.pl/topic/2323-uwolnic-sie-od-milosci/ Może nie będę przytaczała co mi się przytrafiło, ale...
Jak się uwolnić od miłości?
Miłości, która nas wyniszcza? Kiedy wiemy, że ten Ktoś gra na naszym uczuciu. Kiedy robi to w sposób coraz bardziej natrętny, coraz bardziej bezwzględny?
Kiedy wiemy, że to robi i w jakiej formie uderzy ponownie, a i tak mamy nadzieję?

Od dwóch lat usiłuje sobie poradzić z człowiekiem, który wcale nie ma zamiaru ze mną być. Nie ma chyba zamiaru być z nikim. W końcu wycofuję się, ale jego zagrywki są wciąż i wciąż coraz bardziej brutalne i coraz bardziej pogrążające.
Mam nawet wrażenie, że obecnie nadaję się tylko i wyłącznie do specjalisty, który mnie wyciągnie z tego psychicznego łajna.

Czy ktoś zna sposoby, w jakie można poradzić sobie z tym samemu?

Izolacja. Tak wiem. Ale jak się zmusić do izolacji od człowieka, którego się kocha?]]> Sun, 24 Jan 2010 18:28:35 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2323-uwolnic-sie-od-milosci/ Co o sobie myślisz ? http://www.psychocafe.pl/topic/2313-co-o-sobie-myslisz/ Wypisz w kilku słowach toksyczne mniemanie o sobie, jak siebie oceniasz i postrzegasz. Pisz bez zahamowań i przyznaj się do tych najbardziej mrocznych których trudno jest Ci uchwycić. Odpowiedzią w tym temacie ma być konfrontacja i obalenie twojego toksycznego mniemania o sobie przez osoby znające cię na tym forum. Fri, 22 Jan 2010 21:14:07 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2313-co-o-sobie-myslisz/ Otwarte podejście do współżycia ? http://www.psychocafe.pl/topic/2258-otwarte-podejscie-do-wspolzycia/ Dlaczego w obecnych czasach tak otwarcie mówi się o seksie, jest taka potrzeba, bo każdy to robi, rozumiem że jest to forma odstresowania się, rozumiem że jest potrzeba wizualizacji oraz fantazji - ale tak na prawdę co wam to daje ? Fri, 15 Jan 2010 21:26:25 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2258-otwarte-podejscie-do-wspolzycia/ Niechciane gazy http://www.psychocafe.pl/topic/2249-niechciane-gazy/

"Pani Liso, mam pytanie. Co powiedzieć, kiedy niechcący przy grupie znajomych czy też rodziny niespodziewanie mi puszczą gazy? Bo nie raz mi się zdarzyło i udawałam, że to nie ja w obawie przed wstydem. Czy wystarczy "przepraszam"?
Ania
Sytuacja, o której mowa w pytaniu, należy do najcięższych kompromitacji, wprawiających w prawdziwą konsternację zarówno bohatera, jak i otocznie. Należy zrobić wszystko, aby do tego nie dopuścić. Osoby mające kłopoty z opanowaniem własnej fizjologii powinny zasięgnąć porady lekarza, stosować odpowiednią dietę i unikać wszelkich czynników mogących wywołać takie skutki. Sprawa jest poważna. Jeśli już coś takiego się stanie w sytuacji oficjalnej, nie ma innego wyjścia, jak udawanie, że nic się nie stało. Zarówno przez winnego, jak i przez otocznie.

Słowo - przepraszam i ewentualne wyjaśnienie możliwe jest tylko w sytuacjach bardzo prywatnych. Powtarzające się zdarzenie może mieć przykre konsekwencje, bo świadczy o lekceważniu otoczenia. Zamierzone działanie lub dawanie sobie całkowitego luzu jest oczywistą niegrzecznością i może spotkać się z ostrym sprzeciwem. Nawet rozmowy czy żarty na ten temat mogą być odebrane jako kompletna niedojrzałość, albo prowokacja.

Lisa Gutowska "

A jak Wy sobie z tym radzicie? Co robicie w sytuacji , gdy bardzo Wam się chce(nie możecie juz utrzymac gazów w okrężnicy/jelitach), a jesteście np. w autobusie, stoicie w długiej kolejce w sklepie/banku itp. Okoliczności uniemożliwiają Wam wyjście do toalety.]]> Fri, 15 Jan 2010 09:57:17 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2249-niechciane-gazy/ Pod kloszem, inteligencja emocjonalna ? http://www.psychocafe.pl/topic/2195-pod-kloszem-inteligencja-emocjonalna/ - Na pewno predyspozycje w osobowości unikającej nie pomagają to wiem, ale co jeszcze ?

Co to jest i jak się ją zdobywa oraz definiuje - Inteligencja emocjonalna ?

Jeśli możecie rozwińcie temat, będę wdzięczny.......]]> Fri, 01 Jan 2010 23:44:27 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2195-pod-kloszem-inteligencja-emocjonalna/ Projekty = Stracony czas ? http://www.psychocafe.pl/topic/2177-projekty-stracony-czas/
Takie sytuacje znieczulają mnie już zupełnie, czy będę jeszcze odczuwać to szczęście kiedyś
Nawet nie przejąłem się zupełnie tym, trochę mi szkoda ale nic po za tym heh, nienormalne ?]]> Tue, 29 Dec 2009 22:32:57 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2177-projekty-stracony-czas/ Jaką atmosferę wprowadzam ? http://www.psychocafe.pl/topic/2176-jaka-atmosfere-wprowadzam/ Proszę walcie prosto z mostu, jestem otwarty na wszelkiego rodzaju opinie.]]> Tue, 29 Dec 2009 22:26:56 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2176-jaka-atmosfere-wprowadzam/ Wyładowanie emocji http://www.psychocafe.pl/topic/2085-wyladowanie-emocji/ W jaki sposób rozładowujecie emocje ?

Ja ostatnio w rozmowie, skuteczna metoda :)]]> Thu, 10 Dec 2009 18:04:05 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2085-wyladowanie-emocji/ emigracja.... http://www.psychocafe.pl/topic/2076-emigracja/ ..........mnie sie teskni :płacz:]]> Wed, 09 Dec 2009 16:22:10 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2076-emigracja/ Uczuciowe odrętwienie http://www.psychocafe.pl/topic/2069-uczuciowe-odretwienie/ Ten rok był parszywy i pełen zawirowań uczuciowych oraz emocji o sile tsunami. Byłam zakochana najbardziej toksyczną miłością z możliwych, rzucała mnie ona z euforycznych wzniesień na depresyjne niże i z powrotem. Z czasem to były tylko niże, a raczej upadki w przepaść, czasem z rozbiegu. Kosztowało mnie to dwie próby samobójcze, samookaleczanie się, nadużywanie substancji oraz coraz to silniejsze ataki lęków i paniki, wszystko to doprowadziło mnie do łóżka szpitalnego.
W tym wszystkim potrafiłam na tyle mocno stać na nogach, aby dostać znaczący awans w pracy - szczerze, nie wiem, jak tego dokonałam, ale jestem mistrzynią udawania i odgrywania ról. Zakochałam się ponownie, ale w tej nowej miłości brakuje mi czegoś, a może po prostu już nie potrafię i nie chcę czuć.
Staram się patrzeć głęboko w siebie, ale nie znajduję tam już nic uczuciopodobnego. Jedynie pustkę taką, że jakby krzyknąć, rozniesie się echo. Nie tylko nie potrafię czuć, nie potrafię też myśleć. Moje "bycie" ogranicza się do przetrwania dnia, a następnie przespania nocy. Nie targają mną żadne emocje, żadne skrajności, nie czuję się dobrze, ani źle (choć bliżej źle), nic nie myślę, nie mam zdania o innych, bo mało mnie cokolwiek obchodzi. Nie mam zdania na swój temat, ani żadnego odczucia na temat własnego życia. Funkcjonuję całkowicie wyprana z głębszych myśli i możliwości odczuwania.
Jednocześnie ta rozrastająca pustka pożera mnie od środka. Ale wolę pustkę niż czucie. Nigdy jeszcze nie byłam na takim pustkowiu..., ale nie opieram się temu, nie mam siły, ani motywacji. Nie zależy mi.

W dziale emocji i uczuć może się przydać temat o ich braku, jak myślicie?]]> Mon, 07 Dec 2009 10:58:37 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/2069-uczuciowe-odretwienie/ <![CDATA["moneta".......]]> http://www.psychocafe.pl/topic/1981-moneta/
(to taka moja refleksja :rumieniec2: )]]> Thu, 26 Nov 2009 07:48:27 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/1981-moneta/ Jak postrzegasz siebie, innych, boga - nasz Świat? http://www.psychocafe.pl/topic/1980-jak-postrzegasz-siebie-innych-boga-nasz-swiat/ To właśnie człowiek włada swoim życiem, ciałem i umysłem.
Człowiek to komputer !

To odwaga, umiejętności które posiadamy,
to jak postrzegamy siebie,
świat i życie czyni nas wyjątkowymi,
pozwala przejąć kontrolę nad swoim życiem.

Czy wierzę w Boga?, wierzę !

Jest to jednak wyobrażenie które pewnie nieco różni się od innych wyobrażeń, dla mnie Bóg to my, wszystko co nas otacza, na początku modliłem się do kogoś tam na zewnątrz, ostatnio jednak dochodzę do wniosku że powinienem się modlić wewnątrz siebie, do swojej świadomości, najbliżej obecność Boga czuje myśląc o wszechświecie co ciekawe :)

Mam już pewien obraz jak postrzegam ten nasz cały świat, brakuje mi jeszcze jednak pewnych przemyśleń.... jeśli jesteście ciekawi to będę tu pisał co jakiś czas o tym jak postrzegam nasz świat :), mam nadzieję że temat znajdzie też zainteresowanie wśród innych....]]> Wed, 25 Nov 2009 22:04:19 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/1980-jak-postrzegasz-siebie-innych-boga-nasz-swiat/ Do czego dąży człowiek ? http://www.psychocafe.pl/topic/1936-do-czego-dazy-czlowiek/ Czy dlatego ludzie zaczynają używać narkotyków i popadają w alkoholizm, żeby odczuwać na nowo ?]]> Tue, 17 Nov 2009 21:50:58 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/1936-do-czego-dazy-czlowiek/ Do osób pracujących http://www.psychocafe.pl/topic/1921-do-osob-pracujacych/
Jestem studentem V roku studiów magisterskich. Interesuje mnie, w jakim wymiarze korzystają niepełnosprawne osoby dorosłe z uregulowań prawnych, które przyjęła Polska po wstąpieniu do Unii Europejskiej. Wyniki Ankiety posłużą do napisania pracy magisterskiej, prowadzonej w Zakładzie Naukowym Rewalidacji i Terapii Pedagogicznej Uniwersytetu
Jana Kochanowskiego w Kielcach.
Serdecznie proszę o wzięcie udziału w badaniach i wypełnienie poniższej ankiety.
Ankieta jest w pełni anonimowa i posłuży wyłącznie do analizy badawczej.

Oto link do ankiety:
http://www.ankietka.pl/ankieta/30699/ankieta-dla-niepelnosprawnych-pracownikow.html

Z góry dziękuję za pomoc :)]]> Fri, 13 Nov 2009 11:57:05 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/1921-do-osob-pracujacych/ Zaproszenie do programu http://www.psychocafe.pl/topic/1799-zaproszenie-do-programu/ Jestem dziennikarką telewizji tvn. Przygotowuję obecnie program o osobach, które chorują na bezsenność przewlekłą. Chcielibyśmy porozmawiać w programie o tym jakie są przyczyny bezsenności, jak się ją leczy w jaki sposób wpływa na życie osobiste i zawodowe, o reakcjach społeczeństwa. Jeżeli mogłabym liczyć na niezobowiązującą rozmowę byłabym bardzo wdzięczna za przesłanie numeru telefonu na mój adres luizau@poczta.fm
Program nagrywany będzie w Krakowie dnia 28 lub 29 października. Oczywiście zwracamy wszystkie koszty podróży, jeżeli istnieje konieczność zapewniamy hotel oraz przewidujemy skromną rekompensatę za poświęcony nam czas. Istnieje możliwość wystąpienia anonimowo.

Pozdrawiam
Luiza Urbanik]]> Sun, 18 Oct 2009 15:08:08 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/1799-zaproszenie-do-programu/ wolnosc... http://www.psychocafe.pl/topic/1709-wolnosc/ ]]> Tue, 29 Sep 2009 08:34:09 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/1709-wolnosc/ Miłość w sieci. http://www.psychocafe.pl/topic/1680-milosc-w-sieci/
Ja osobiście widziałam rozpadające się małżeństwa - przez gry online. Tyleż samo par, które w grach się poznało.
Widziałam również wiele ludzi, którzy nie radzą sobie z odrealnieniem sieci i układają sobie w niej życie - kosztem reala.
Osoby, które spełnienie emocjonalne i w miłość znajdują tylko w wirtualu.
Znam również ludzi, którzy ciągną niespełnione uczucie, które narodziło się w sieci, cierpiąc katusze z powodu dziwnego niezdecydowania drugiej połówki.
Zwodzenie, odwlekanie urealnienia spotkania...

Uważam poniekąd, że siec odrealniła i wykrzywiła pojęcie związku i uczucie dalej zwanego miłością... ;/.]]> Tue, 22 Sep 2009 06:13:44 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/1680-milosc-w-sieci/ Znieczulica społeczna http://www.psychocafe.pl/topic/1632-znieczulica-spoleczna/
Człowiek staje się samolubny, egoistyczny. Podąża za własnąprzyjemnością. Nie myśli się w kategoriach grupy, społeczności, czyogólnie ludzkości. Im ktoś bardziej zawęża swoje pole myślenia, tymwiększym egoistą się staje.

Z drugiej strony zdrowy egoizm jest dobry. Każdy powinien istnieć zposzanowaniem swoim potrzeb. I tutaj jest problem. Jak powinno wyglądaćspołeczeństwo? Moim zdaniem społeczeństwo powinno pozwalać naindywidualny rozwój jednostki ale bez szkody dla tej społeczności - tu szeroka definicja i lub temat woda. Społeczeństwo powinno szanować rozwójjednostki, a jednostka powinna wspierać społeczeństwo. Czyli takawzajemna odpowiedzialność.

Czy nie sądzicie, że w dzisiejszym świecie to praktycznie zanikło? Czyw pogoni za pieniądzem w ogóle możliwe jest takie życie? Czy nie dążymydo samo destrukcji ?
Może potrzeba jakiejś rewolucjispołecznej/politycznej/moralnej?

Może czas, żeby każdy się nad tym chociaż trochę zastanowił?

Taka tendencja jest powszechna. W każdymona siedzi. Rozmowy i spotkania nie są formą pomocy, ale ucieczki odproblemów. Ja życzę powodzenia. Na takiej powierzchowności się niczegonie zbuduje. Wzajemna zabawa, to wszystko. Każdy woli udawać, żeproblemu nie ma, chociaż każdy go widzi. Cały świat tak wygląda.]]> Sun, 13 Sep 2009 10:27:08 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/1632-znieczulica-spoleczna/ Ile zarabiasz w pracy ? http://www.psychocafe.pl/topic/1623-ile-zarabiasz-w-pracy/ Ja pracuję jako modelka.]]> Sat, 12 Sep 2009 12:02:29 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/1623-ile-zarabiasz-w-pracy/ Proza życia http://www.psychocafe.pl/topic/1622-proza-zycia/ Może ja przesadzam, może taka ma być kolej rzeczy, a może tak reaguję, bo ja, po tylu beznadziejnych (wręcz sk***ionych, wybaczcie za słownictwo) latach dopiero teraz czuję, że mam ochotę poszaleć. Ale naprawdę nie chciałbym w przyszłości popaść w taką przeciętność i beznadzieję, jak moi rodzice.
A jak wy sobie z tym radzicie? Godzicie się na to czy wręcz przeciwnie, buntujecie przeciwko szarości dnia?]]> Sat, 12 Sep 2009 11:58:16 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/1622-proza-zycia/ Jak byście chcieli, by inni ludzie was traktowali http://www.psychocafe.pl/topic/1621-jak-byscie-chcieli-by-inni-ludzie-was-traktowali/

Jako założyciel tematu powinienem wypowiedzieć się pierwszy,więc...

Chciałbym,by ludzie traktowali mnie po prostu normalnie...bez litowaniasię nade mną,bez robienia sobie żartów ze mnie,bez krzywdzenia mnie i wyśmiewania się ze mnie.Uważam,że skoro ja jestem wobec innych wporządku,mam prawo wymagać,by inni byli też tacy do mnie.Chciałbym,żeby ludzie rozmawiali ze mną jak z równym im,bo nie jestem od innych anilepszy ani gorszy...

A może

Nie wymagać od ludzi zmiany zachowania. Od mojego chcenia świat się niezmieni, a poza pojedynczymi przypadkami ludzie zachowują się chybadosyć podobnie. To ja muszę zacząć się inaczej zachowywać, nauczyć sięspołecznych zachowań, dostosować do otoczenia.]]> Sat, 12 Sep 2009 11:51:26 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/1621-jak-byscie-chcieli-by-inni-ludzie-was-traktowali/ Patrzenie w oczy... http://www.psychocafe.pl/topic/1611-patrzenie-w-oczy/ A może ktoś miał coś podobnego i po prostu wykasował to ze swojego "twardego dysku"Dołączona grafika]]> Thu, 10 Sep 2009 21:59:20 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/1611-patrzenie-w-oczy/ Problemy z nieśmiałością .... http://www.psychocafe.pl/topic/1610-problemy-z-niesmialoscia/
Mnie dziś ekspedientka oszukała o złotówkę, zauważyłam to od razu przy kasie, nie upomniałam się

Sąsiadka przyszła do mnie z pretensjami, że zalewam jej wodą balkon, a to nie ja tylko ktoś wyżej, odpowiedziałam jej grzecznie, ze to nie ja, tak cichym głosem, jak bym miała jakieś wyrzuty sumienia, pewnie mi nie uwierzyła.

Takie sytuacje zdarzają mi się na co dzień. Mam świadomość, ze powinnam postąpić inaczej, a zachowuję się jak ofiara losu. A jak jest z Wami?]]> Thu, 10 Sep 2009 21:56:31 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/1610-problemy-z-niesmialoscia/ Nadwrażliwość w empatii ? http://www.psychocafe.pl/topic/1609-nadwrazliwosc-w-empatii/
Sytuacje które zdarzają się w relacjach z innymi również są rozbierane na 100 części i negowane, oglądane przez długi czas,
A ta wrażliwość przez którą biorę wszystko personalnie czasem potrafi wku.... i to ostro.

Sytuacje hmm... "obyczajowe" (czy jak to zwać)także mnie denerwują.
Myślę wtedy tylko o jednym: żebym mógłzałożyć moją kominiarkę, wziąść kałacha i rozstrzelać wszystkich.


]]> Thu, 10 Sep 2009 21:49:48 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/1609-nadwrazliwosc-w-empatii/ Bliskość http://www.psychocafe.pl/topic/1607-bliskosc/

Szczerzę przyznam, iż osobiście mam ogromną potrzebę bliskości.Bardzo chciałbym się chociażby przytulić do jakiejś dziewczyny, poczućjej dotyk, być z nią blisko, etc. Możliwość zaśnięcia z ukochaną osobąprzytulonym do siebie nawzajem i obudzenia się następnego dnia, widentycznym stanie, byłoby dla mnie swoistym spełnieniem marzeń,będącym dla mnie czymś tak bardzo nierealnym, iż pozostającym dalejjedynie w sferze moich wyobrażeń oraz utopijnych marzeń i pragnień.Najgorsze w tym wszystkim jest to, iż z biegiem czasu ta potrzebarośnie u mnie z ogromnym przyśpieszeniem i towarzyszy jej ogromne,wręcz przeszywające moje serce i dusze uczucie samotności, z którymbardzo trudno można sobie poradzić. Jeszcze do niedawna mógłbympowiedzieć, iż dam radę, lecz teraz nie byłbym taki pewny. Czasami mamwrażenie, że samotność związana z poczuciem braku bliskości, to jedna znajgorszych, jak nie najgorsza, z rzeczy, jakie przydarzyć się mogąistocie ludzkiej. Ból psychiczny, emocjonalny, jaki bardzo częstoodczuwam, w związku z brakiem poczucia tej bliskości jest tak silny, żew mojej głowie zaczynają powstawać myśli niemalże samobójcze. O ile zwieloma rzeczami poradzić jest sposób, o ile z tym uczuciem radzeniesobie jest sztuką niezwykle złożoną. Bez wątpienia bliskość jestogromnie ważną rzeczą, dla człowieka. Myślę, że uczucie takiejbliskości, szczególnie z ukochaną osobą, może być najcudowniejszymuczuciem na świecie, a z kolei przez jej brak, człowiek może cierpiećniemiłosierne katusze, z tym związane]]> Thu, 10 Sep 2009 21:39:04 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/1607-bliskosc/ Wyzwalanie emocji w oparciu o zdjęcia http://www.psychocafe.pl/topic/1588-wyzwalanie-emocji-w-oparciu-o-zdjecia/ Gdy patrzysz na zdjęcie dochodzisz do wniosku że wyzwala ono u ciebie określone emocje, jakie ?


: 1232565142_pict5315.jpg

To powyżej u mnie, spokój, harmonię wewnętrzną]]> Sat, 05 Sep 2009 22:34:06 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/1588-wyzwalanie-emocji-w-oparciu-o-zdjecia/ Emocje i uczucia http://www.psychocafe.pl/topic/1533-emocje-i-uczucia/
Proponuje by każdy takie karty emocji stworzył, tworzył sam w miarę jak się nowe emocje pojawiają. Wtedy będzie je pamiętał i odpowiednio się zachowywał.

Niech w każdej Karcie Emocji pojawią się odpowiedzi na następujące pytania:

1.Kiedy się ta emocja pojawia /w Twoim życiu/?
2.O czym ona informuje?
3.Jak się zachować?

Przykładowo:

Karta Emocji - Zdenerwowanie

ad1/ Pojawia się gdy czegoś nie wiem, nie rozumiem a chcę to wiedzieć i rozumieć oraz znać.
ad2/ Informuje o braku wiedzy, zrozumienia na jakiś temat.
ad3/ Szukam odpowiedzi na to co chcę wiedzieć, rozumieć, znać. Znajduję odpowiedzi, odpowiedź i wracam do porządku, równowagi. Zdenerwowanie mija.

Zapraszam......do tworzenia swoich Kart Emocji....]]> Fri, 24 Jul 2009 21:43:44 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/1533-emocje-i-uczucia/ <![CDATA[Miłość]]> http://www.psychocafe.pl/topic/1428-mio/


http://www.youtube.com/watch?v=Sr2JneittqQ...feature=related]]> Sat, 13 Jun 2009 20:22:57 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/1428-mio/ wieczorna gorycz http://www.psychocafe.pl/topic/1423-wieczorna-gorycz/
Co ja mam zrobić, chcę coś od życia, chcę wyjść do ludzi i powiedzieć że się nie boję, chcę robić to na co mam ochotę.

Całe swoje życie uciekam przed czymś czego nie znam,
Jak ułożyć sobie życie gdy boję się swoich emocji i wszystkiego co dookoła ?
Jak znaleźć ten anielski spokój ducha ?

Płakać się chce
:rozpacz:]]> Thu, 11 Jun 2009 20:43:58 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/1423-wieczorna-gorycz/ <![CDATA[walka z miłością platoniczną]]> http://www.psychocafe.pl/topic/1414-walka-z-mioci-platoniczn/ Mon, 08 Jun 2009 11:28:40 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/1414-walka-z-mioci-platoniczn/ Walka http://www.psychocafe.pl/topic/1401-walka/ Wed, 03 Jun 2009 09:52:21 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/1401-walka/ <![CDATA[Moje serce pęka...]]> http://www.psychocafe.pl/topic/1396-moje-serce-pka/
A więc jestem ze swoim narzeczonym już półtora roku,były gorsze i lepsze dni czasami bardzo poważne gdzie robiliśmy sobie przerwę od siebie ten 1-2 dni,przyrzekliśmy sobie że nigdy nie będziemy się widzieć góra własnie1-2 dni...od 07.11.2007 roku jesteśmy ze sobą i widujemy się codziennie nie widzieliśmy się w tamte wakacje 2 tygodnie i to nam dało w kość strasznie...Była mowa o tym żeby robić przerwy i żeby nie widywać się codziennie ale skończyło się tylko na gadaniu...Czasem mieliśmy siebie dosyć ale rozmawialiśmy dużo i doszliśmy do wniosku że trzeba się zmienić to było jakieś półtora miesiąca temu,zmieniliśmy się oboje nie było kłótni był istny raj,pomieszkujemy ze sobą od czasu do czasu,śpimy itp...aczkolwiek w tą sobotę wszystko uległo diametralnej zmianie...pokłóciliśmy się strasznie o to co było kiedyś,miałam zostać na noc,nie zostałam pojechałam do domu,w niedziele się widzieliśmy przyszła po 15 do niego,zaczęło się od kłótni i zachowywania się oschle potem jakoś udało nam się razem pograć na kompie a potem się poprzytulaliśmy powygłupialiśmy i było bosko,posiedzieliśmy potem na polu pod jego klatką z całą naszą paczką było w miarę okey...zostałam na noc myślałam że wszystko jest załagodzone;myliłam się...rano gdy wstaliśmy zadał mi pytanie które dni wybieram żebyśmy się nie widzieli...wybrałam...dziś jest ten dzień w którym się nie widzimy tzn nie siedzimy razem w domu,na osiedle przyjeżdżać będę i tam się widzieć tak czy siak będziemy... powiedzcie mi czy takie 3 dni rozłąki będą dobre,czy to nam wyjdzie na dobre skoro od zawsze widujemy się codziennie...Nie umiem sobie z tym poradzić jestem smutna i mam dosyć coraz częściej myślę o głupotach...mam dosyć nie chcę żeby były jakies dni rozłąki...czuje sie zagubiona...Pomóżcie proszę...]]> Tue, 02 Jun 2009 09:58:52 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/1396-moje-serce-pka/ Dzisiejsze kryteria http://www.psychocafe.pl/topic/1393-dzisiejsze-kryteria/ Wg. jakich kryteriów dobieracie sobie znajomych? Czy bylibyście się z stanie zakumplowac z kimś "innym" niż standard np. z marginesu społecznego lub kims niesamowicie bogatym?]]> Tue, 02 Jun 2009 06:34:24 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/1393-dzisiejsze-kryteria/ Zmiany http://www.psychocafe.pl/topic/1391-zmiany/ Czy robicie coś ,aby zmienic coś na lepsze, czy tylko oczekujecie zmian od innych członków rodziny ?]]> Tue, 02 Jun 2009 05:51:13 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/1391-zmiany/ <![CDATA[skrajności]]> http://www.psychocafe.pl/topic/1362-skrajnoci/ Które emocje budzą w Was wewnętrzny spokój, dodają pewności siebie i nie stanowią dla Was problemu w ich nieustannym kształtowaniu?]]> Thu, 28 May 2009 20:39:50 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/1362-skrajnoci/ Wybaczenie http://www.psychocafe.pl/topic/1360-wybaczenie/ . Jesli temat jest w nieodpowiednim dziale, to prosze o przeniesienie.]]> Thu, 28 May 2009 15:00:54 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/1360-wybaczenie/ wspomnienia http://www.psychocafe.pl/topic/1357-wspomnienia/
u mnie są to zapachy.]]> Wed, 27 May 2009 17:28:04 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/1357-wspomnienia/ Czy to ma sens? http://www.psychocafe.pl/topic/1339-czy-to-ma-sens/
Osoba ta powiedziała, że nawet gdyby to chodziło o czystą satysfakcję, to co ta satysfakcja temu człowiekowi tak logicznie myśląc da? Zasugerowano mi( w ramach wypełniania moich wolnych chwil przeznaczonych na intensywne myślenie :szczerzaczek2: ), że takim człowiekiem idącym na studia najczęściej kieruje jedynie narcyzm, gdyż jeśli jemu to do niczego nie potrzebne, to znaczy, że chce się jedynie pokazac przed innymi.]]> Sun, 24 May 2009 07:59:57 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/1339-czy-to-ma-sens/ Reaktywacja http://www.psychocafe.pl/topic/1338-reaktywacja/ Sun, 24 May 2009 07:05:02 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/1338-reaktywacja/ <![CDATA[Długi post o zachwianej równowadze]]> http://www.psychocafe.pl/topic/1304-dugi-post-o-zachwianej-rwnowadze/ Chciałam zasięgnąć porady psychologa lub osób odwiedzających to forum, gdyż przeraża mnie to, że od dłuższego czasu nie panuję nad moimi emocjami.

Około 2 lata temu związałam się z mężczyzną, choć był to czas kiedy ogólnie nie chciałam, by ktoś się do mnie zbliżał w sferze emocjonalnej lub fizycznej. Byłam wcześniej w bardzo silnym związku natury platonicznej, a dopiero z tym (obecnym) chłopakiem poczułam, że chcę wiązać swoje życie, po prostu czułam się z nim swobodnie i dobrze, co nie zdarzyło mi się nigdy wcześniej z nikim innym. Spędzaliśmy bardzo dużo czasu razem (widzieliśmy się właściwie codziennie przez ponad rok, gdy tylko mógł, wszędzie mnie odprowadzał itp.). Wcześniej byłam tzw. "samosią" i nie chciałam być od nikogo zależna, ale z czasem poczułam, że bardzo silnie się z nim zżyłam, podświadomie wyraziłam zgodę na to, by się mną opiekował. I przez to poczułam się słaba. Do tego wszystkiego dochodzi to, że przez pewien czas, ze względu na różnicę charakterów i podejście do życia, zastanawiałam się, czy ten związek ma przyszłość. Pewne rzeczy mnie denerwowały, poza tym - początkowo był on zazdrosny np. o innych mężczyzn (dodam, że bardzo lubię literaturę, filozofię i film, on się tym nie interesuje, a ja najczęściej z mężczyznami o takich sprawach rozmawiałam; w kręgu tych osób był także mój poprzedni partner). Z czasem jego zazdrość słabła (mówił, że nie znał mnie na początku i dlatego mnie ograniczał), a moja zaczęła się pojawiać... Zaczęłam myśleć, że pewnie jest w niektórych kwestiach taki, jak inni mężczyźni, że np. przygląda się atrakcyjnym, skąpo ubranym kobietom, bałam się, że gdy jest pod wpływem alkoholu w klubie to może bardzo szybko dojść do zdrady (i nie mam na myśli na przykład stosunku, ale chociażby zdrady mentalnej). Zaczęłam robić mu wyrzuty, przy tym denerwowało mnie, że widzimy się dużo rzadziej, a ja "potrzebuję pierwiastka męskiego", nie przepadam za plotkowaniem z koleżankami i ogólnie wolę spędzać czas z Nim (bo nie muszę koniecznie spotykać się z innymi kolegami), a widzę, że on próbuje teraz zmienić zasady naszego związku i np. gdy wcześniej nie było mowy o osobnym wyjeździe na kilka dni lub na miesiąc do pracy za granicę, to on mówi, że by nawet mnie nie pytał o zdanie... Bardzo go kocham, wiem, że on mnie też i także wiem, że pewnymi wyrzutami go męczyłam, ale nie umiem poradzić sobie ze sobą, prawie ciągle płaczę, gdy się czegoś boję to także reaguję nerwami lub okropnym smutkiem... Chciałabym to zmienić, ale boję się, czuję się tak, jakby ktoś mnie oswoił, a potem znów chciał pozostawiać trochę samej sobie, chcąc znów mieć mniej "odpowiedzialne" czy "ułożone" życie. Wiem, że ten post nie ukazuje całej sytuacji, ale proszę o pomoc. Chcę to naprawić, uzdrowić, ale w tej chwili nie mam na to siły, nie mam energii, radości... Proszę o pomoc. Pozdrawiam serdecznie.]]> Fri, 15 May 2009 10:45:42 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/1304-dugi-post-o-zachwianej-rwnowadze/ Internet http://www.psychocafe.pl/topic/1303-internet/ ....co myslicie o przyjazniach internetowych a nawet milosci...podobno to mozliwe........? Fri, 15 May 2009 08:54:50 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/1303-internet/ <![CDATA[Kryzys - Trudność w znalezieniu pracy]]> http://www.psychocafe.pl/topic/1252-kryzys-trudno-w-znalezieniu-pracy/ Czy to objaw tak ostatnio głośnego kryzysu ?, jak sobie z tym radzicie ?....
Czy w ogóle odczuliście kryzys ?....

Jakieś porady w znalezieniu pracy ?

Rada ode mnie, wszystko jedno jaką firmę prowadzisz, polecam ogłaszanie się na Gumtree.
Codziennie tysiące Polaków przegląda ogłoszenia w tym serwisie, odzew jest natychmiastowy i liczny.]]> Fri, 01 May 2009 21:00:41 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/1252-kryzys-trudno-w-znalezieniu-pracy/ <![CDATA[Nie cofaj się przed niczym, nawet przed swoimi emocjami]]> http://www.psychocafe.pl/topic/1244-nie-cofaj-si-przed-niczym-nawet-przed-swoimi-emocjami/
Słyszałem też opinię niewielu osób, że tak naprawdę można się zaprogramować na odczuwanie np. tylko przyjemnych emocji, (afirmacje).
Słyszeliście o czymś takim i czy rzeczywiście można coś takiego zrobić, czy waszym zdaniem jest to dobre ?.

Czy wszystkie emocje które czujemy dotyczą nas samych ?

Może dopatruję się tu zbyt wiele, ale ten temat mnie teraz bezpośrednio interesuje.]]> Thu, 30 Apr 2009 18:59:09 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/1244-nie-cofaj-si-przed-niczym-nawet-przed-swoimi-emocjami/ <![CDATA[Przekonaj się do ludzi ?]]> http://www.psychocafe.pl/topic/1242-przekonaj-si-do-ludzi/ Czy zwykłe postanowienie wystarcza ?
Nie wydaje mi się, to co w takim razie byście proponowali ?

Strasznie mnie ostatnio nurtuje w jaki sposób mógł bym się przekonać do ludzi.]]> Thu, 30 Apr 2009 18:19:40 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/1242-przekonaj-si-do-ludzi/ <![CDATA[nie rozumiem swoich zachowań]]> http://www.psychocafe.pl/topic/1240-nie-rozumiem-swoich-zachowa/ Wed, 29 Apr 2009 07:26:59 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/1240-nie-rozumiem-swoich-zachowa/ Mama, czy tata? http://www.psychocafe.pl/topic/1239-mama-czy-tata/

Ja właściwie to nie wiem nawet jak się zabrac za ten temat jeśli chodzi o moje stosunki z rodzicami. :zastanawienie: :szczerzaczek2: Z mamą bowiem zawsze mogłam/mogę pogadac o wszystkim, ale tylko tato w razie jakichś poważniejszych problemów był/jest w stanie je rozwiązac, gdyż skupia się tylko na konkretach.
Podzieliłabym to tak : mama - słowa, tato - czyny. Ojciec wręcz nie lubi zbytniego rozwodzenia się nad daną sytuacją, a mamę zawsze wszystko ciekawi w najdrobniejszych(nawet mało znaczących) szczegółach. Tato ostry(typ wojskowy), mama emocjonalna, empatyczna aczkolwiek potrafi pokazac różki . Taty do dnia dzisiejszego trochę się boję(choc nigdy nic mi złego nie zrobił) ale z drugiej strony uwielbiam patrzec jak działa i słuchac jego argumentów.]]> Tue, 28 Apr 2009 20:30:33 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/1239-mama-czy-tata/ <![CDATA[Opis emocji, uczuć]]> http://www.psychocafe.pl/topic/1215-opis-emocji-uczu/
W szerszym znaczeniu emocje (procesy emocjonalne) to procesy psychiczne, które poznaniu i czynnościom podmiotu nadają jakość oraz określają znaczenie, jakie mają dla niego będące źródłem emocji przedmioty, zjawiska, inni ludzie, a także własna osoba, czyli wartościują stymulację.

Źródła emocji:

• głównym źródłem emocji są wszelkie bodźce odbierane przez nasze zmysły: ciepło słońca, zapach kwiatów, powiew wiatru, dźwięk muzyki, zapach siarkowodoru, dotknięcie czegoś,

• przedmioty lub obiekty, które nie budziły wcześniej żadnych uczuć, np. kontakt z jeziorem jest emocjonalnie obojętny jesienią, ale w czasie letnich upałów jest źródłem przyjemności, dla kogoś, kto tonął, jezioro może kojarzyć się z lękiem itd.,

• potrzeby- dążenie do ich zaspokojenia może wywoływać emocje. Kiedy wydaje się, że potrzeba może być zaspokojona pojawia się radość, podekscytowanie, duma, natomiast gdy potrzeba napotyka blokadę- smutek, żal, lęk, złość,

• kontakt z samym sobą- można siebie lubić, nienawidzić, być z siebie dumnym, złościć się na siebie. Przekonania żywione o sobie, stopień, w jakim jesteśmy bliscy tego, jakimi chcielibyśmy być- wszystko to jest ważnym źródłem emocji,

• słowa- mogą działać podobnie jak czyny i wywoływać emocje (nie tylko w wypowiadającym je, ale tez w innych): radość, żal, wstyd, lęk, poczucie winy, słowo „nie” często jest sprawcą smutku, rozgoryczenia.

Klasyfikacja procesów emocjonalnych

Tradycyjna psychologia introspekcyjna wyróżniała trzy istotne cechy procesów emocjonalnych:

* znak emocji (wartościowość, walencja) - ich pozytywny (przyjemność) lub negatywny (przykrość) charakter;
* natężenie emocji, które wiąże się z wielkością wpływu tego procesu na zachowanie, tok myśli itp.;
* treść emocji, które określa znaczenie bodźca i usposabia do konkretnego zachowania (np. lęk do ucieczki, a gniew do zachowań agresywnych).

Ekspresja smutku

Procesy emocjonalne są często dzielone na:

* uczucia - stany psychiczne wyrażające ustosunkowanie się człowieka do określonych zdarzeń, ludzi i innych elementów otaczającego świata, polegające na odzwierciedleniu stosunku człowieka do rzeczywistości. Czuje się coś do kogoś lub czegoś np. miłość. Uczucia stanowią świadomą interpretację emocji, dokonywaną na podstawie zakodowanych w pamięci człowieka wzorów kulturowych i doświadczeń oraz podyktowanej nimi oceny sytuacji. Ta sama emocja - rozumiana jako niezależny od woli proces psychiczny, będący reakcją organizmu na bodźce - może zostać zinterpretowana jako różne uczucia w zależności od sytuacji. Przykładowo zespół reakcji organizmu związany m.in. ze wzrostem poziomu adrenaliny, przyspieszonym tętnem i odpowiednim pobudzeniem układu nerwowego może być interpretowany (uświadamiany) jako strach, lęk, obawa lub panika w zależności od nasilenia emocji oraz rozpoznania wywołujących ją bodźców. Ponieważ rozpoznanie (uświadomienie sobie, zinterpretowanie) emocji jako określonego uczucia polega na nadaniu jej określonego znaczenia (związaniu jej z określonym pojęciem), uruchomiona zostaje wiedza o właściwych temu uczuciu konotacjach kulturowych. Może być to motorem określonych działań człowieka. Uczucia wyższe obejmują m.in. uczucia moralne (etyczne), uczucia estetyczne i uczucia intelektualne. Niekiedy używa się pojęcia uczucia do określenia zarówno emocji, nastroju jak i sentymentu.
* afekty – uczucia powstające najczęściej pod wpływem silnych bodźców zewnętrznych, zwłaszcza działające nagle, (gniew, złość, rozpacz, radość i strach). Posiadające wyraźny komponent fizjologiczny i ograniczające racjonalność działania. Pojęcie używane niekiedy jako synonim emocji.
* emocje - silne wzruszenie, silne uczucie. Np. gniew, trema. Można czuć miłość do kogoś - to jest uczucie, lub przypływ miłości - to emocja. Pojęcia "uczucie" i "emocja" są używane niekiedy zamiennie.
* nastroje – uczucia długotrwałe o małej sile i spokojnym przebiegu (zadowolenie lub niezadowolenie, wesołość lub smutek, niepokój, tęsknota).
* namiętności – to trwałe skłonności do przeżywania różnych nastrojów i afektów w związku z określonymi celami dążeń człowieka. Namiętności mają dużą siłę pobudzającą, ukierunkowują myśli, spostrzeżenia, pamięć i inne procesy psychiczne. Są charakterystyczne dla wieku młodego, z czasem słabną, ale niektóre (np. chciwość) mogą narastać.
* sentymenty (postawy emocjonalne) - odnosi się do trwałych sympatii bądź antypatii np. "nie lubię antypatii", "nie lubię brukselki".

Ze względu na wielość pojęć, które odnoszą się do stanów afektywnych, trudno o takie definicje, które nie nakładałyby się na siebie. Znakomita większość badaczy zgadza się co do wyraźnego rozróżnienia dwóch odmienne zjawisk:

* emocja jako względnie nietrwałe stany afektywne, o silnym zabarwieniu i wyraźnym wartościowaniu, poprzedzone jakimś wydarzeniem i ukierunkowane. Na emocje składają się trzy odrębne składniki: wyraz mimiczny, pobudzenie fizjologiczne i subiektywne doznanie (zobacz: dwuczynnikowa teoria emocji).
* nastrój - o znacznie mniejszym nasileniu i długim czasie trwania (np. nostalgia, irytacja, samotność, tęsknota, dobrostan wewnętrzny).

Emocje są również dzielone na pierwotne - niższe, które dotyczą zaspokojenia biologicznych potrzeb organizmu i wtórne - wyższe, mające charakter społeczny, dotyczące sfery wartości i wiedzy.

Inny podział zakłada emocje pozytywne i negatywne:

• Charakterystyczne dla emocji pozytywnych jest wzbudzanie tendencji do podtrzymywania danej aktywności lub określonego kontaktu(z sytuacjami, przedmiotami), który te emocje wywoływał. W pewnych okolicznościach gotowość do wykonywania czynności może spadać- dzieje się tak, gdy czynność ta wymagała trudu, pokonania niebezpieczeństw lub wiązała się z groźbą niepowodzenia. Wówczas człowiek nie chce ponownie wykonać tej czynności, choć zakończyła się ona sukcesem. Podobnie dzieje się, gdy pozytywna emocja jest efektem czynności przynoszących nasycenie. Spadek gotowości do powtórzenia tych czynności jest jednak krótkotrwały, gdyż gdy minie nasycenie, tendencja do ich powtórzenia powróci.

• Emocje negatywne mają za zadanie sprowokować jednostkę do przerwania aktywności, która stała się ich przyczyną, bądź przerwania kontaktu ze źródłem tych emocji. Mogą one zwiększać motywację do kontynuowania wysiłków- wiąże się to z faktem, że przeszkody lub niepowodzenia stwarzają zagrożenie dla samooceny. Jeżeli powtarzanie prób nie usuwa przeszkody, lub człowiek uzna, że nie może tej przeszkody pokonać, wówczas spada pobudzenie i pojawia się niechęć do danej czynności. Emocje ujemne mogą trwać przez pewien okres czasu, nawet gdy ich przyczyna straci swoją moc oddziaływania. Wyrazistym przykładem tego zjawiska są wszelkie urazy psychiczne powstałe w wyniku traumatycznych wydarzeń w życiu człowieka. W niektórych przypadkach zagrożenie może być źródłem emocji pozytywnych, jeżeli człowiek stwierdzi, że jest w stanie nad nimi zapanować ( np. egzamin ustny dla studenta wiąże się z pewnym zagrożeniem- obawia się on kompromitacji, krytyki itd., ale jest to „pozytywny stres” i jeżeli student nad nim zapanuje to ewentualny sukces przyniesie mu wiele satysfakcji.

Zdarza się, że dana czynność wywołuje równocześnie emocje pozytywne i negatywne. W takiej sytuacji zachowanie staje się niejednoznaczne- jest ona wykonywana powoli, niekonsekwentnie, może temu jednak towarzyszyć wzrost pobudzenia emocjonalnego, tak więc nie jest jasne o co danej osobie chodzi. Częste sytuacje tego typu mogą prowadzić do zaburzeń funkcji narządów wewnętrznych (np. napadów histerii).

Fizjologia emocji

Procesy emocjonalne są ściśle związane z funkcjonowaniem układu limbicznego, jako układu integrującego czynności struktur korowych (zwłaszcza kory czołowej) z procesami neuroendokrynnymi i czynnością autonomicznego układu nerwowego. Zaangażowany jest głównie pień mózgu i układ limbiczny, ciało jest obszarem ekspresji emocji.

Według podejścia fizjologicznego emocje są złożonymi reakcjami automatycznymi. Powstały w wyniku rozszerzenia mechanizmów zachowania homeostazy.

Badania

Charakterystyczne przejawy emocji badał Karol Darwin, a swe wnioski przedstawił w książce O wyrazie uczuć u człowieka i zwierząt [1]. Teoretyczną podstawą emocji zajmował się Immanuel Kant i David Hume. Teoria Jamesa-Langego jest jedną z pierwszych, próbujących wyjaśnić powstawanie emocji, które opisuje w sekwencji zauważenie bodźca - zmiany somatyczne - interpretacja zmian somatycznych jako emocji. Podobnie traktuje zagadnienie dwuczynnikowa teoria emocji (teoria etykietowania poznawczego) - najpierw człowiek musi uświadomić sobie, że jest pobudzony, następnie musi zinterpretować swoje pobudzenie. Badaniami emocji zajmowali się również: Joseph LeDoux, Arlie Russell Hochschild, Susan Shott, Paul MacLean (teoria układu limbicznego jako odpowiedzialnego za emocje). Funkcjonujące teorie emocji to: teoria ośrodkowych procesów nerwowych Cannona i Barda, poznawcza teoria pobudzenia Lazarusa i Schachtera.

Miłość - przywiązanie do kogoś lub czegoś, które przejawia się w relacji do drugiej osoby (lub obiektu),połączone z wolą i nieraz silnym pragnieniem stałego obcowania z nią, czemu może towarzyszyć pociąg fizyczny do osoby będącej obiektem uczucia.

Miłość jest przedmiotem i źródłem inspiracji dla twórców sztuki oraz literatury, religii i psychologii. Przez niektórych ludzi bywa uważana za sens życia ludzkiego – czyniąca je prawdziwym i w pełni szczęśliwym.

Różne rodzaje okazywanej miłości

* Agape (gr., łac. Caritas) - to typ miłości bezinteresownej, opierającej się na altruizmie i duchowej więzi, często motywowanej religijnie.
* Philia (gr., łac. Amicitia) - miłość platoniczna, wolna od seksu i zmysłowości, przyjacielska, bezinteresowna, lojalna i wierna. Platon w "Uczcie" opisuje historię opowiadaną przez Arystofanesa o bardzo silnej istocie ludzkiej o dwu twarzach, czterech rękach, czterech nogach, plecach i piersiach naokoło, zagrażającej bogom. Zeus znalazł sposób, by, nie zabijając ludzi (jak chcieli inni bogowie), osłabić ich przez przecięcie każdego na dwie połowy. Od tej pory każdy szuka drugiej połowy, a gdy ją znajdzie, druga osoba, choć obca, staje się nagle bliska.
* Eros (gr., łac. Amor) - miłość twórcza, kreatywna lub romantyczna, w której dominującą rolę odgrywa sentyment, tęsknota, oczarowanie, pragnienie coraz większej pełni.
* Sexus - miłość zmysłowa, realizująca się w zbliżeniach płciowych, oparta na wzajemnym pożądaniu; najczęściej ma swój początek w zakochaniu.
* narcyzm - (por. egoizm), miłość do samego siebie.

Teoria miłości Sternberga

Według Roberta Sternberga[1] miłość można opisać przy pomocy trzech zasadniczych składników. Są to namiętność, intymność i decyzja/zobowiązanie (zwana też tu za B. Wojciszke "zaangażowaniem"). Cechy ulegają ciągłej przemianie w czasie trwania związku.

Intymność

Intymność, czyli bliskość, to wszelkie pozytywne uczucia i działania wzmagające przywiązanie partnerów.

Według Sternberga, na tak pojmowaną intymność składają się:

* pragnienie dbania o dobro partnera,
* przeżywanie szczęścia w obecności partnera i z jego powodu,
* szacunek dla partnera,
* przekonanie, że można nań liczyć w potrzebie,
* wzajemne zrozumienie,
* wzajemne dzielenie się przeżyciami i dobrami duchowymi i materialnymi,
* dawanie i otrzymywanie uczuciowego wsparcia,
* wymiana intymnych informacji,
* uważanie partnera za ważny element własnego życia;

Emocje składające się na intymność są w dużej mierze wynikiem komunikacji między partnerami i rozumienia potrzeb osoby kochanej.

Dynamika

W początkach miłości intymność jest niska, rośnie ona stopniowo wraz z czasem trwania związku i jeszcze wolniej opada po osiągnięciu swego maksimum.

Namiętność

Namiętność to przeżywanie silnych emocji zarówno pozytywnych jak i negatywnych. Gdy intensywność namiętności jest wysoka, przeżywa się takie emocje jak pożądanie, radość, podniecenie, tęsknotę, zazdrość, niepokój. Stanom tym towarzyszy silna motywacja do połączenia się z obiektem miłości, fizycznej bliskości, kontaktów seksualnych. Często miłość utożsamiana jest z namiętnością.

Dynamika

W początkowym etapie zakochiwania się namiętność jest bardzo silna i niepodatna na świadome kierowanie. Na to, czy w danej diadzie jest namiętność czy jej nie ma, nie mamy wpływu. Tak jak szybko namiętność rośnie, tak samo szybko spada i choć jest to fakt nieunikniony, spadek namiętności nie jest równoznaczny z końcem miłości.

Zaangażowanie

Zaangażowanie (decyzja/zobowiązanie) w utrzymanie związku to wszelkie działania mające na celu przekształcenie miłości w trwały związek. Jest to świadoma decyzja co do tego, czy chcemy zostać w danym związku, czy jest on dla nas satysfakcjonujący. Jest to więc składnik miłości, którego nasilenie sami kontrolujemy. Silne zaangażowanie może być czynnikiem skutecznie podtrzymującym dany związek. W parach zadowolonych z małżeństwa, zaangażowanie jest zazwyczaj najsilniejszym składnikiem podtrzymującym uczucie miłości w danym związku.

Dynamika

Wraz z początkiem miłości, gdy dwoje ludzi decyduje się na bycie razem, zaangażowanie stopniowo rośnie. Gdy osiągnie ono swój maksymalny poziom, to zazwyczaj utrzymuje się na nim do końca trwania związku.

7 form miłości

Według Sternberga:

* lubienie: intymność, ale bez zobowiązań czy namiętności.
* zadurzenie: namiętność bez zobowiązań czy intymności.
* pusta miłość: zobowiązanie bez namiętności czy intymności.
* romantyczna miłość: intymność i namiętność, ale bez zobowiązań.
* niedorzeczna miłość: zobowiązanie i namiętność, ale bez intymności.
* partnerska miłość: zobowiązanie i intymność, ale bez namiętności.
* miłość doskonała: zobowiązanie, intymność i namiętność.

Fazy związku [edytuj]

Poszczególne fazy związku wg Sternberga[2]:

1. Faza zakochania

Zaczynają rozwijać się trzy składniki, przy czym najsilniej przybiera na sile namiętność. Pojawią się symptomy charakterystyczne dla miłości.

2. Faza romantycznych początków

Charakteryzuje się wzrostem intymności. Jest zazwyczaj krótkotrwała. Rozbudzeni namiętnością partnerzy zaczynają częściej się spotykać, rozmawiać o sobie, lepiej się poznawać, efektem tego jest wzrost intymności. Pojawia się także decyzja co do utrzymania związku i przechodzi on w fazę trzecią.

3. Faza związku kompletnego

Charakteryzuje się występowaniem wszystkich trzech składników. Wiąże się to zazwyczaj z podjęciem decyzji o ślubie, zamieszkaniu razem, a więc decyzji co do trwania danego związku. Jest to faza najbardziej zadowalająca dla partnerów, a także najbardziej nasycona emocjami. Osiągają oni najwyższy stopień intymności. Podobnie teraz ich zobowiązanie jest bardzo mocne. Koniec tej fazy jest jednoznaczny z nieuchronnym końcem namiętności. Nagłe osłabnięcie namiętności wyznacza wejście w fazę czwartą.

4. Faza związku przyjacielskiego

Jest pozbawiona składnika namiętności, który jeśli był utożsamiany z samą miłością, może oznaczać, że w danym związku miłość wypaliła się. Dla wielu ludzi wejście w fazę związku przyjacielskiego oznacza najbardziej satysfakcjonujący okres dla ich związku. Uwzględniając fakt, że w fazie tej dominuje zaangażowanie, które jest zależne od naszej woli, jak i intymność, która tylko po części także jest od niej zależna, możemy stwierdzić, że przedłużenie tej fazy jest zależne od woli obojga partnerów. Problemem może być dla nich podtrzymanie intymności na wysokim poziomie, a więc wzajemne zaufanie, lubienie się, chęć pomagania i otrzymywania pomocy. Jeśli nie uda się podtrzymać intymności, związek przechodzi w ostatnią z faz.

5. Faza związku pustego

Charakteryzuje się jedynie zaangażowaniem, które jest jedynym składnikiem podtrzymującym go. Diada taka jest jedynie pozostałością po miłości, gdyż opierając się na samym zaangażowaniu należy się liczyć z możliwością, że któryś z partnerów zapragnie zmiany i zrezygnuje z dalszego trwania takiego związku. Jest to faza, która nie musi pojawić się w związku, o ile partnerom uda się podtrzymać intymność. Jednak w momencie spadku intymności, zaangażowanie może również podtrzymywać dany związek z równie dobrym rezultatem. Jeżeli dochodzi do tej fazy najczęściej związek przechodzi w fazę szóstą.

6. Rozpad związku

Model Ira Reiss

Model ten[3] polega na założeniu, że w procesie miłości poszczególne składniki wpływają na siebie wzajemnie w zależności od stopnia nasilenia pozostałych komponentów. Ewolucja związku jest metaforą obrotu koła.

1. Zrozumienie
2. Wzajemne uzależnienie
3. Ujawnienie siebie,
4. Spełnianie się osobowości i realizacja potrzeb

Teoretyczny model miłości Johna Lee

John Lee wyodrębnił sześć typów miłości[4]. Jednostkę może charakteryzować bądź jeden z typów miłości, bądź też może reprezentować ich kombinację. Lee wyróżnił trzy typy podstawowe (pierwotne) i trzy pochodne (wtórne).

Do podstawowych zaliczamy:

* storge

Miłość zrównoważona, czuła, przyjacielska w której partnerów silnie łączy intymność i założenie, że bez względu na wszystko zostaną przyjaciółmi. Intymność fizyczna pojawia się później i rzadko, jeśli wystąpi, staje się źródłem radości. Miłość tego typu porównać można do miłości między rodzeństwem. Najważniejsze jest by być z partnerem duchowo i jako jego najlepszy przyjaciel. Dla tego typu miłości drobne przeszkody są do pokonania. Nawet czasowe rozłąki nie stanowią dla niej problemu.

* eros

Miłość eros jest odpowiednikiem miłości romantycznej. Charakterystyczne dla tego typu miłości jest zafascynowanie kochaną osobą. Osoby prezentujące ten typ wierzą w miłość od pierwszego wejrzenia i jest to wręcz pożądane by w taki właśnie sposób zakochać się i stworzyć związek doskonały, w którym miłość będzie wieczna. Partnerzy pragną być do siebie podobni, jak najwięcej czynności wykonywać wspólnie. Charakterystyczny też jest silny pociąg fizyczny, dlatego też dość wcześnie uwzględniany jest element seksualności. Partnerom zależy na tym, by drugiej osobie dostarczać jak największej ilości przyjemności, w tym także w sferze seksu.

* ludus

Ludus traktuje miłość jako zabawę. W grze tej polega głównie na tym by zwyciężyć, a więc wykazać się większymi zdolnościami, dowieść swej wyższości nad partnerem. Seks w takim związku, to forma zaspokojenia jedynie własnych przyjemności. Jeśli w sferze seksualnej wystąpią jakieś problemy, to zamiast starać się je rozwiązać, przedstawiciele tego typu miłości poszukają raczej nowego partnera. W wyrażaniu ludus nierzadko obserwuje się koncentrację na własnej osobie.

Typy te łączą się z sobą i tworzą:

* manię (jako kombinację eros i ludus),

Miłość maniakalna jest intensywna i obsesyjna, często myśl o partnerze jest przyczyną ciągłego lęku przed jego utratą. Polega na stałej potrzebie podtrzymywania uczuć i uwagi przez partnerów, a także nieustannego rozpraszania wątpliwości co do wierności i zaangażowania.

* pragmę (ludus i storge),

Pragma to miłość praktyczna. Przedstawiciele tego typu inwestują w miłość. Jest to dla nich kalkulacja zysków i strat jakie mogą osiągnąć angażując się w dany związek. Związek jest możliwy tylko z partnerem, który odpowiada tak kochającym osobom ze względu na pochodzenie i warunki życiowe.

* agape (eros i storge).

Miłość agape jest miłością ofiarną, pełną poświęcenia i troski o drugą osobę. W miłości tej łatwo zapomina się o sobie myśląc o szczęściu partnera. Jest to moralny ideał miłości w etyce chrześcijańskiej jak i innych religii. Oznacza troskę o osobę kochaną bez oczekiwania czegokolwiek w zamian.

Badania Lee wykazały, że do miłości pragmatycznej i storgicznej bardziej skłonne są kobiety niż mężczyźni, którzy z kolei manifestują styl erotyczny i ludyczny.

Lee porównywał te sześć typów miłości z paletą barw: "Tak jak wszystkie kolory pochodzą od trzech podstawowych, tak wszystkie style miłości dadzą się wyprowadzić z trzech podstawowych stylów".

Koncepcja Bardisa

Bardis zakłada istnienie trzech rodzajów potrzeb[5]:

* potrzeby fizyczne
* potrzeby psychologiczne
* potrzeby społeczne

Gdy partnerzy zaspokajają swoje potrzeby w równej mierze i na wysokim poziomie miłość jest kompletna. Gdy potrzeby zaspokajane są na niskim poziomie, bądź tylko niektóre z nich, miłość jest niepełna.

Uwzględniając siłę zaspokajania określonych potrzeb, Bardis podzielił miłość na trzy typy:

* typ Orfeusza i Eurydyki

Potrzeby fizyczne, psychologiczne i społeczne są dostrzegane przez każdego z partnerów i zaspokajane na równym, zadowalającym poziomie. Jest to miłość silna, dająca satysfakcję obu stronom.

* typ Zeusa

To miłość niepełna. Charakteryzuje się przecenianiem potrzeb fizycznych przez jednego lub obydwoje partnerów z równoczesnym niedocenianiem potrzeb niefizycznych.

* typ Penelopy

Miłość Penelopy jest również odmianą miłości niepełnej. Nadmiernie cenione są potrzeby niefizyczne, zaś niedoceniane zostają potrzeby fizyczne.

Ujęcie Ericha Fromma

Erich Fromm uważał[6], że miłość jest sztuką. Aby nauczyć się kochać, człowiek musi postępować z miłością tak, jak z każdym innym rodzajem sztuki, jak na przykład z malarstwem czy muzyką. Najpierw powinien opanować teorię, a później zająć się częścią praktyczną.

Miłość jest aktywną siłą drzemiącą w człowieku. Trzeba więc nauczyć się ją wyzwalać, a osiągnąć to można przez działanie. Nie jest miłością branie, bycie kochanym; prawdziwa, dojrzała miłość polega na obdarzaniu nią innych, co jest równoznaczne z czynnym aktem dawania innym siebie samego.

Przez czynną, dojrzałą miłość Fromm rozumiał:

* Dawanie siebie innym; gdy więcej radości czerpie się z dawania niż brania.
* Gdy drugi człowiek, obdarzany uczuciem, budzi głębokie i żywe zainteresowanie; zachowaniem powinna kierować troska o dobro tej osoby.
* Odpowiedzialność za zaspokajanie potrzeb osoby kochanej, w tym głównie potrzeb psychicznych.
* Poszanowanie dla odmienności drugiego człowieka, pozwalanie na rozwój jego indywidualności.
* Staranie, by jak najlepiej poznać osobę kochaną.

Fromm wyróżnił miłość braterską, matczyną, miłość samego siebie, miłość Boga i miłość erotyczną. Przez tą ostatnią rozumiał miłość opartą na zespoleniu z drugim człowiekiem jako nie tylko uczucie, ale też decyzje, obietnice. Na miłość erotyczną składa się zakochanie i czynnik świadomy, a więc decyzja, by być z drugą osobą, poświęcać jej uwagę i troskę.

Zakochanie

Osobny artykuł: Zakochanie.

Zakochanie to stan osoby zakochanej, czującej miłość.

Charakteryzuje się obsesyjnymi myślami o tej osobie, pragnieniem przebywania z nią. W przypadku niedostępności obiektu miłości osoba zakochana cierpi.

Stan zakochania wiąże się z podwyższonym poziomem fenyloetyloaminy (PEA) i dopaminy, powstaniem nowych pętli neuronalnych oraz reakcjami fizjologicznymi na osobę, w której jesteśmy zakochani takimi jak pocenie się dłoni, przyśpieszone bicie serca (wynik działania adrenaliny). Te same reakcje wywołuje strach i stres. W nieco ponad połowie przypadków poziomy hormonów wracają do normy w ciągu 3-8 lat (choć mogą również wcześniej) od momentu podwyższenia. W pozostałych przypadkach pojawia się nowy stan równowagi, za który odpowiada oksytocyna, wazopresyna i serotonina, a który można określić jako przywiązanie.

Ponadto:

* testosteron odpowiada u obydwu płci za pożądanie seksualne,
* dopamina odpowiada u obydwu płci za "uskrzydlenie",
* oksytocyna u kobiet odpowiada za uczucia bliskości i przywiązania - jest ona wydzielana m.in. w trakcie orgazmu, przy porodzie, przy karmieniu piersią,
* wazopresyna odpowiada za bliskość i przywiązanie u mężczyzn.

Emocje i uczucia

* cierpienie
* gniew
* lęk
* miłość
* nadzieja
* nienawiść
* nuda
* poczucie krzywdy
* poczucie winy
* pogarda
* radość
* smutek
* strach
* szczęście
* wstręt
* wstyd
* zakochanie
* zawiść
* zazdrość
* złość
* żal

Artykuł został pobrany z Wikipedii]]> Sat, 25 Apr 2009 01:07:18 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/1215-opis-emocji-uczu/ Moje smutne opowiadanie http://www.psychocafe.pl/topic/578-moje-smutne-opowiadanie/ Sat, 24 Jan 2009 23:06:11 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/578-moje-smutne-opowiadanie/ Kamienie http://www.psychocafe.pl/topic/323-kamienie/ Profesor filozofii stanął przed swymi studentami i położył przed sobą kilka przedmiotów. Kiedy zaczęły się zajęcia, wziął spory słoik po majonezie i wypełnił go po brzeg dużymi kamieniami. Potem zapytał studentów, czy ich zdaniem słój jest pełny, oni zaś potwierdzili.
Wtedy profesor wziął pudełko żwiru, wsypał do słoika i lekko potrząsnął. Żwir oczywiście stoczył się w wolną przestrzeń między kamieniami. Profesor ponownie zapytał studentów, czy słoik jest pełny, a oni ze śmiechem przytaknęli.
Profesor wziął pudełko piasku i wsypał go, potrząsając słojem. W ten sposób piasek wypełnił pozostałą jeszcze wolną przestrzeń.
Profesor powiedział:
- Chciałbym, byście wiedzieli, że ten słój jest jak Wasze życie. Kamienie - to ważne rzeczy w życiu: Wasza rodzina, Wasz partner, Wasze dzieci, Wasze zdrowie. Gdyby nie było wszystkiego innego, Wasze życie i tak byłoby wypełnione.
Żwir - to inne, mniej ważne rzeczy: pieniądze, mieszkanie albo auto.
Piasek symbolizuje całkiem drobne rzeczy w życiu, w tym Waszą pracę.
Jeśli nie włożymy kamieni jako pierwszych, później nie będzie to możliwe. Jeżeli najpierw napełnicie słój piaskiem, nie będzie już miejsca na żwir, a tym bardziej na kamienie.
Tak jest też w życiu: Jeśli poświęcicie całą Waszą energię na drobne rzeczy (np. pracę), nie będziecie jej mieli na rzeczy istotne. Dlatego ważne jest, by zadać sobie pytanie: co stanowi kamienie w moim życiu? Następnie włożyć je jako pierwsze do słoja i dbać o nie. Zostanie Wam jeszcze dość czasu na pracę, dom, zabawę itd.
Zważajcie przede wszystkim na kamienie - one są tym, co się naprawdę liczy. Reszta to piasek.
Autor nieznany]]> Thu, 17 Jul 2008 07:09:14 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/323-kamienie/ <![CDATA[Samotność]]> http://www.psychocafe.pl/topic/314-samotno/ Wed, 09 Jul 2008 21:44:47 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/314-samotno/ pseudoautorytet - nauczyciel http://www.psychocafe.pl/topic/296-pseudoautorytet-nauczyciel/ ....
.....Za moich czasów uczniowie szanowali nauczycieli, bo wiedzieli, że w szkole panuje ostra dyscyplina(nauczyciel mógł krzyknąc, walnac linijka po łapch itp.). Nawet nie do pomyślenia było to co np. teraz w szkołach się dzieje, czyli gnębienie nauczycieli, zastraszanie, rzucanie na lekcji w nauczyciela papierkami i innymi rzeczami, rozbieranie się przed nauczycielem i udawanie stosunku płciowego( coś takiego było nawet w tv pokazane z nagrania, które uczniowie zrobili komórką), plucie na lekcji itp. itd. W dzisiejszych czasach to nauczyciele boją się uczniów i nawet zdarza się, że jak dany uczeń nie zasłuży na lepsza ocenę tylko na jedynke to i tak mu tej jedynki nie dadzą, bo się boją zemsty.
Dyrekcja czesto ukrywa problem agresji w szkołach, a nauczyciele siedzą cicho, aby owej dyrekcji się nie narażac.
Wszyscy skupiają się tylko na prawach ucznia, ale nie widzą jakie są tego konsekwencje. Na ucznia to już głosu ponieśc nie można, bo zaraz powie rodzicom, a rodzice dadzą sprawę do sądu o psychiczne znęcanie się.
Dla mnie to paranoja. Przez takie coś spada poziom wiedzy uczniów, szkoła nie stanowi już żadnego elementu w procesie wychowania jednostki tak jak to było kiedyś.
Na klasówkach uczniowie wypisują wulgarne teksty kierowane do nauczycieli, lub robią sobie jaja rysując np. postaci z gier komputerowych(widziałam na własne oczy).
I jaka ich za to kara spotyka? Co najwyżej jedynka. Dawniej za takie coś to uczeń mógł byc nawet ze szkoły wywalony. Miał z miejsca obniżone zachowanie do nagannego , które musiał poprawic, bo inaczej nie przeszedłby do następnej klasy.
Musiał przeprosic nauczyciela w obecności całej klasy i dyrektora, a teraz? Najchętniej to wszyscy pogłaskaliby po główce takiego delikwenta. Ochrona z każdej strony.
Dlaczego np. w szkołach prowadzonych przez siostry zakonne jakoś jest dyscyplina(nie można się malowac za ostro, chodzic wyzywająco ubranym(są mundurki) czy też z kolczykami w całej twarzy) i dzieci uczy się nie tylko wiedzy z poszczególnych przedmiotów, ale też szacunku do drugiego człowieka, systematyczności, punktualności itp. Dlaczego nie można tego wprowadzic w innych szkołach tak jak kiedyś było? Dlaczego rodzicom tak bardzo zależy na tym, aby ich dzieci wyrastały na zwierzęta?
Dziwny jest ten świat :zastanawienie:]]> Thu, 19 Jun 2008 08:11:52 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/296-pseudoautorytet-nauczyciel/ <![CDATA[Tak z ciekawości..]]> http://www.psychocafe.pl/topic/295-tak-z-ciekawoci/ Thu, 19 Jun 2008 07:40:44 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/295-tak-z-ciekawoci/ <![CDATA[Co nas kształtuje ?]]> http://www.psychocafe.pl/topic/289-co-nas-ksztatuje/
Co nas kształtuje, Wychowanie ?, jeśli tak to w ilu procentach przekłada się na to kim obecnie jesteśmy i jak myślimy ?, W ilu procentach kształtują nas sytuacje napotkane w życiu ?, Jak bardzo ma to wszystko wpływ na to, kim jesteśmy ?

Czy możliwe jest stać się tym kim chcieli byśmy być, jeśli tak to jak i od czego zacząć ?


Wątek może wydać się dziwny :), ale miałem nieodpartą chęć poznać wasze opinie na ten temat...]]> Sat, 14 Jun 2008 23:55:47 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/289-co-nas-ksztatuje/ Pupilek szefowej http://www.psychocafe.pl/topic/260-pupilek-szefowej/ No i co w takiej sytuacji zrobic. Z pracy nie chcą rezygnowac, bo:
primo - nie mają czasu na szukanie nowej(potrzebna kasa, a tam w miarę dobrze płacą)
secundo - nie chcą uciekac i poddawac się]]> Sat, 07 Jun 2008 14:59:27 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/260-pupilek-szefowej/ <![CDATA[Wścibska i nadwrażliwa ciotka]]> http://www.psychocafe.pl/topic/259-wcibska-i-nadwraliwa-ciotka/ Sat, 07 Jun 2008 14:42:54 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/259-wcibska-i-nadwraliwa-ciotka/ Egoizm http://www.psychocafe.pl/topic/256-egoizm/
Jak myślicie, czy z takim egoistą można coś zrobić? Czy da się go zmienić, naprawić, jeśli dla niego wszystko jest super i nie ma żadnej potrzeby zmieniania czegokolwiek?]]> Sat, 07 Jun 2008 07:53:48 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/256-egoizm/ Szczerosc http://www.psychocafe.pl/topic/250-szczerosc/ Czy byc szczerym tzn. za wszelka cene?...ja mam czasami watpliwosci a Wy?]]> Thu, 05 Jun 2008 08:06:21 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/250-szczerosc/ <![CDATA[Przyjaźń]]> http://www.psychocafe.pl/topic/249-przyja/
Czy jesteście w stanie dla przyjaciela zrobic wszystko?]]> Thu, 05 Jun 2008 07:39:16 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/249-przyja/ <![CDATA[Miłość nie zrealizowana...]]> http://www.psychocafe.pl/topic/246-mio-nie-zrealizowana/ Tue, 03 Jun 2008 19:44:57 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/246-mio-nie-zrealizowana/ <![CDATA[Osobista definicja miłości]]> http://www.psychocafe.pl/topic/233-osobista-definicja-mioci/ Czy też potraficie sami dawac w miłości to, czego oczekujecie od drugiej strony? Nie chodzi mi tu tylko i wyłącznie o związki damsko - męskie, ale także pomiędzy rodzicem, a dzieckiem?
Przykładowo : chcąc, aby rodzice Was przytulili, lub powiedzieli jak bardzo Was kochają(zakładając, że do tej pory nie byli wylewni) jesteście w stanie np. pierwsi taki ruch wykonac względem nich skoro sami tego samego oczekujecie?]]> Mon, 02 Jun 2008 08:48:04 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/233-osobista-definicja-mioci/ <![CDATA[Świadome utrudnianie życia]]> http://www.psychocafe.pl/topic/232-wiadome-utrudnianie-ycia/ Mon, 02 Jun 2008 08:39:47 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/232-wiadome-utrudnianie-ycia/ <![CDATA[To co się w nas dzieje....]]> http://www.psychocafe.pl/topic/190-to-co-si-w-nas-dzieje/ I jaki jest cel zwracania na to uwagi? :ubolewanie:]]> Sat, 24 May 2008 14:56:03 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/190-to-co-si-w-nas-dzieje/ <![CDATA[Czym jest życie?]]> http://www.psychocafe.pl/topic/185-czym-jest-ycie/

Dla mnie życie to jakaś pomyłka. W ogóle nie pasuję tutaj do tej planety :szczerzaczek2:]]> Sat, 24 May 2008 13:11:17 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/185-czym-jest-ycie/ <![CDATA[Czy życie ma sens?]]> http://www.psychocafe.pl/topic/184-czy-ycie-ma-sens/ Sat, 24 May 2008 12:42:17 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/184-czy-ycie-ma-sens/ <![CDATA[Tłumienie emocji]]> http://www.psychocafe.pl/topic/172-tumienie-emocji/
Może należycie do dobrze wychowanych dzieci, które zawsze żyły bez okazywania "negatywnych" emocji?
.....nauczone przez środowisko skrzętnie to ukrywały. Gdzieś te emocje "negatywne" musiały się kumulować Tłumienie emocji "negatywnych" to wyuczona sprawa ale dolegliwości płynące z nich to efekt tego wyuczenia. Może przyczyną takiego zachowania była chęć akceptacji przez rodziców, zasłużenia na miano dobrego dziecka, człowieka itd.

Czy tłumisz emocje?
Co się dzieje w Twoim ciele fizycznym gdy to robisz?

Zapraszam do dyskusji.......]]> Fri, 23 May 2008 06:22:12 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/172-tumienie-emocji/ <![CDATA[>Poznawanie siebie i życia]]> http://www.psychocafe.pl/topic/127-poznawanie-siebie-i-ycia/

Na pewno nie jednej osobie pomogą wasze doświadczenia w stawaniu się dorosłymi. Inaczej mówiąc w byciu świadomym siebie i życia w którym żyjemy.

Załóżmy hipotetycznie że macie dziecko które myśli jak dorosła osoba ale brak jej zupełnie doświadczeń w życiu, sytuacjach - jak nauczycie go sztuki życia?... Rozwijajmy posty przykładami... mogą być nawet długości A4.


Potraktujmy ten wątek jako zabawę na serio :)]]> Fri, 16 May 2008 22:12:20 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/127-poznawanie-siebie-i-ycia/ Jak postrzegacie ludzi bezdomnych? http://www.psychocafe.pl/topic/111-jak-postrzegacie-ludzi-bezdomnych/ Fri, 16 May 2008 11:14:34 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/111-jak-postrzegacie-ludzi-bezdomnych/ Opanowanie emocji http://www.psychocafe.pl/topic/91-opanowanie-emocji/
Uczyłam się opanowywania emocji całe lata aż w końcu zobaczyłam, że one są cicho jak ja wiem co mam zrobić i robię w życiu.
Od czego wszystko się zaczęło od odkrycia jak sie one nazywają i co jest ich zadaniem oraz jak się zachowują. Potem nauczyłam się je kontrolować a jak i to już umiałam to przyszło panowanie nad emocjami a teraz już nimi zarządzam.

Zacznijmy od nazywania.
Co to jest emocja? ......podaj swoje pojęcie, definicję.

Zapraszam...]]> Mon, 12 May 2008 10:31:46 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/91-opanowanie-emocji/ <![CDATA[Czy jest coś czego szukasz w życiu?]]> http://www.psychocafe.pl/topic/88-czy-jest-co-czego-szukasz-w-yciu/
Kiedyś szukałam miłości i znalazłam ją. Musiałam się wszystkiego nauczyć co trzeba było by ją znależć i odszukać oraz odnaleźć.
Teraz też coś, czegoś szukam i ciekawe czy to znajdę?
Wierzę, że tak.

Czy jest coś czego szukasz w życiu?]]> Sun, 11 May 2008 07:34:10 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/88-czy-jest-co-czego-szukasz-w-yciu/ <![CDATA[Z życia wzięte...]]> http://www.psychocafe.pl/topic/50-z-ycia-wzite/ ]]> Fri, 09 May 2008 08:22:43 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/50-z-ycia-wzite/ <![CDATA[Czy miłość istnieje?]]> http://www.psychocafe.pl/topic/37-czy-mio-istnieje/ Czy wierzycie w miłość, ale taką do grobowej deski? Co to w ogóle jest miłość? Czy istnieje prawdziwa miłość?
taaak miłość to piękne uczucie, ale jeśli decydujemy się kochać, musimy wiedzieć, że do naszego życia wkroczy także cierpienie....]]> Thu, 08 May 2008 13:53:37 +0000 http://www.psychocafe.pl/topic/37-czy-mio-istnieje/